ทิวเขา x เจ้าเอย 1

[ทิวเขา]

[“ทำไมแกทำอะไรไม่คิดแบบฮ่ะ!? ไอ้ลูกเวร!! คิดจะไปลอบกัดเขาก็ทำให้มันรอบคอบกว่านี้สิว่ะ ไม่ใช่ชุ่ยจนปล่อยให้เขากลับมาแว้งกัดฉันได้แบบนี้!!”] คำพูดก่นด่ามากมายถูกพ่นออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของผม ผ่านภาพวิดีโอคอลในหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่ตรงหน้า

เพราะผมไปทำเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจเขา จนมันสร้างความเดือดร้อนต่อบริษัทและตัวเขาน่ะสิ

เอ.เอส.เอ็นกรุ๊ป ตอนแรกผมก็ได้รับคำสั่งจากคนเป็นพ่อให้เล่นงานฝั่งนั้นด้วยวิธีไหนก็ได้ ผมเลยเลือกวิธีง่ายๆอย่างการแอบซื้อข้อมูลลับของฝั่งนั้นมาปล่อยข่าวไง แต่ฝั่งนั้นกลับรู้ทันซะได้ และดันใช้วิธีเดียวกันในการเอาคืนวีเค

ตอนนี้หุ้นของบริษัทดิ่งตกลงไปเรื่อยๆ เพราะข่าวการเล่นพนันผิดกฏหมายและข่าวเรื่องการซื้อบริการผู้หญิงของประธานบริษัทวีเค ซึ่งก็คือตาแก่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของผมตรงหน้าไงล่ะ

ท่าทีโกรธเกรี้ยวของพ่อที่แสดงออกมาผ่านหน้าจอ ถ้าตอนนี้ผมไปยืนอยู่ต่อหน้าเขา ผมคงจะโดนพ่อฟาดหัวสั่งสอนไปแล้วล่ะ ถือว่าโชคดีไปที่ตอนนี้ตาแก่นั่นไปมั่วสุมอยู่ที่ต่างประเทศ ไม่งั้นมันคงจะน่าปวดหัวมากกว่านี้

“ผมขอโทษครับ” ผมไม่มีอะไรจะปฏิเสธหรอก เพราะผมรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วเหตุการณ์แบบนี้จะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว

[“เหอะ! ขอโทษงั้นเหรอ? คำขอโทษของแกมันช่วยแก้ปัญหาอะไรได้มั้ยฮ่ะ!?”]

“ผมจะหาวิธีมาแก้ปัญหาให้บริษัทให้ได้ครับ!”

[“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ถ้าแกหาวิธีมาแก้ปัญหาไม่ได้ ก็เตรียมตัวย้ายออกไปจากตระกูลได้เลย”]

“เข้าใจแล้วครับ”

[“หึ! แกมันไร้ประโยชน์ไม่ต่างอะไรจากแม่แกเลยจริงๆ”]

ติ๊ด!! หึ! คิดจะวางสายก็วางไปเลยไม่ได้รึไง? ทำไมต้องทิ้งท้ายคำพูดน่ารำคาญนั่นเอาไว้ด้วย

“โธ่เว้ย!!”

ปัง!! ผมเขวี้ยงแท็บเล็ตที่อยู่ตรงหน้าทิ้งไปอย่างหัวเสีย เหอะ! ไร้ประโยชน์งั้นเหรอ? ใครกันแน่ที่ไร้ประโยชน์ คนที่วันๆเอาแต่มั่วสุมการพนัน กับหลงผู้หญิงอย่างตาแก่นี่ ไร้ประโยชน์กว่าผมเป็นไหนๆ

เหอะ! ไล่ออกจากตระกูลงั้นเหรอ? คิดว่าผมอาลัยอาวรณ์ตระกูลเฮงซวยนี่นักรึไง? ถึงได้เอาแต่ขู่กันน่ะ ตระกูลเฮงซวยนี่น่ะ ถ้าไม่มีผมคอยดูแลอยู่ล่ะก็คงเละเทะไม่เหลือชิ้นดีมากกว่านี้ซะอีก

ก๊อกๆๆ!! ในระหว่างที่ผมกำลังหัวเสียเรื่องของตาแก่นั่นไม่หาย จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูจากหน้าห้องดังขึ้นมาได้ทันเวลาพอดี

หึ! ที่บอกว่าทันเวลา เพราะผมรู้อยู่แล้วน่ะสิว่าคนที่เคาะประตูหน้าห้องนอนของผมตอนนี้คงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก…เจ้าเอย!!

“เข้ามา!!”

แอ๊ดดด!! เสียงประตูถูกเปิดออกมาอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ร่างเล็กของเจ้าเอยจะค่อยๆเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีกล้าๆกลัวอย่างที่เป็นประจำ

“อะ…เอยเอาไวน์ที่ทิวสั่งมาให้น่ะ”

“เกวตอบกลับมารึยัง?” ก่อนหน้านี้ผมมอบหมายหน้าที่ให้เจ้าเอยช่วยติดต่อเกว ในระหว่างที่ผมคุยกับตาแก่นั่น

ผมติดต่อเกวไม่ได้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้ผมหัวเสียจนแทบจะบ้า ไอ้คิมหันต์! ไม่คิดเลยว่าคนที่มันควงเข้าโรงแรมจะเป็นเกว ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเกวถึงไปอยู่กับหมอนั่นได้?! ไอ้คิมหันต์! ถ้าไอ้หมอนั่นมันทำอะไรเกวขึ้นมาล่ะก็ ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่!!

“ยะ…ยังเลย เอยพยายามติดต่อเกวไปหลายรอบแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเกวจะปิดเครื่องไปน่ะ”

“น่ารำคาญจริงๆ!!”

“เอ่อ…ถ้าทิวไม่มีอะไรให้เอยทำแล้ว งะ…งั้น…เอยขอตัวก่อนนะ”

ฟึ่บ!! เจ้าเอยพูดด้วยท่าทีร้อนรน ก่อนจะรีบร้อนวางขวดไวน์กับแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะตรงหน้าผม แล้วเตรียมตัวหันหลังหนีออกไป

“เจ้าเอย! ถ้าเธอกล้าเดินหนีออกไปตอนนี้ล่ะก็…ฉันจะส่งเธอกลับไปหาพ่อฉันแน่!”

กึก!! สิ้นเสียงขู่ของผมคนตัวเล็กที่กำลังจะวิ่งหนีออกไปจากห้องถึงกับชะงักฝีเท้าลงนิ่ง หึ! ต้องให้ขู่ก่อนสินะถึงจะเชื่อฟังกันได้

“หันกลับมา แล้วมาทำหน้าที่ของเธอซะ เจ้าเอย!”

[ทิวเขา จบ]

…

[เจ้าเอย]

“หันกลับมา แล้วมาทำหน้าที่ของเธอซะ เจ้าเอย!” ใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่ได้ยินคำสั่งที่ฉันกลัวที่สุด

ทำไมฉันถึงได้กลัวคำสั่งนี้ที่สุดน่ะเหรอ? เพราะหน้าที่เดียวของฉันที่ต้องปฏิบัติต่อเขาก็คือ…ของเล่น! ฉันต้องทำหน้าที่เป็นของเล่นให้เขาเล่น จนกว่าเขาจะพอใจ

ขวับ!! แม้จะอยากเดินหนีออกไปจากห้องนี้ไปมากสักแค่ไหน แต่ฉัน…ก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหันกลับไปตามคำสั่งของเขาแต่โดยดี

“ลืมไปแล้วเหรอ? ว่าฉันแพ้แอลกอฮอลล์” พอทิวเขาพูดแบบนั้นฉันก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่าเขา…แพ้แอลกอฮอลล์จริงๆด้วย

“ถ้างั้น…ทิวให้เอยเอาไวน์มาหะ…00” อย่าบอกนะว่าเขา…

จ้อกๆๆ!! ทิวเขายกยิ้มมุมปากออกมาก่อนจะรินไวน์ลงไปในแก้วซะเกือบเต็มแก้ว

“เธอต้องเป็นคนดื่มมันสิเอย!” เป็น…อย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆด้วย

“แต่…เอย…เอยกินไม่เป็นหรอกทิว”

ฟุ่บ!! ทิวเขายกยิ้มมุมปากขึ้นมาอีกแล้ว ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ พร้อมกับถือแก้วไวน์ที่เขารินเอาไว้มาด้วย

“หึ! ไม่ยากหรอกเอย ก็แค่อ้าปากดื่มมัน แล้วกลืนมันลงท้องไป…ก็แค่นั้นแหละ”

“ทิว…พรุ่งนี้เอยต้องไปฝึกงานแต่เช้…อื้ม!!00” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ กลับต้องเบิกตาโพลงออกมาด้วยความตกใจ

หมับ!! จู่ๆทิวเขาก็กระดกไวน์ในแก้วที่อยู่ในมือของตัวเองเข้าไปอึกใหญ่ ก่อนจะก้มลงมาประกบปากตัวเองเข้ากับปากของฉัน ก่อนจะยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาบีบแก้มฉันแน่น เพื่อให้ฉันเปิดปากของตัวเองออกมา

“เอื้อกๆ!!” ทันทีที่ฉันเผยอปากออกมา เขาก็ส่งไวน์ที่อยู่ในปากของเขาเข้ามาในปากของฉันอย่างง่ายดาย ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากต้องจำใจกลืนของเหลวรสขมปนหวานที่เขาส่งมานั่นลงไปในคอ

อ่าาา! ขมชะมัด! ขมจนแสบคอไปหมด รสชาติของไวน์มันเป็นอย่างนี้เองสินะ

เพล้ง!! นึกว่ามันจะจบแล้วซะอีก แต่แล้วฉันก็ต้องสะดุ้งตกใจขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อจู่ๆทิวเขาก็เขวี้ยงแก้วไวน์ในมือทิ้งไป จนมันแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆอยู่บนพื้น ก่อนที่เขาจะรวบเอวฉันเข้าไปแนบชิดตัวเขาใกล้กว่าเดิม เพื่อสอดเรียวลิ้นร้อนเข้ามาในปากของฉันมากขึ้นกว่าเดิม

“อื้อ! อิว! (ทิว!)”

ทิวเขาพยายามใช้เรียวลิ้นของตัวเอง เกี่ยวตระหวัดไปทั่วทั้งปากของฉัน เขาพยายามไล่ต้อนเรียวลิ้นบางของฉันที่เอาแต่หนีเขาไม่หยุดไม่หย่อน แต่ยิ่งฉันพยายามหนีเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งเพิ่มความร้อนแรงของสัมผัสมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าในปากของตัวเองมันร้อนไปหมด ความร้อนในปากมันลามขึ้นมาทั่วทั้งใบหน้าไล่ไปถึงใบหูทั้งสองข้าง ร้อนจนเหมือนว่ามันกำลังจะละลายหายไปยังไงยังงั้นเลย

แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ทิวเขาฉวยโอกาสฉันแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ฉันก็ไม่เคยชินกับมันเลยสักนิด ยิ่งนานครั้ง…เขาก็ยิ่งเล่นสนุกกับร่างกายของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของฉันเลยสักนิด ว่าฉันจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ แต่ก็นั่นแหละ…ถึงจะไม่เต็มใจ แต่ฉัน…ก็เลือกไม่ได้อยู่ดี เพราะทั้งอนาคตของฉัน และของแม่ ล้วนแล้วแต่อยู่ในกำมือของเขา

ฉันน่ะเป็นได้แค่ลูกไก่ในกำมือของเขาเท่านั้น ไม่ว่าจะคำสั่งอะไรที่ออกมาจากปากของเขา ฉันก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ทั้งนั้น ต่อให้เขาสั่งให้ฉันไปตาย…ฉันก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตายอย่างที่เขาสั่งจริงๆ

“อื้อ!! อิวอ่อยอ่อน!!(ทิวปล่อยก่อน)” ฉันร้องประท้วงผ่านลำคอออกมา เมื่อรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเริ่มจะหายใจไม่ทันขึ้นมาซะแล้ว ถ้าเขายังรุกเร้าเข้ามาเรื่อยๆไม่หยุดต่อไป ฉันต้องขาดใจตายตรงนี้แน่ๆ

“แฮ่กๆๆๆ!!” ฉันต้องขอบคุณเขาสินะที่เขายอมถอนริมฝีปากออกอย่างที่ร้องขอ เพราะถ้าเป็นปกติเขาคงไม่ยอมฟังคำร้องของฉันหรอก ทันทีที่เป็นอิสระฉันก็รีบกอบโกยลมหายใจเข้าออกอย่างสุดปอด

“นี่เธอ…ไม่ได้ฉีดน้ำหอมที่ฉันให้เหรอ?”