Beranda / โรแมนติก / ปราถนารัก / สติที่หายไป 18++

Share

สติที่หายไป 18++

Penulis: Darann
last update Tanggal publikasi: 2025-05-16 15:22:03

“แฮ่กๆๆ อ้ะ คุณคิมหันต์ อย่า!” แม้ริมฝีปากจะถูกปล่อยออกมาให้เป็นอิสระแล้ว แต่ฉันก็ยังต้องประสบกับความรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว เมื่อคนตัวสูงเลื่อนริมฝีปากของตัวเองลงมาคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอขาวของฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงเขี้ยวแหลมของคนตัวสูงที่ฝังลงไปบนเนินคออย่างแรง ทั้งยังดูดเม้มไปทั่วทั้งซอกคอ

ตึกตักๆๆ! ใจฉันมันเต้นรัวและแรงขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือของคนตัวสูงที่เอื้อมมารูดซิปเสื้อของฉันจากข้างหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว

“ไม่ได้นะ อื้อ! คุณคิมหันต์! แบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!” ฉันต้องหยุดเขาให้ได้ เพราะถ้ามากกว่านี้สติของฉันคงจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่านี้แน่ๆ

ปึก!! ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เขาไม่คิดจะฟังฉันเลยสักนิด แต่กลับซุกไซร้หนักขึ้นกว่าเดิม จากลำคอก็เริ่มไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆ และที่ทำให้ฉันต้องใจเต้นรัวหนักกว่าเดิม ก็คงเป็นมือของคนตัวสูงที่เลื่อนขึ้นมาจากซิปเสื้อ แล้วมาปลดตะขอบราของฉันจากข้างหลังอย่างง่ายดาย

“อ้ะ! คุณ…คิม อึก!” ความรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวมันเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทั้งยังรู้สึกมวนท้องราวกับว่ามีผีเสื้อสิบๆตัวกำลังบินวนอยู่ในนั้น เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือของคนตัวสูง ที่ตอนนี้กำลังบีบเค้นเนินเนื้อตูมผ่านเสื้อผ้าอย่างเมามันส์

พรึ่บ!! ฉัน…ไม่ไหวแล้ว! เหมือนว่าสติของฉันมันจะสลายหายไป…พร้อมกับชุดเดรสที่ตกลงไปบนพื้นไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ ตอนนี้…บนร่างของฉันมีแค่เพียงเศษผ้าชิ้นเล็กที่ปกปิดส่วนบนและส่วนล่างของตัวเองไว้เท่านั้น

“อื้อ!”

หมับ!! ฉันเอื้อมมือของตัวเองลงมาโอบคอของคนตัวสูงเอาไว้เพื่อเป็นที่ยึด เพราะตอนนี้ขาฉันมันอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว

“หึ! ถอดเสื้อให้ฉันสิเกวลิน” เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นที่ข้างหูของคนตัวสูง นอกจากจะทำให้สติฉันยิ่งเตลิดเข้าไปใหญ่ มันยังทำให้ใจฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจวนจะระเบิดอยู่แล้ว

ไม่นะ! ฉันไม่ควรทำตามที่เขาต้องการสิ

พรึ่บ!! การกระทำมักจะไวกว่าความคิด แม้สมองฉันจะบอกว่าไม่ แต่ร่างกายฉันมันไม่คิดจะปฏิเสธเขาเลยสักนิด มือของฉันมันดันเอื้อมไปถอดเสื้อของคนตัวสูงออกทันที

ตึกตักๆๆ!! ทันทีที่ได้เห็นแผ่นอกหนา และไหล่กว้างของคนตัวสูงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันใกล้ๆ มันยิ่งทำให้ใจฉันเต้นรัว สมองและสติมันเบลอไปหมด เบลอจนไม่สามารถเรียกมันกลับมาได้แล้วจริงๆ

“อื้ม! จุ๊บๆ จ๊วบ!!” คนตัวสูงโน้มหน้าลงมาประกบจูบกับฉันอีกครั้ง ครั้งนี้นอกจากฉันจะไม่ปฏิเสธคนตรงหน้าแล้ว ฉันยังให้ความร่วมมือด้วยการรั้งท้าทอยของคนตัวสูงลงมาประกบจูบกันให้แนบชิดมากกว่าเดิม

“อ้ะ! คุณคิม!”

หมับ!! ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆคนตัวสูงก็อุ้มฉันขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว จนฉันต้องใช้ขาเกี่ยวรอบเอวของคนตัวสูงเอาไว้แน่นเพราะกลัวตก

“หึๆ!!” คนตัวสูงยกยิ้มมุมปากขึ้นมาให้ฉัน แต่สิ่งที่แปลกคือ…มันไม่ใช่รอยยิ้มที่น่าขนลุกเหมือนปกติ แต่เป็นรอยยิ้มที่…ดูเหมือนกำลังพอใจในอะไรบางอย่างมากกว่า

“อึก อื้อ!” ฉันพยายามกลั้นเสียงร้องของตัวเองเอาไว้ เมื่อถูกคนตัวสูงตรงหน้าก้มลงไปดูดเม้มรอบๆเนินเนื้อ ที่ตอนนี้มันเปลือยเปล่าต่อหน้าคนตัวสูงไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

ตุบ!! คนตัวสูงเดินอุ้มฉันตรงไปที่เตียงนอน แม้ว่าสายตาเขาจะไม่ได้จ้องมองทางอยู่ แต่เขากลับพาฉันมานอนลงบนเตียงได้อย่างปลอดภัย ราวกับว่ามีตาทิพย์งั้นแหละ ตรงกันข้ามกับฉัน ที่แม้จะมองเห็นทาง แต่สมองมันก็เบลอเกินกว่าจะชี้แนะอะไรคนตัวสูงได้

“จุ๊บๆ จ๊วบ!!” ทันทีที่วางฉันลงบนเตียงแล้ว คนตัวสูงก็ไม่รอช้าที่จะก้าวขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ พร้อมทั้งจู่โจมเข้ามามอบรสจูบที่เร่าร้อนให้ฉันอีกครั้ง เรียวลิ้นที่เข้ามาเกี่ยวตระหวัดกันในปาก มันทำฉันร้อนผ่าวไปทั้งหน้าทั้งตัว อีกทั้งความรู้สึกมวนท้องมันก็มากขึ้นกว่าเดิมไปอีก

ฝ่ามือหนาของคนตัวสูงเองก็ไม่เคยที่จะอยู่นิ่ง เพราะเขาเอาแต่ใช้มือตัวเองสัมผัสไปตามเรือนร่างของฉันไปทั่ว เริ่มจากหน้าท้องแบนราบ รอบๆเอว แผ่นหลังเรียว ขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่เนินเนื้อตูมทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่าไร้ปราการใดๆปกปิด

“อึก! อื้อ” ฉันพยายามกลั้นเสียงร้องที่เกิดจากความรู้สึกซาบซ่าน ทุกครั้งที่ถูกคนตัวสูงบีบและเค้นคลึงเนินเนื้ออย่างเมามันส์ ฉัน…รู้สึกแปลกชะมัด!

“อย่ากลั้นเสียงสิเกวลิน ฉันอยากฟังเสียงเธอนะ”

“อ้าาา! อ้ะ ฮึก!” ฉันไม่สามารถกลั้นเสียงร้องของตัวเองได้อีกต่อไป แต่กลับร้องครวญครางออกมาไม่เป็นภาษา เมื่อฝ่ามือที่คลอเคลียอยู่กับเนินเนื้อของฉัน ในตอนแรก ถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากของเขาแทน

“อ้ะ อ้าาา!!” ฉันสะดุ้งขึ้นมาทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงเรียวลิ้นของคนตัวสูงที่กำลังดูดเม้มและคลอเคลียหยอกล้อกันเนินเนื้อของฉัน โดยเฉพาะบริเวณนั้น ส่วนที่มันเต่งตึงขึ้นมาบนยอดเนินอก มันทำให้ฉันดิ้นจนแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่เรียวลิ้นของคนตัวสูงแตะไปโดนส่วนนั้น

กริ้ก!! คนตัวสูงผละออกจากร่างของฉัน เพื่อลุกขึ้นไปปลดเข็มขัดกางเกงของตัวเองอย่างรีบร้อน

ตึกตักๆๆ!! ภาพตอนที่เห็นคนตัวสูงกำลังปลดเข็มขัดของตัวเอง จากมุมนี้…มันทำให้ใจฉันเต้นรัวขึ้นมาอีกแล้ว ท่อนบนที่เปลือยเปล่า เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามกล้ามเนื้อหน้าท้องมัดใหญ่ของเขา มันน่ามองชะมัด มันอาจจะเป็นความคิดที่บ้ามาก แต่ฉันคิดว่าตอนนี้…เขาเซ็กซี่มากๆเลยล่ะ!

พรึ่บ!! ใช้เวลาไม่นานคนตัวสูงก็ปลดเข็มขัดของตัวเองออกไปได้สำเร็จ แต่แล้วฉันก็เกิดอาการหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา เมื่อจู่ๆคนตัวสูงตรงหน้าก็ปลดกางเกงตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว จนปรากฏท่อนล่างที่เปลือยเปล่าออกมาให้เห็นแก่สายตา จนฉันหันหน้าหนีเกือบไม่ทันซะแล้ว

^///^ แต่…เมื่อกี้ฉันแอบเห็นไปแล้วด้วยอ่ะ

“หันมามองฉันได้มั้ย? เกวลิน!”

ตึกตักๆๆ!! ฉันใจเต้นรัวขึ้นมาอีกแล้ว เพราะคำพูดของคนตัวสูงที่พูดออกมาเมื่อกี้ ปกติเขาจะเอาแต่พูดออกคำสั่งกับฉันอย่าง…มองฉันสิ! แต่เมื่อกี้…มันฟังดูเหมือนคำพูดร้องขอ หรือขออนุญาติมากกว่า เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาพูดกับฉันแบบนี้

ขวับ!! ไม่รู้ทำไมแต่เพราะคำพูดของเขา ทำให้ฉันยอมหันหน้ากลับไปมองเขาอย่างว่าง่าย

ฉันคิดไปเองรึเปล่านะ? ทำไมสายตาของเขาตอนนี้มัน…ดูอ่อนโยนต่างจากปกติมากเลย เขาไม่ได้มองฉันด้วยสายตาที่แข็งกร้าว หรือเยือกเย็นอย่างปกติ แต่มันดู…อ่อนโยน อ่อนโยนจนใจฉันหวิวขึ้นมาซะได้

“เธอ…อยากให้ฉันทำต่อมั้ย?” มาถามคำถามนี้กับฉันตอนนี้เนี่ยนะ…มันไม่ขี้โกงเกินไปหน่อยเหรอ?

“^///^ ฉัน…ฉันไม่รู้!”

“งั้นฉันหยุดดีมั้ย?” เฮอะ! มาถึงขนาดนี้แล้วจะหยุดได้ยังไงล่ะ?

“ไม่ค่ะ! ฉันมะ…อุบ!!”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ปราถนารัก   ตอนจบ

    [คิมหันต์]“คุณคิมหันต์!! มาดูนี่เร็ววว~” เสียงของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ริมทะเลหันมาร้องเรียกผมพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส“หึๆ” ผมที่ที่กำลังเดินอยู่ก็รีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเกวลินโดยทันที พร้อมกับหิ้วไก่ทอดที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ติดมือมาด้วย ตามคำสั่งของคนตัวเล็ก“คุณคิมหันต์ พระอาทิตย์ตกสวยมากเลยว่ามั้ยคะ?” พอเดินเข้ามาถึงตัวเกวลินแล้ว เธอก็ยังคงยกยิ้มสดใสออกมาด้วยความสดใส แถมยังกระโดดไปมาดุกดิกด้วยความตื่นเต้นกับวิวพระอาทิตย์ตกริมทะเลตรงหน้าอีกด้วยผมที่ได้เห็นท่าทีของเธอที่น่ารักของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“ไหนว่าจะกลับห้องไง ทำไมถึงพามาที่นี่ล่ะ?” หลังจากออกมาจากห้างก่อนหน้านี้ ผมตั้งใจว่าจะพาเกวลินกลับไปพักที่ห้องของเธอทันที แต่เธอก็ดื้อดึงอ้อนให้ผมพามาดูพระอาทิตย์ตกที่นี่จนได้ แล้วท่าทีตอนที่เกวลินอ้อนผมมันก็ดันน่ารักซะจนผมปฏิเสธเธอไม่ลงเลยจริงๆ“จะกลับเลยได้ยังไงล่ะคะ วันนี้อุตส่าห์ได้พักทั้งที ต้องออกมาเที่ยวซะหน่อยสิ”หมับ!! เกวลินพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ผม ขณะเดียวกันเธอก็ยื่นมือตัวเองมาจับมือที่ว่างอยู่ของผมเอาไว้ ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมใจสั

  • ปราถนารัก   แผนเซอร์ไพรส์กลับ

    [เกวลิน]“แน่ใจนะว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาล” คุณคิมหันต์ที่ขับรถอยูข้างๆเอ่ยถามคำถามนีเป็นรอบที่สิบได้แล้วมั้ง? หลังจากที่ฉันดีขึ้นแล้ว คุณริมหันต์ก็จัดการเรื่องลางานกับผู้จัดการให้ฉัน แถมยังอาสาพาฉันกลับห้องอีกด้วย และตั้งแต่ที่ออกมามาจากโรงแรม เขาก็เอาแต่ถามย้ำกับฉันอยู่ได้ว่าไม่เป็นไรแน่นะ? ไม่ต้องโรงพยาบาลแน่นะ? ให้ฉันพาไปโรงพยาบาลมั้ย? ถามย้ำรอบที่สิบได้แล้วมั้งน่ะ“เกวไม่เป็นไรแล้วจริงๆค่า แข็งแรงดี สบายใจหายห่วงได้ค่ะ”“ถ้างั้นกลับห้องไปก็พักผ่อนให้เต็มที่่นะ”“เอ่อ คือว่า…ก่อนกลับห้อง เกวมีที่ที่ต้องไปก่อนน่ะค่ะ” จริงๆวันนี้ฉันต้องไปทำธุระสำคัญอย่างหนึ่ง ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะไปคนเดียวด้วยซ้ำ แต่คุณคิมหันต์ก็ดื้อดึงจะไปส่งฉันให้ได้ ฉันปฏิเสธเขาไม่ได้เลยจริงๆ เลยต้องยอมให้เขามาส่งให้จนได้“ไว้รอหายดีก่อนแล้วค่อยไปวันหลัง วันนี้เธอต้องกลับไปพักก่อน”“ไม่ได้ค่ะ เกวต้องไปทำธุระสำคัญมากๆ ต้องไปวันนี้เท่านั้นค่ะ”“ฉันไม่ให้ไป” คนตัวสูงข้างๆเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาด“คุณคิมหันต์! นี่คุณจะเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะ ฉันไปแค่แปบเดียว คุณแค่ไปส่งฉันแล้วนั่งรออยู่บนรถก็ได้”“ธุระอะไรจะสำคัญไป

  • ปราถนารัก   เป็นห่วง

    [คิมหันต์]พรึ่บ!! ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนที่จะต้องหรี่ตาลงเมื่อแสงที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านสอดส่องเข้ามากระทบกับดวงตา และเมื่อปรับสายตาให้คงที่ได้แล้ว ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ใขอบนเตียงในห้องพักของเกวลินเหมือนเดิมเพียงแต่ตอนนี้ที่ข้างๆที่เคยมีเกวลินนอนอยู่ด้วย กลับเหลือไว้เพียงแค่รอยยับที่ว่างเปล่าเท่านั้นเกวลิน…ยัยนั่นทิ้งผมไปอีกแล้วเหรอเนี่ย?ฟุ่บ!! ผมลุกขึ้นมาจากเตียงนอน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา แต่เมื่อก้าวเข้าไปในห้องน้ำแล้ว บางสิ่งบางอย่างอยู่ในนั้นกลับทำให้ผมแปลกใจขึ้นมาบนกระจกในห้องน้ำมีกระดาษอยู่สามแผ่นแปะเรียงกันไว้อย่างเป็นแถวเลยล่ะฟึ่บ! ผมเอื้อมมือไปหยิบกระดาษโน้ตแผ่นที่แปะอยู่บนกระจกห้องน้ำมาอ่าน‘เกวต้องออกไปทำงานแต่เช้าเมื่อคืนคุณดูเหนื่อยมากเกวเลยไม่อยากปลุก ขอโทษที่ปล่อยให้อยู่คนเดียวนะคะ’“หึ! ใครกันแน่ที่เหนื่อย” ผมยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจทันทีที่ได้อ่านข้อความที่เกวลินทิ้งไว้ให้ฟึ่บ!! จากนี้ก็หยิบกระดาษโน้ตใบที่สองขึ้นมาอ่านต่อ‘คุณอาบน้้ำแปรงฟันก่อนได้นะคะ เกวแขวนเสื้อผ้าที่คุณพอจะใส่ได้ไว้ให้ที่ตู้แล้ว’ผมอดไม่ไ

  • ปราถนารัก   เป็นลม

    วันต่อมาณ โรงแรมพาวิลงเลียน“อ้าวเกว” เสียงของรินณ์เอ่ยทักขึ้นทันทีที่รินณ์เดินเข้ามาในห้องพักพนักงาน ซึ่งมีฉันที่นั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ววันนี้ฉันตั้งใจออกจากห้องมาแต่เช้า เช้าถึงขนาดที่คุณคิมหันต์ยังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ “ไงรินณ์”“ทำไมมาเช้าจังอ่ะ วันนี้เกวเข้างานกะบ่ายไม่ใช่เหรอ?”“อ่อ เราแลกเวรกับพี่แอนอ่ะ พอดี…ตอนเย็นเรามีธุระต้องไปทำธน่ะ” ใช่แล้วล่ะ! จริงๆ วันนี้ฉันเข้างานกะบ่าย แต่ช่วงเย็นวันนี้ฉันมีที่ที่ต้องไปน่ะ เลยแลกเวรกับพี่แอนไว้“ไปไหนอ่ะ? หรือว่า…ไปเดทเหรอ?” รินณ์ยิ้มกรุ้มกริ่มพลางเดินเข้ามากระซิบใกล้ฉัน อะไรกัน? ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย?“ดะ เดทอะไรกันเล่า? ไม่ใช่ซะหน่อย” “เอ้า! ไม่ใช่หรอกเหรอ แต่เมื่อคืนเราเห็นน้า ผู้หญิงชุดฟ้าที่เดินควงแขนกับคุณคิมหันต์” รินณ์เข้ามานั่งใกล้ๆ ก่อนจะเขยิบมากระซิบข้างๆหู“นี่รินณ์เห็นด้วยเหรอ?0_0!” ฉันถึงกับเบิกตาโพลงออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเมื่อคืนจะมีคนเห็นฉันกันคุณคิมหันต์ด้วย นี่ขนาดแอบย่องออกไปตอนไม่มีคนแล้วน่ะเนี่ย ยังมีคนเห็นอีกเหรอเนี่ย? “อื้ม เมื่อคืนเราอยู่ทำโอทีน่ะ”“นอกจากรินณ์แล้ว…”“ไม่ต้องห่วงหรอก เมื

  • ปราถนารัก   ทำให้หายโกรธ nc 20++

    “อื้มมม~” เสียงครวญครางของเราสองคนดังลั่นไปทั่วทั้งห้องพักของฉัน เพราะรสจูบที่ร้อนแรงเกินกว่าจะต้านทานของกันและกัน เรียวลิ้นที่สอดประสานกันไปมาของเราสองคน มันเต็มไปด้วยความรุ่มร้อน แต่ก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่เหลือล้น ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าริมฝีปากของคนตัวสูงยิ่งหอมหวานน่าช่วงชิมมากกว่าเดิมขึ้นไปเรื่อยๆหมับ!! ฉันเอื้อมมือออกไปค้วาท้ายทอยของคนตัวสูงเหนือร่างลงมากอดไว้แน่น เพื่อให้เราสองคนแลกเปลี่ยนรสจูบจากกันและกันได้แนบแน่นกันมากยิ่งขึ้น“อื้อออ~” ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ต้องการสัมผัสจากคุณคิมหันต์ เขาเองก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกันกับฉัน ฉันส่งเสียงครวญครางผ่านลำคอออกมาด้วยความเสียวซ่าน เมื่อคนตัวสูงเลื่อนไล้มือหนาของตัวเอง ลงไปสัมผัสกับกลีบกุหลาบที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กางเกงนอนของฉัน ในขณะที่ปากของเขาก็ยังคงดูดเม้ม ช่วงชิมรสหวานจากปากของฉันอย่างไม่ลดละ“อื้อ!!~” ฉันเริ่มจะทนกับความเสียวซ่านที่ถูกกระตุ้นทั้งช่วงบน และช่วงล่างไม่ไหวแล้ว จนต้องส่งเสียงร้องประท้วงผ่านลำคอออกมาเพื่อให้เขาปล่อยส่วนใดส่วนหนึ่งซะที ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวจนขาดใจตายไปซะก่อน“อึก!

  • ปราถนารัก   ทำให้หายโกรธ

    หลังจากที่คุณคิมหันต์บุกเข้ามาหาถึงห้อง แล้วขอนอนค้างด้วย ตอนนี้เขา…กำลังนอนอยู่บนเตียงข้างๆฉันถึงแม้ว่าคุณคิมหันต์จะนอนก่ายหน้าผากอยูข้างฉัน แต่เขากลับไม่เอ่ยปากคุยอะไรกับฉันต่อเลยแม้แต่คำเดียวนี่เขา…กำลังไม่พอใจฉันอยูแน่ๆเลย“คุณคิมหันต์ หลับรึยังคะ?” ฉันรู้ว่าเขายังไม่หลับแน่ๆ“หลับแล้ว” หลับแล้วเขาจะตอบฉันได้ยังไงล่ะ?“คุณ…โกรธเกวเหรอคะ?”“…” สิ้นสุดคำถามของฉัน ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนข้างๆอีกเลย“เกวขอโทษนะคะ ที่ทิ้งคุณไว้ที่ร้านอาหารคนเดียว”“…” คราวนี้ก็ยังเงียบเหมือนเดิม“เกวแค่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริงน่ะค่ะ”“เกวลิน…”“คะ?”“รู้ใช่มั้ย…ว่าฉันรักเธอ?” คุณคิมหันต์ที่เอาแต่หลับตาในตอนแรก ตอนนี้เขากลับลืมตาหันมามองฉันที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยแววตาที่อ่อนโยน“…รู้ค่ะ” ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา พลางเอ่ยคำตอบที่รู้ดีอยู่แก่ใจออกไปอย่างลึกซึ้ง“แล้วเธอล่ะ?” คำถามที่คาดไม่ถึงจากคนตัวสูงตรงหน้า ทำฉันอึ้งจนอ้าปากค้าง ทำไมเขาถึงถามแบบนี้ออกมาได้“รักสิคะ เกวรักคุณมากๆค่ะ”“ถ้างั้น…อย่าทิ้งฉันไปอีกได้มั้ยเกว?” คำถามที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือของคนตรงหน้า บวกกับ

  • ปราถนารัก   อ่อย nc 20+

    วันต่อมาเมื่อวานหลังจากกลับมาจากห้องของคุณคิมหันต์แล้ว ฉันก็นั่งทำโอทียาวมาจนถึงเช้าเลยล่ะ ยังไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อคืนเลย ง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ยกริ๊งงง!! ระหว่างที่กำลังนั่งเฝ้าล็อบบี้รอเวลาออกกะอยู่นั้น เสียงมือถือที่วางอยู่หน้าล็อบบี้ก็ดังขึ้นมา รินณ์ที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆเลยทำหน้าที่รับ

  • ปราถนารัก   เจอกันครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน 18+

    ห้องพักวีไอพีกริ๊งงง!! ฉันตัดสินใจกดออดหน้าประตูห้องพักวีไอพีห้องหนึ่ง หลังจากที่ยืนทำให้อยู่หน้าห้องมาได้สักพักหนึ่งแล้วแอ๊ดดด!! ผ่านไปไม่กี่วินาที ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาช้าๆ ก่อนจะปรากฏร่างของคนตัวสูงที่ยืนยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์อยู่หลังประตู“ฉันเอากระเป๋ามาให้…”หมับ!! ยังไม่ทันที่จะพ

  • ปราถนารัก   แขกวีไอพี

    หนึ่งเดือนผ่านไปวันเวลาผ่านไปเร็วราวกับพลิกหน้ากระดาษ ตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้วที่ฉันมาฝึกงานที่นี่ ทุกๆวันที่อยู่ที่นี่ไม่เคยมีวันไหนที่ฉันจะไม่คิดถึงคนที่ตัวเองรักอย่างคุณคิมหันต์ แต่ถึงอย่างนั้น…ฉันก็ยังสนุกกับการฝึกงานที่นี่อยู่นั่นแหละและดูเหมือนว่าใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะกลับไปหาคนที่ตัวเองร

  • ปราถนารัก   ไม่ว่ายังไงก็จะรอ

    หลังจากได้ฟังคำตอบจากปากของเกวลินแล้ว สิ่งที่ค้างคาใจผมในตอนแรกก็คลายลง ผมตัดสินใจเดินออกมาจากร้านนั้น แล้วก็มาเดินเล่นที่ริมหาดกับไอ้กวินท์แทนระหว่างที่เดินเล่นอยู่ผมก็ทบทวนคำพูดของเกวลินอยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่เกวลินต้องการมาตลอดก็คืออิสระ เพราะเธอโตมากับตระกูลของผม เลยทำให้เธอคิดว่าตัวเอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status