Home / โรแมนติก / ปราถนารัก / ต่างคนต่างเกลียด

Share

ต่างคนต่างเกลียด

Author: Darann
last update Last Updated: 2025-05-16 15:18:37

โครกกก!! เสียงท้องฉันร้องดังประท้วงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันหิว! แต่…ฉันไม่อยากออกไปเจอหน้าเขาเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลยจริงๆ

“เฮ้อออ! หิวชะมัด!” แต่ถ้าไม่ออกไป ก็คงต้องทนหิวไปตลอดทั้งคืนแน่ๆ ฉันยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้าเลยด้วยซ้ำ หิวจนตาลายไปหมดแล้ว

ฟุ่บ!! ฉันลองเอาหูแนบประตูห้องเอาไว้เพื่อฟังเสียงข้างนอกห้องนอน

เงียบจังแฮะ! หรือว่า…เขาจะออกไปแล้ว ถ้าเป็นงั้นก็ดีสิ!

แอ๊ดดด!! ฉันค่อยๆแง้มประตูห้องนอนช้าๆและเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะโผล่หัวออกไปนอกห้องเพื่อแอบดูสถานการณ์ข้างนอก

หันซ้าย หันขวา มองไปมารอบๆก็ไม่เจอผู้ชายคนนั้นเลย นี่เขา…ออกไปแล้วจริงๆเหรอ?

“ไม่อยู่จริงๆด้วย” เมื่อเริ่มมั่นใจว่าตอนนี้ในห้องปราศจากร่างของคนใจร้ายนั่น ฉันก็ไม่รอช้าที่จะเอาร่างตัวเองออกมาจากห้อง แล้วเดินตรงไปยังรถเข็นอาหารที่วางอยู่หน้าประตู

ฟุ่บ!! ฉันมองดูอาหารที่อยู่ตรงหน้าสักพัก ก่อนจะตัดสินใจตักมันเข้าปากไปอย่างไม่ลังเล รสชาติอาหารโรงแรมหรู ไม่อร่อยเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรสชาติอาหาร หรือเพราะลิ้นฉันเพี้ยนกันแน่

เฮ้อออ! ถึงจะไม่อร่อยก็ต้องกิน กินให้อยู่รอดพ้นคืนนี้ไปได้ หรือว่า…

“หนีไปตอนนี้เลยดีมั้ยนะ?” จู่ๆความคิดนี้มันก็โผล่ขึ้นมาในหัวของฉัน ฉันคิดแบบนี้พลางมองไปยังประตูห้องที่อยู่ตรงหน้าด้วยใจที่สั่นไหว

ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว ถ้าฉันหนีออกไปตอนนี้ก็ได้นี่น่า แต่…หนีออกไปแล้วจะไปไหนต่อล่ะ? หนีออกไปจากห้องนี้สุดท้ายก็ต้องกลับไปเจอกันที่บ้านเขาอีกอยู่ดี หึ! ตอนนี้ฉัน…มีที่ให้หนีไปได้จริงๆเหรอ? ไม่มี! ฉันไม่มีบ้าน ไม่มีญาติเลยด้วยซ้ำ ต่อให้หนีไปตอนนี้ฉันก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากเขาและตระกูลของเขาได้อยู่ดี ชีวิตฉัน…ถูกผูกมัดไว้กับตระกูลของเขาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว มันไม่มีทางไหนให้ฉันหลุดพ้นจากเขาและตระกูลของเขาได้เลย

“เฮ้อออ!”

ตึก! ตึก! ตึก! ฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนตามเดิม รีบนอนดีกว่า จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน และจะได้ไม่ต้องรอเจอหน้าเขาด้วย

พรึ่บ!! ฉันเดินตรงเข้าไปนอนบนเตียง ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเอาไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟใกล้ๆตัว

นอนซะเกวลิน! เดี๋ยวพรุ่งนี้ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้นกว่าเดิม…

ตึก! ตึก! ตึก! ในตอนที่ฉันกำลังเคลิ้มหลับ เปลือกตาค่อยๆอ่อนแรงลง แต่หูของฉันกลับได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

ฟุ่บ!! ฉันรู้สึกได้ถึงแรงยุบของเตียงข้างๆตัว ที่มันยุบลงไป เหมือนมีใครบางคนกำลังเอนตัวลงนอนข้างๆฉัน หืม! หรือว่าจะเป็น…

“คุณคิม!” ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ ทันทีที่พอจะเดาออกว่าแรงยุบของเตียงข้างๆตัวเกิดขึ้นจากอะไร

“อยู่นิ่งๆสักแปบเดียวไม่ได้รึไงเกวลิน?” เสียงที่เรียบนิ่งถูกเอ่ยออกมาจากคนข้างๆ

ตึกตักๆๆ!! แม้จะหันหลังให้อีกฝ่าย แต่ฉัน…ก็รับรู้ได้ถึงลมหายใจขิงอีกฝ่ายที่รินรดอยู่บนหัวของฉัน ไหนจะความอุ่นที่เพิ่มขึ้นของผ้าห่ม ทำให้ฉันสัมผัสได้ว่า…ตอนนี้เราสองคนกำลังนอนอยู่ใต้ผืนผ้าห่มเดียวกัน ในระยะห่างที่ใกล้มากๆ ใกล้จน…ทำฉันใจสั่นไหวขึ้นมาซะได้

“ฉันง่วง! ฉันแค่อยากจะนอนเฉยๆ” คำพูดของเขา ฉันจะเชื่อได้จริงๆเหรอ?

“ถะ…ถ้างั้น…ฉันออกไปนอนข้างนะ…คุณคิมนี่คุณจะทำอะไร?!”

หมับ!! ฉันร้องตกใจขึ้นมาเมื่อจู่ๆก็สัมผัสได้ถึงมือของคนข้างๆที่เลื่อนเข้าโอบเอวฉันเอาไว้

“เธอเกลียดฉันมากเลยเหรอเกวลิน?”

“…” คำถามที่ผุดออกมาจากปากของคนข้างๆ ทำฉันหยุดชะงักไปเลย ไม่ใช่เพราะตกใจในคำถาม แต่เป็นเพราะน้ำเสียงของเขาต่างหาก ฉันรู้สึกว่าน้ำเสียงที่เขาเอ่ยถามออกมา…มันแผ่วเบาและดูอ่อนกว่าปกติเยอะเลย

“เธอเกลียดฉัน…มากขนาดนั้นเลยเหรอหืม?”

ตึกตักๆๆ!! อะไรกัน ทำไมใจฉันมันถึงเต้นรัวมากกว่าเดิมขึ้นมาได้ล่ะ!? มัน…รู้สึกหน่วงแปลกๆ ไม่ใช่เพราะกำลังกลัว แต่ก็ไม่รู้ว่าเหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่!

“ฉัน…กะ…” ทำไมฉันถึงพูดคำว่าเกลียดออกไปตรงๆไม่ได้ล่ะ? ฉันเกลียดเขาจริงๆนี่ แต่ทำไมจู่ๆถึงพูดคำนี้ไม่ออกซะงั้น

“ดีแล้ว เกลียดฉันให้เยอะซะ เกวลิน เพราะฉันเอง…ก็จะได้เกลียดเธอได้เหมือนกัน”

“…”

ตึกตักๆๆ!! ฉัน…ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด ทำไมคำพูดของเขาถึงมีผลกับจิตใจฉันขนาดนี้นะ มันคืออะไรกันแน่!? ฉันเกลียดเขานี่นา มันก็ถูกแล้วถ้าเขาจะเกลียดฉัน แต่ทำไม…ทำไมมันถึง…ทำไมมันถึงหน่วงๆใจได้ขนาดนี้กันนะ?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปราถนารัก   อ่อย nc20+ จบ

    “อ้ะ!” ฉันร้องลั่นขึ้นมาเมื่อคนตัวสูงกระแทกเอวสวนจนรู้สึกจุกไปหมด “แต่ฉันชอบสุดๆไปเลยล่ะ~” เสียงกระซิบบองชอบที่แหบพร่า บวกกับแววตาหื่นกระหายของคนตรงหน้าทำให้ความเขินอายที่มีในตอนแรก เลแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมไปอีก “จุ๊บ!! อื้ม~” ฉันก้มลงไปประทับริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากหนา จู่ๆฉันก็เกิดความคิดประหลาดๆขึ้นมา คราวนี้ฉันอยากจะลองเป็นคนเดินเกมส์ดูบ้าง ฉันอยากจะรู้…ว่าฉันสามารถทำให้คนตรงหน้าเสียสติได้มาก เท่ากับที่เขา…ทำให้ฉันเสียสติจวนจะบ้าตายอย่างในตอนนี้รึเปล่านะ? ฉันส่งเรียวลิ้นของตัวเองเข้าไปเกี่ยวตระหวัดดูดเม้มกับเรียวลิ้นของเขาอย่างร้อนแรง เหมือนกันที่เขาทำกับฉัน และช่วงชิมรสหวานจากปากของเขาอย่างหื่นกระหาย เหมือนกันที่เขาทำกับฉัน “อืมมม~” เสียงครวญครางที่ดังออกมาจากในลำคอของคนใต้ร่าง มันทำให้ฉัพอใจมากเลยล่ะ แต่แค่นี้ยังไม่พอหรอก ฉันอยากเห็นเขา…พอใจสัมผัสของฉันมากกว่านี้ “อ่าส์ เกว~” ฉันเปลี่ยนตำแหน่จาริมฝีปากของคนตัวสูง มาซุกไซร้ซอกคอแกร่งของเขาแทน ฉันใช้เรียวลิ้นของตัวเองไล้เลียและดูดเม้มไปตามผิวเนียนของเขาอย่างหื่นกระหาย ให้เหมือนกับที่เข

  • ปราถนารัก   อ่อย nc 20+

    วันต่อมาเมื่อวานหลังจากกลับมาจากห้องของคุณคิมหันต์แล้ว ฉันก็นั่งทำโอทียาวมาจนถึงเช้าเลยล่ะ ยังไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อคืนเลย ง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ยกริ๊งงง!! ระหว่างที่กำลังนั่งเฝ้าล็อบบี้รอเวลาออกกะอยู่นั้น เสียงมือถือที่วางอยู่หน้าล็อบบี้ก็ดังขึ้นมา รินณ์ที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆเลยทำหน้าที่รับสายแทน“สวัสดีค่ะ”“อาหารเช้าสองที่เหรอคะ?”“ได้ค่ะ เดี๋ยวทางเราจะเตรียมไว้ให้นะคะ”“ให้ใครไปเสริฟ์นะคะ?”“พนักงานที่ชื่อ…เกวลิน”“ได้ค่ะ อีกสามสิบนาทีเราจะเอาอาหารไปให้นะคะ”ทันทีที่วางสายฉันกับรินณ์หันมาสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย“มีอะไรเหรอรินณ์?” “ก็แฟน…เอ่อ…คุณคิมหันต์อ่ะ เขาขอให้เกวเอาอาหารเช้าเสริฟ์ให้น่ะสิ” รินณ์มองซ้ายมองขวาก่อนจะเขยิบมากระซิบใกล้ๆฉันคุณคิมหันต์ให้ฉันเอาอาหารไปเสริฟ์ให้เนี่ยนะ? คิดจะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะเนี่ย?ห้องพักกริ๊งงง!! ฉันกดออดที่หน้าห้องพักของคุณคิมหันต์ หลังจากที่เข็นรถเข็นอาหารมาส่งให้เขาถึงหน้าห้อง ตามคำสั่งที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้แอ๊ดดด!! ผ่านไปเพียงไม่กี่วิ คนตัวสูงก็เปิดประตูห้องออกมา แต่ทันทีที่ฉันเห็นร่างของคนที่อยู่ในห้อง ฉันถึงกับเบิกตาโ

  • ปราถนารัก   เจอกันครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน 18+

    ห้องพักวีไอพีกริ๊งงง!! ฉันตัดสินใจกดออดหน้าประตูห้องพักวีไอพีห้องหนึ่ง หลังจากที่ยืนทำให้อยู่หน้าห้องมาได้สักพักหนึ่งแล้วแอ๊ดดด!! ผ่านไปไม่กี่วินาที ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาช้าๆ ก่อนจะปรากฏร่างของคนตัวสูงที่ยืนยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์อยู่หลังประตู“ฉันเอากระเป๋ามาให้…”หมับ!! ยังไม่ทันที่จะพูดจบ คนตัวสูงก็คว้าร่างฉันเข้าไปในห้องอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ที่ลากเข้ามาในห้องด้วยกันอีกทีปัง!! ฉันสะดุ้งตกใจเสียงปิดประตูที่ดังขึ้นมาซะลั่นห้อง “คุณคิมหันต์! คุณจะทำอะไรเนี่ย?”ตุบ!! คนตัวสูงเตะกระเป๋าใชเดินทางใบใหญ่ของตัวเอทีกันเองมาด้วยออกไป ก่อนจะดันตัวฉันให้ติดกับประตห้องไม่ให้ไปไหน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเกวลิน”“นั่นน่ะสิค่ะ เกวก็ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่ในฐานะแขกวีไอพีด้วยเหมือนกันค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ออกจะดุนิดหน่อย “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”“ฉันคิดถึงเธอเกว~”ตึกตักๆๆ!! คนตัวสูงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องเลี่ยงตอบคำถามของฉัน เป็นการกระซิบเบาที่ข้างหูฉันแทน ซึ่งวิธีนี้ก็ถือว่าเป็นวิธีทำให้ฉันใจสั่นขึ้นมาได้ดีเลยล่ะ“เราไม่ได้เจอกันตั้งเดือนนึงเลยนะเก

  • ปราถนารัก   แขกวีไอพี

    หนึ่งเดือนผ่านไปวันเวลาผ่านไปเร็วราวกับพลิกหน้ากระดาษ ตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้วที่ฉันมาฝึกงานที่นี่ ทุกๆวันที่อยู่ที่นี่ไม่เคยมีวันไหนที่ฉันจะไม่คิดถึงคนที่ตัวเองรักอย่างคุณคิมหันต์ แต่ถึงอย่างนั้น…ฉันก็ยังสนุกกับการฝึกงานที่นี่อยู่นั่นแหละและดูเหมือนว่าใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะกลับไปหาคนที่ตัวเองรักสักที“เอ้า! ทุกคน ใกล้ถึงเวลาที่แขกวีไอพีขอบโรงแรมจะมาแล้ว รีบออกมาต้อนรับกันเร็ว” เสียงของผู้จัดการตะโกนร้องเรียกพนักงานทุกคนที่อยู่ในล็อบบี้โรงแรมเมื่อสองวันก่อนผู้จัดการแจ้งมาว่าในวันนี้จะมีแขกวีไอพีมาพักที่โรงแรม ซึ่งแขกคนนี้เป็นแขกคนสำคัญมากๆเลยล่ะ ลือกันว่าเขาเป็นเพื่อนของท่านประธานคนใหม่ของที่นี่ ดังนั้นเราจึงต้องให้การต้อนรับแขกวีไอพีคนนี้ให้ดีที่สุดและห้ามทำอะไรผิดพลาดโดยเด็ดขาด“ไปกันเถอะเกว” เสียงของรินณ์ที่ยืนอยู่หน้าล็อบบี้เรียกให้ออกไปยืนรอด้วยกัน“อื้อ!” ฉันกันรินณ์ออกไปรอต้อนรับแขกวีไอพีคนดังกล่าวที่หน้าประตูโรงแรม พร้อมกับผู้จัดการและพี่แอนเอี๊ยดดด!! ยืนรอกันได้อยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็มีรถหรูคันหนึ่งเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูโรงแรมพนักงานชายเดินไปเปิดประตูรถ ก่อนท

  • ปราถนารัก   ไม่ว่ายังไงก็จะรอ

    หลังจากได้ฟังคำตอบจากปากของเกวลินแล้ว สิ่งที่ค้างคาใจผมในตอนแรกก็คลายลง ผมตัดสินใจเดินออกมาจากร้านนั้น แล้วก็มาเดินเล่นที่ริมหาดกับไอ้กวินท์แทนระหว่างที่เดินเล่นอยู่ผมก็ทบทวนคำพูดของเกวลินอยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่เกวลินต้องการมาตลอดก็คืออิสระ เพราะเธอโตมากับตระกูลของผม เลยทำให้เธอคิดว่าตัวเองติดหนี้บุญคุณตระกูลของผม ไอ้สิ่งที่ผูกมัดเกวลินมาตลอดคือ…ตระกูลอัศวนันทร์ และตัวผมนี่แหละผมไม่อยากสูญเสียเกวลินไป ผมอยากให้เกวลินอยู่กับผมไปตลอดเลยด้วยซ้ำ เพราะผมรักเธอ แต่มันคงไม่ง่ายสำหรับเกวลิน แม้เธอจะรักผม แต่เธอก็มีความต้องการเหมือนกัน และสิ่งที่เธอต้องการก็คือ…อิสระ เธอต้องการอิสระมาโดยตลอด เพราะงั้น…ผมตัดสินใจแล้วว่าผม…จะยอมให้อิสระกับเกวลิน อย่างที่เธอต้องการ“ดูเหมือนแกกับเด็กคนนั้นจะรักกันมากเลยนะ” ไอ้กวินท์พูดเหมือนเด็กฝึกงานที่มากับเกวลินไม่มีผิด“ไม่ใช่เรื่องของแก”“ครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นแกร้อนรนแบบนี้อ่ะ”“อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเหอะ”“นี่! ฉันกำลังเตือนสติแกอยู่นะเว้ย! ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไรน้องเขาถึงหนีมาอยู่ที่นี่ได้อ่ะ แต่จากที่ฟังเมื่อกี้…น้องเขาคงจะรัก

  • ปราถนารัก   ตามกลับมา…สำเร็จมั้ย?

    [คิมหันต์]ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งผมขับรถตามรถของเกวลินมาเรื่อยๆ จนมาถึงที่ร้านอาหารที่ตั้งอยู่ริมทะเลร้านหนึ่ง เกวลินกันเพื่อนของเธอคงจะมากินอาหารกันที่นี่ ผมไม่อยากให้เกวบินคลาดสายตาผมไป เลยตามเกวลินเข้ามาในร้านด้วยเหมือนกันแต่ผมไม่เข้าใจว่าไอ้กวินท์มันจะตามผมมาถึงที่นี่ด้วยทำไมเนี่ย?“นั่งตรงนี้มั้ยเกว?”“ได้สิ” เกวลินกับเพื่อนของเธอเลือกนั่งลงบนโต๊ะๆหนึ่งในร้านอาหาร ฟุ่บ!! ผมที่เดินตามอยู่ห่างๆ เลยเดินเข้าไปนั่งใกล้กับโต๊ะของเกวลิน ซึ่งระยะห่างระหว่างผมกันเกวลินก็ห่างกันเพียงแค่โต๊ะอาหารคั่นกลางไว้แค่โต๊ะเดียวเท่านั้นตุบ!! ส่วนไอ้กวินท์ที่ตามติดมาด้วยก็ดันเลือกที่จะมานั่งข้างๆผมอีกซะงั้น ที่มีตั้งเยอะแยะจะมานั่งติดผมทำไมเนี่ย?“แกจะตามฉันมาด้วยทำไมเนี่ย?”“ฉันไม่ได้ตามแกมาซะหน่อย ลืมไปแล้วรึไงว่ารถที่แกขับมาน่ะ รถฉันเว้ย!” มันพูดด้วยท่าทีเลิ่กลั่ก ความจริง ผมสังเกตเห็นตั้งแต่ที่โรงแรมล่ะ ไอ้กวินท์เอาแต่ชะเง้อมองตามใครสักคนอยู่ตลอดเวลา ไม่ต่างจากผมเลยสักนิด และผมก็เดาว่าคนที่มันกำลังตามอยู่คงจะเป็นเพื่อนที่อยู่กับเกวลินตอนนี้แน่ๆ“ใครว่ะ? แฟนเหรอ?” ผมเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม

  • ปราถนารัก   ตามกลับมา…สำเร็จมั้ย?

    [คิมหันต์]ณ บริษัท เอ.เอส.เอ็นก๊อกๆๆ!! เสียงเคาะประตูห้องทำงานหน้าห้องของผมดังขึ้น“เข้ามา” ธนินเดินเข้ามาในห้องหลังจากได้รับอนุญาตจากผมแล้ว“เรื่องที่ให้ไปสืบเป็นไงบ้าง?“ ทันทีที่เห็นหน้าของธนินผมก็เอ่ยถามถึงงานที่ผมมอบหมายไปให้เมื่อวานนี้ “ได้ที่อยู่ของคุณเกวลินมาแล้วครับ” ซึ่งก็เป็นเรื่องไหนไม่ได้เลน นอกจากเรื่องของเกวลิน ยัยตัวแสบที่แอบหนีผมไปไงล่ะ เมื่อวานทันทีที่รู้ว่าเกวลินหนีไป ผมก็รีบยกหูโทรหาให้ธนินไปสืบหาที่อยู่ของเกวลินทันที “เกวลินอยู่ไหน?”“คุณเกวลิน ย้ายไปฝึกงานอยู่ที่โรงแรมพาวิลเลียนที่ต่างจังหวัดครับ” ได้ยินชื่อโรงแรมที่ธนินเอ่ยแล้วผมถึงกับต้องขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เพราะเหมือนว่าชื่อโรงแรมนี้จะฟังดูคุ้นหูเอามากเลยล่ะ“โรงแรมพาวิลเลียนเหรอ?”“ครับ โรงแรมในเครือตระกูลอัครวานิชครับ” และผมก็อดที่จะยกยิ้มมุมปากขึ้นมาไม่ได้ เมื่อสิ่งที่ผมสงสัยได้รับการยืนยันจากธนินโรงแรมพาวิลเลียน ในเครือตระกูลอัครวานิช คือโรงแรมที่ไอ้กวินท์ เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยของผมบริหารอยู่นี่เอง ตืดๆๆ!! ทันทีที่รู้ว่าเกวลินอยู่ที่นั่น ผมก็ไม่รอช้ารีบยกหูกดโทรออกหาไอ้กวินท์มันอย่า

  • ปราถนารัก   เหตุผลที่จาก

    [เกวลิน]“ยินดีต้อนรับน้องๆฝึกงานทุกคนเลยนะคะ” เสียงของผู้จัดการโรงแรมเอ่ยขึ้น หลังจากที่พาพวกเราที่เป็นเด็กฝึกงานใหม่ ไปแนะนำสถานที่ต่างๆในโรงแรมเสร็จแล้ว“ต่อไปนี้ก็ตั้งใจทำงาน แล้วก็ขอให้โชคดีกับการฝึกงานนะคะ” พี่แอนพี่พนักงานอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น“ขอบคุณค่ะ” ฉันและเพื่อนอีกคนที่เป็นเด็กฝึกงานเหมือนกันเอ่ยขอบคุณผู้จัดการและพี่แอนพร้อมๆกัน“วันนี้ก็คงไม่มีอะไรแล้วล่ะ เราสองคนกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวค่อยมาเริ่มงานพรุ่งนี้อีกที”“ได้ค่ะ”“งั้นพี่ไปก่อนนะ” ร่ำลากันเสร็จผู้ตัดการกับพี่แอนก็เดินกลับไปทำงานของตัวเองกันต่อ เหลือไว้แค่ฉันกับเพื่อนร่วมฝึกงานกันอยู่สองคน“หวัดดี เราชื่อรินณ์นะ” เพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมาทักทายด้วยสีหน้าที่สดใส“หวัดดี เราชื่อเกว”“เกวมาจากกรุงเทพเหรอ?”“อื้อ แล้วรินณ์อ่ะ?”“เราเรียนที่นี่แหละ แล้วก็อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กแล้วด้วย” อ่อ เป็นคนที่นี่สินะ“อ่อ อื้ม!”“แล้วนี่…เกวจะกลับเลยรึเปล่า? เราไปกินข้าวกันมั้ย?”“โทษทีนะ พอดีเราเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อวานเองอ่ะ คงต้องขอตัวกลับไปจัดของที่ห้องก่อน” “อ่อ งั้นไม่เป็นไร ไว้ไปกินข้าวกั

  • ปราถนารัก   ความว่างเปล่า

    [คิมหันต์]เช้าวันต่อมา พรึ่บ!! ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆ หลังจากที่หลับพักผ่อนจากกิจกรรมอันเหน็ดเหนื่อยเมื่อคืนไปทั้งคืนอย่างเต็มที่แล้ว แสงแดดที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีดำในห้องของตัวเองสาดส่องเข้ามา ทำผมถึงกับต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับสายตาของตัวเองให้คงที่ขวับ!! เมื่อสายตากลับมาอยู่ในสภาพคงที่แล้ว ผมจึงพลิกตัวมาอีกฝั่งหนึ่งของเตียง ด้วยความหวังที่ว่าจะเจอกันคนตัวเล็กอย่างเกวลินนอนอยู่ข้างๆกาย"..." แต่แล้วสิ่งที่ผมเจอมีเพียงแค่รอยยับของผ้าปูที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งร่างของคนตัวเล็กเกวลินตื่นแล้วเหรอ?ฟุ่บ!! ผมคิดว่าคนตัวเล็กคนจะตื่นก่อนผมไปแล้ว ผมจึงลุกออกจากเตียง ก่อนจะเดินหยิบกางเกงนอนของตัวเองมาใส่ แล้วเดินออกไปจากห้อง ด้วยความหวังที่ว่าเกวลินคงจะอยู่ข้างนอกห้อง หรือที่ไหนสักที่ในบ้านนั่นแหละ"..." แต่ผมกลับต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจมากกว่าเดิม เมื่อลงมาแล้วไม่เจอกับเกวลินอยู่ที่ชั้นล่างของบ้าน ในครัวก็ไม่อยู่ ในห้องรับแขกก็ไม่เจอ "เกวลิน!" ผมลองตะโกนร้องเรียกชื่อของคนตัวเล็ก แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงใดๆตอบรับกลับมาใจผมเริ่มสั่นไหวขึ้นมา จู่ๆความคิดที่ไม่ดีก็ดันโผล่เข้ามาในหัว ตอนนี้ผมกำลังคิดว่า

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status