พึงพอใจ

[คิมหันต์]

“เกวลิน” ผมลองเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กตรงหน้าเบาๆ เพื่อเช็คดูว่าเธอตื่นรึยัง

“อืมม~” เสียงละเมอพึมพำที่ดังออกมาของคนตัวเล็กตรงหน้า คงจะเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ดีว่าเธอยังหลับอยู่สินะ

ความจริงผมตื่นมาได้สักพักแล้วล่ะ แต่ยังไม่ได้ลุกออกไปไหน เพราะกำลังเพลิดเพลินกับการนั่งมองหน้าเกวลินที่นอนหลับตาพริ้มไม่ได้สติอยู่ข้างๆ

“หึ! คงจะเหนื่อยมากเลยสินะ” เราเพิ่งจะได้นอนกันเมื่อห้าชั่วโมงก่อนเอง เพราะฉะนั้น…ฉันจะอนุญาตให้เธอนอนต่อก็แล้วกันนะเกวลิน

ฟึ่บ!! ผมเอื้อมมือไปปัดป่ายเส้นผมที่ปรกหน้าคนตัวเล็กออกไปให้พ้น ผมเพิ่งรู้นะว่าหน้าเกวลินเล็กเท่าฝ่ามือผมเท่านั้นเอง ร่างกายส่วนอื่นก็ขนาดพอดีมือ อุ้มง่ายดี แต่ก็มีอยู่ส่วนหนึ่ง…ส่วนที่ฝังตัวอยู่ใต้ผ้าห่มตอนนี้ ที่ดูเหมือนจะใหญ่ล้นมือเกินตัวไปหน่อย หึ! แต่นั่นมันก็เต็มไม้เต็มมือ น่าพอใจมากเลยล่ะ

พอได้มองคนตัวเล็กใกล้ๆแบบนี้แล้ว มันทำให้ผมได้เห็นร่องรอยบนตัวเกวลินที่ผมทำไว้เมื่อคืนชัดขึ้นด้วย บนร่างของคนตัวเล็กที่นอนไม่ได้สติ มีรอยแดงจ้ำๆตามร่างกายเต็มไปหมด โดยเฉพาะตรงคอขาวระหงของเธอ

“นี่ฉัน…ทำแรงไปรึเปล่านะ?” แม้จะดูเป็นแบบนั้น แต่เมื่อคืนเธอเองก็ดูจะชอบมากเลยนะ นอกจากจะไม่ปฏิเสธแล้ว…ก็ยังให้ความร่วมมือดีมากด้วย แม้จะเป็นครั้งแรกของเกวลิน แต่เธอก็ทำให้ผมพอใจได้มากเชียวล่ะ ทั้งใบหน้าเล็กๆนี่ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม และกลิ่นตัวที่หอมอ่อนๆของเธอ มันทำให้ผมคลั่งจนห้ามใจไม่ไหวเลยจริงๆ

ตืดๆๆ!! ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินกับการมองหน้าคนตัวเล็กที่หลับสนิทอยู่บนเตียง เสียงมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นมา

ฟุ่บ!! แม้จะไม่ค่อยอยากลุกออกจากเตียงเท่าไร แต่ผมก็ต้องละความสนใจออกจากคนตัวเล็กตรงหน้า แล้วเดินไปหยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย

“ว่าไง?” ผมรับสายจากธนินเลขาของผม พลางเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำในตู้ขึ้นมาสวม แล้วเดินออกไปคุยที่ริมกระจกหน้าต่างในห้อง

[“ผมจัดการตามที่คุณคิมหันต์สั่งแล้วนะครับ ดูเหมือนว่าคนจะหันไปให้ความสนใจกับข่าวของบริษัทวีเคตามที่คาดไว้เลยครับ”]

“แล้วเรื่องหุ้นล่ะ?”

[“เรื่องหุ้นก็เหมือนกันครับ ตอนนี้ราคาหุ้นทั้งของโรงแรมและบริษัทของฝ่ายตรงข้ามร่วงลงไปตามคาดเลยครับ”]

เรื่องที่ผมให้ธนินเลขาของผมไปจัดการ ก็คือการปล่อยข่าวที่เป็นความลับของบริษัทวีเค เหมือนอย่างที่ฝั่งนั้นทำกับเรา เพราะบริษัทฝ่ายตรงข้ามลอบกัดฝ่ายเราก่อน ผมเลยใช้วิธีเดียวกันลอบกัดฝ่ายนั้นบ้าง ผมรู้ว่าการทำแบบนี้ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีสักเท่าไร แต่ผมไม่อยากให้สถานการณ์ฝั่งเราทรุดหนักกว่าเดิม เพราะงั้นวิธีนี้น่าจะแสดงผลลัพธ์ได้เร็วที่สุดแล้วล่ะ

หึ! แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคาดไว้จริงๆ อาจจะเกินคาดมากกว่าด้วยซ้ำล่ะมั้ง เพราะความลับที่ผมรู้มาของฝ่ายนั้นน่าสนใจกว่าเรื่องผมตั้งเยอะ

“หึ! ดี แล้วตารางงานฉันวันนี้ล่ะ?”

[“มีเอกสารของโรงแรมที่คุณคิมหันต์ต้องเซ็นอนุมัติอยู่สองสามโครงการครับ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว”]

“ถ้างั้น…เอาเอกสารกลับไปให้ฉันเซ็นที่บ้านแล้วกัน วันนี้ฉันจะกลับแล้ว”

[“ได้ครับ! จะให้ผมเรียกคนขับรถมาให้มั้ยครับ?”]

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันขับกลับเอง”

[“ได้ครับ! ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะครับ!”]

ขวับ!! ในตอนที่ผมกำลังหันหลังกลับมา สายตาดันเหลือบไปเห็นของที่คุ้นตาสิ่งหนึ่งตกอยู่ข้างเตียง มันคือ…เศษซากถุงยางที่ผมมัดปากถุงทิ้งเอาไว้เมื่อคืนนี้ สิ่งๆนั้นทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เดี๋ยวก่อน!”

[“คุณคิมหันต์มีอะไรจะสั่งอีกรึเปล่าครับ?”]

“ฉัันต้องการของอีกอย่างหนึ่ง!”

[“อะไรเหรอครับ?”]

“ยาคุมฉุกเฉิน!!”

[“อะไรนะครับ!!?”]

“ถ้านายไม่ได้หูตึงก็คงได้ยินสิ่งที่ฉันขอไปแล้ว อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ เตรียมเอาไว้ให้ด้วยล่ะ!”

ติ๊ด!! หมดธุระแล้วผมก็กดวางสายใส่เลขาของผมทันที

ขวับ!! ผมหันไปมองร่างของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ก็ยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่ที่เดิม

เพราะเมื่อคืนเกวลินทำให้ผมพอใจมากจนเผลอลืมตัว ไม่ได้ป้องกัน ผมไม่ได้กังวลเรื่องโรคติดต่อ เพราะนั่นเป็นครั้งแรกของเกวลิน ผมเองก็ไม่ใช่คนส่ำส่อนอะไร แต่ผมไม่อยากให้มีปัญหาอย่างอื่นตามมาทีหลังมากกว่า ถ้าพลาดขึ้นมาจริงๆ คงจะมีเรื่องให้น่าปวดหัวมากกว่านี้แน่ๆ