ยุงตัวใหญ่

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ตอนนี้ฉันก็มายืนกระวนกระวาย ไม่สบายใจอยู่ที่หน้าประตูบ้านรอคุณคิมหันต์ออกมาสักที ฉันยังคิดเรื่องรอยที่คอของตัวเองไม่ตกเลย ฉันสงสัยว่ามันคือรอยอะไรกันแน่? จะว่ารอยยุง มันก็…ใหญ่เกินไปรึเปล่านะ? แถมมันก็ไม่ได้คันหรือแพ้อะไรเลยด้วย จะว่าไปแล้วมันเหมือนรอย…โอ๊ย! เกวลินคิดบ้าอะไรของแกเนี่ย!? ไม่น่าใช่ฝีมือของเขาหรอก…มั้ง? เฮ้อออ…แล้วมันคือรอยอะไรกันล่ะ? ทำไมฉันถึงจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยเนี่ย? เมื่อคืนฉันคงไม่ได้เมาจนไปทำอะไรแปลกๆใส่อีตานั่นหรอกใช่มั้ย?

“แต่งตัวอะไรของเธอ?” ฉันสะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยินเสียงของคุณคิมหันต์ดังขึ้นมาไม่ให้ซุ้มให้เสียง ทันทีที่หันไปมองก็เห็นคนตัวสูงกำลังยืนขมวดคิ้วจ้องมองมาที่ฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

ก็ไม่แปลกหรอกที่จะมองแบบนั้น ก็ฉันเล่นแต่งตัวซะมิดชิดทั้งตัวขนาดนี้ ตั้งแต่เสื้อแขนยาวคอเต่าสีดำ กางเกงยีนส์ขายาว แถมยังใส่แจ็คเก็ตทับอีกตัวด้วย จุดประสงค์ที่แต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ก็เพราะ…ตั้งใจจะปิดรอยที่คอฉันน่ะสิ ถึงจะไม่รู้ว่ามันคือรอยอะไรกันแน่ แต่สภาพมันก็ไม่น่าดูเลยสักนิด ถ้าปล่อยมันไว้เฉยๆคนอื่นคงมองฉันไม่ดีแน่ๆ

“ก็แล้วคุณจะพาฉันไปไหนล่ะคะ?” มาบอกให้ฉันแต่งตัวรอ แต่ก็ไม่บอกว่าจะพาไปไหน คิดจะทำอะไรก็ทำ ไม่สนความคิดคนอื่นเลยสักนิด ไอ้คนเอาแต่ใจตัวเอง!!

“ขึ้นรถ!!” นี่เขาคงไม่ได้หูฝาดหรอกใช่มั้ย? เฮ้อออ! ช่างเถอะ ฉันจะไปคาดหวังคำตอบอะไรจากคนเอาแต่ใจตัวเองอย่างเขาได้ล่ะ?

“ฮู่ววว!!” ฉันเดินไปยืนอยู่หน้าประตูรถข้างคนขับ พลางถอนหายใจออกมาเพื่อสงบจิตสงบใจตัวเองเอาไว้ ขึ้นรถแปบเดียวเดี๋ยวก็ถึงแล้วเกวลิน แม้จะไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไหนก็เถอะ

บนรถ

อึดอัดชะมัด! ตั้งแต่ขึ้นรถมาบรรยากาศในรถตอนนี้ก็มีแต่คำว่าอึดอัด! อึดอัด!! แล้วก็อึดอัด!!! แต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่ฉันคนเดียวที่อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว เพราะคนข้างๆฉันยังคงขับรถต่อไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด ให้ตายเถอะ! เมื่อไรจะถึงสักทีเนี่ย?!

“อะแฮ่มๆๆ เอ่อ…คุณคิมหันต์คะ คุณจะพาฉันไปไหนเหรอคะ?”

“…” เงียบ ไม่มีเสียงอบรับใดๆตอบกลับมาทั้งนั้น เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

“คุณคิมหันต์คะ ฉันขอ…เปิดเพลงหน่อยได้มั้ยคะ?” ถึงตอนนี้ฉันไม่ได้มีอารมณ์อยากจะฟังเพลงเท่าไร แต่บางทีเสียงเพลงมันอาจจะช่วยลดความอึดอัดของบรรยากาศตอนนี้ลงบ้างก็ได้…

“ฉันไม่ชอบฟังเพลงตอนขับรถ”

“โอเคค่ะ!” ยิ่งพยายามยิ่งอึดอัด อยู่เงียบๆต่อไปดีกว่า

ฟุ่บ!! ฉันพิงหัวเข้ากับกระจกพลางมองออกไปนอกหน้าต่างรถเพื่อหนีความอึดอัดที่ประสบอยู่ตอนนี้ นี่เขากำลังจะพาฉันไปไหนนะ? ทางรอบข้างดูไม่คุ้นตาเลยสักนิด นี่เขาคงไม่ได้กำลังจะพาฉันไปฆ่าหรอกใช่มั้ย? เอ๊ะ! หรือว่า…เขาจะทำอย่างนั้นจริงๆ

ขวับ!! ฉันแอบเหลือบหันไปมองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถอยู่ข้างๆอย่างไม่ไว้วางใจ สีหน้าของคนข้างๆยังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม แววตาก็เรียบนิ่ง ไม่ได้เยือกเย็นจนน่ากลัวอย่างที่คิด สีหน้าแบบนี้เป็นสีหน้าปกติของผู้ชายคนนี้ ถือว่าปลอดภัย ไม่มีอันตรายใดๆ เพราะฉะนั้น…เขาคงไม่ได้พาฉันไปฆ่าจริงๆหรอก

“จ้องขนาดนั้น หน้าฉันสึกหมดแล้วมั้ง?” เฮ้ย! นี่เขารู้ได้ไงว่าฉันจ้องเขาอยู่เนี่ย?

“เปล่านะคะ! เกวไม่ได้มองซะหน่อย” ฉันรีบหลบหน้ากลับมาอีกทางทันทีที่โดนเขาจับได้

“หึ! เกวงั้นเหรอ?” จู่ๆเขาก็พึมพำบางอย่างออกมา ทั้งสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปด้วย รอยยิ้มนั่นมันยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอีกแล้ว แบบนี้เหมือนจะเป็นลางไม่ดีเลยนะเนี่ย? “เมื่อคืน…เธอก็แทนตัวเองแบบนั้นเหมือนกันนะ จำได้มั้ย? เกวลิน” ตอนแรกก็ไม่ได้สังเกตหรอก แต่พอคนข้างๆพูดขึ้นมาเท่านั้นแหละ ฉันก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าเมื่อกี้ฉันเผลอพูดแทนตัวเองว่าเกวกับเขาไป

“0 0!! อะไรนะคะ?”

“นี่เธอจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้จริงๆเหรอเกวลิน?” นั่นไง! ฉันต้องไปทำอะไรแปลกๆใส่เขาแน่ๆ เขาถึงได้มีท่าทีแบบนี้ อะไรกันนะ? เมื่อคืนฉันทำไรลงไปเนี่ย?

“เมื่อคืน…ฉันทำอะไรแปลกๆใส่คุณรึเปล่าคะ?”

“หึ! อะไรแปลกๆเหรอ? จะว่างั้นก็ได้นะ” พูดอะไรของเขาเนี่ย? ทำก็บอกว่าทำ ไม่ทำก็บอกว่าไม่ทำสิ ทำไมต้องพูดให้เข้าใจยากด้วย แบบนี้มันทำฉันใจคอไม่ดีเลยนะ

“อะไรเหรอคะ? ฉันทำอะไรคุณเหรอ?”

“มาถามฉันทำไมล่ะ? เธอเป็นคนทำแบบนั้นกับฉันเอง ก็ต้องจำมันให้ได้เองสิ” ทำแบบนั้น แล้วทำอะไรล่ะ?

“ก็ฉันจำไม่ได้นี่ค่ะ ถ้าฉันจำได้ฉันจะมาถามคุณมั้ยล่ะ? ฉันจำไม่ได้ว่าฉันทำอะไรลงไปบ้างหลังจากที่เมาไม่ได้สติ แล้วฉันก็อยากรู้ด้วยว่าไอ้รอยที่คอฉันมันมาได้ยังไงกันแน่?!” โอ๊ะ! ซวยล่ะ เผลอพูดออกไปซะหมดเปลือกเลย

“ทำไม? เธอคิดว่ามันคือรอยอะไรงั้นเหรอ?” คนตรงหน้ายกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ขึ้นมา พลางเหล่ตามามองฉันครู่หนึ่ง

ขวับ!! ทันทีที่ฉันสบตาเข้ากับดวงตาเจ้าเล่ห์ของคนข้างๆ ฉันถึงกับต้องหลบตาหันออกไปอีกทางทันที

ตึกตักๆๆ!! คำถามที่เขาถามออกมาเมื่อกี้ มันทำให้ฉันหวนนึกถึงคำตอบที่เคยคิดไว้ก่อนหน้านี้ รอยแดงที่คอนี่ คงไม่ใช่รอยอย่างที่ว่าหรอกมั้ง?

“ระ…รอยยุงกัดค่ะ”

“หึ! ยุงที่กัดเธอ…น่าจะตัวใหญ่น่าดูเลยนะ” อะไรกันเนี่ย? ทำไมคำพูดของเขามันดูน่าสงสัยขนาดนี้ แบบนี้มันก็ยิ่งน่าเข้าใจผิดมากกว่าเดิมสิ

“ก็…ก็ถ้าไม่ใช่ยุงแล้ว…จะเป็นอะไรได้ล่ะคะ?” ใช่! เป็นรอยยุงกัดน่าจะดีกว่าเยอะเลย

“แล้วเธอชอบมั้ยล่ะ?” คำถามบ้าอะไรของเขาเนี่ย?

“0 0! ชอบอะไรคะ?”

“เมื่อคืนเธอก็ดูจะชอบมากเลยนะ” รอยยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว ชอบบ้าอะไรล่ะ? ใครเขาจะชอบโดนยุงกัดกันเล่า? นี่เขาพูดอะไรของเขาเนี่ย?

“มะ…ไม่ชอบค่ะ! ไม่ชอบเลยสักนิด ชอบก็บ้าแล้ว!!” สรุปแล้ว…รอยบนคอฉันมันคือ…รอยยุงกัดจริงมั้ยเนี่ย?

“ไว้ถ้าเธอจำได้…ก็จะรู้เองว่าเมื่อคืนเธอชอบ…หรือไม่ชอบกันแน่” บ้าไปแล้วรึไง!? เขาจะพูดย้ำทำไมนักหนาเนี่ย?

“ไม่เอาค่ะ! ฉัน…ไม่อยากรู้ ไม่อยากจำมันได้แล้ว เรื่องเมื่อคืนน่ะ ลืมๆมันไปซะน่าจะดีกว่า” ดูท่าว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปเมื่อคืนคงจะไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไรแน่ๆ ลืมไปแบบนี้น่ะดีแล้ว