เธอเป็นของฉัน!! 18+

ติ๊งงง!! เสียงประตูลิฟท์เปิดออก คนตัวสูงก็ยังคงคว้าข้อมือฉันเดินตามเข้าไปในลิฟท์ไม่เลิก ฉันเองก็เดินตามเขามาโดยที่ไม่ได้โวยวายอะไรเลยด้วย เพราะตอนนี้ฉันกำลังสับสนและงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

พนักงานของโรงแรมขายข้อมูลลูกค้าของโรงแรมเอ.เอส.เอ็นให้บริษัทคู่แข่งอย่างบริษัทวีเค และคนที่มาซื้อข้อมูลก็คือทิวเขาเหรอ? ถ้าเป็นคนอื่นฉันก็พอเข้าใจได้ แต่นี่ดันเป็นทิวเขา ทิวเขาที่เป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน ทำไมนายถึงทำแบบนี้นะทิวเขา นายไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนี้สักหน่อยนี่ หรือว่า…จะเป็นเพราะพ่อนายบังคับอีกรึเปล่านะ? ฉัน…ไม่อยากให้นายทำแบบนี้เลยนะทิว

“ทำไมเงียบไปล่ะ?”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าพนักงานพวกนั้นขายข้อมูลให้บริษัทวีเค?”

“เรื่องเล็กแค่นี้ ไม่มีทางรอดพ้นสายตาฉันไปได้หรอก” เขาพูดแบบนี้…หมายความว่าเขารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกเลยเหรอ?

“คุณ…รู้เรื่องนี้มานานแล้วสินะ”

“ใช่ ขาดก็แค่หลักฐานเท่านั้นแหละ!” หลักฐานเหรอ? อ่อ…หมายถึงคลิปในห้องพักกับคำสารภาพของพนักงานพวกนั้นสินะ

“นี่คุณ…ตั้งใจพาฉันมาที่นี่เพื่อเป็นเครื่องมือในการหาหลักฐานมาตั้งแต่แรกแล้วสินะ”

“หึ! ฉลาดดีนี่!” อ่า ฉัน…เป็นแค่เครื่องมือสำหรับเขาสินะ

ขวับ!! คนตัวสูงหันหน้ากลับมามองกันที่เอาแต่ก้มหน้าลงบนพื้นด้วยความสับสน ทำไมจู่ๆบรรยากาศภายในลิฟท์มันก็อึดอัดขึ้นมาซะได้ล่ะ?

“แล้วเธอล่ะ? รู้จักกับไอ้เด็กนั่นด้วยเหรอ?” ไอ้เด็กนั่น? หมายถึงทิวเขาน่ะเหรอ?

“เขาเป็นเพื่อนฉัน”

“เฮ้อออ ทำไมเธอถึงชอบเข้าไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยอยู่เรื่อยเลย เกวลิน”

พลั่ก!! ฉันสะบัดข้อมือของตัวเองออกจากการควบคุมของคนตัวสูง เฮอะ! ชีวิตนี้คนที่ฉันไม่ควรยุ่งด้วยก็คงมีแค่คุณนั่นแหละ

“ทิวเขา…เป็นเพื่อนฉัน! ทำไมฉันจะยุ่งกับเขาไม่ได้!”

“แต่เธอก็รู้ใช่มั้ย? ว่ามันเป็นคู่แข่งฉัน!”

“แล้วไงล่ะ? คู่แข่งคุณไม่ใช่คู่แข่งฉันซะหน่อย!”

“ลืมไปแล้วรึไงว่าเธอ…เป็นคนของอัศวนันทร์ คู่แข่งของอัศวนันทร์ ก็เป็นคู่แข่งของเธอด้วย” เฮอะ! ตรรกะบ้าบออะไรของเขา ไร้สาระชะมัด

“แต่อัศวนันทร์กรุ๊ปไม่ใช่ของฉันซะหน่อย ต่อให้อัศวนันทร์กรุ๊ปจะเป็นยังไง มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน! ฉันไม่สนเรื่องคู่แข่งอะไรนั่นด้วยหรอก ถ้าต้องเลือกระหว่างอัศวนันทร์กับเพื่อนฉัน ยังไงฉันก็ต้องเลือกเพื่…อุบ!!”

ตุบ!! คนตัวสูงพุ่งตัวเข้ามาจูบฉันอย่างเอาแต่ใจ ทั้งยังผลักร่างของฉันให้เข้าไปติดกับผนังลิฟท์ ก่อนที่เขาจะจับข้อมือทั้งสองข้างของฉันขึงไว้ไม่ให้ขยับตัวไปไหนได้

“อื้อ!” ฉันร้องประท้วงขึ้นมาในลำคอ เมื่อสัมผัสได้ถึงเรียวลิ้นร้อนของคนตัวสูง ที่สอดใส่เข้ามาเกี่ยวตระหวัดกับเรียวลิ้นบางของฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันที่พยายามขยับเรียวลิ้นของตัวเองหนี กลับกลายเป็นเหมือนยิ่งเชิญชวนให้เขารุกล้ำเข้ามามากกว่าเดิม

คนตัวสูงใช้เรียวลิ้นของตัวเองกว้านชิมไปทั่วริมฝีปากของฉัน ทั้งยังพยายามขบเม้มและดูดดึงริมฝีปากบาง ไล่ตั้งแต่ริมฝีปากบนลงมายังริมฝีปากล่าง

“อื้อ!!” ฉันร้องประท้วงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงขบกัดของฟันที่ฝังลงมาบนริมฝีปากบางของฉันอย่างแรง เขากัดฉัน! กัดซะแรงเลยด้วย บ้าไปแล้วรึไง!!

“อื้อ! อ่อยอะ! (ปล่อยนะ)” ฉันนึกว่ามันจะจบแล้วซะอีก! แต่เขากลับประกบปากของเขาเข้ามาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับร้อนแรงมากกว่าสัมผัสในตอนแรก เรียวลิ้นที่เข้ามาเกี่ยวตระหวัดในช่องปากของฉัน มันทั้งรุนแรงและเร็วจนฉันหายใจไม่ทันขึ้นมาซะได้ แถมยังรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งปาก ร้อน…ราวกับว่าริมฝีปากจะละลายสลายหายไปอย่างไงอย่างงั้นเลย

ติ้งงง!! และทันใดนั้นเสียงลิฟท์ที่เป็นเหมือนแสงสว่างเดียวที่จะช่วยชีวิตของฉันได้ก็ดังขึ้นมา

“แฮ่กๆๆ!!” คนตัวสูงถอนริมฝีปากของเขาออกจากฉัน ฉันรีบกอบโกยลมหายใจเข้าไปเต็มปอดทันทีที่ริมฝีปากฉันเป็นอิสระจากคนตัวสูง แต่ความโล่งใจในตอนแรกมันกลับมาได้แค่แปบเดียวเท่านั้น เพราะสิ่งที่คนตัวสูงทำหลังจากนั้น มันทำให้ฉันใจหายวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“แต่เธอ…เป็นของฉันเกวลิน!” เขาก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ฟึ่บ!! ก่อนจะยื่นมือออกไปกดปุ่มปิดประตูลิฟต์ที่อยู่ข้างตัวอีกครั้ง ไม่นะ! ประตูลิฟต์กำลังจะปิดแล้ว

“คุณทำบ้าอะระ…อื้อ!!” ฉันต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อจู่ๆคนตัวสูงดึงฉันเข้าไปประกบจูบกับเขาอีกครั้ง เขาใช้มือข้างเดียวที่เหลืออยู่รวบข้อมือฉันขึ้นไปขึงไว้กับผนังลิฟต์ และจู่โจมเข้ามาช่วงชิมริมฝีปากของฉันอย่างหนักหน่วง

ห้องพัก

ปัง!! ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ฉันโดนคนตัวสูงควบคุมตัวเอาไว้ไม่ปล่อย รู้ตัวอีกทีก็ถูกลากเข้ามาในห้องพักห้องเดิมซะแล้ว เสียงประตูห้องที่ถูกกระแทกปิดโดยคนตัวสูง มันดังพอๆกับใจของฉันที่เต้นรัวจนแทบจะหยุดไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ

“จุ๊บๆ จ๊วบ!! อื้อ!! อุณอิม!! (คุณคิม!!)” ฉันโดนคนตัวสูงควบคุมริมฝีปากไม่เลิก เขากระหน่ำจูบฉันตั้งแต่หน้าห้องยันในห้องก็ยังไม่ยอมปล่อยสักที

เรียวลิ้นร้อนของคนตัวสูงยังคงบุกรุกเข้ามาดูดดึง และเกี่ยวตระหวัดกับเรียวลิ้นบางของฉันไม่พัก แถมยังเพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนฉันหายใจแทบไม่ออกแล้ว บวกกับหน้าอกข้างซ้ายที่มันเต้นแรงจนร่างกายสูบฉีดเลือดไม่ทัน มันยิ่งทำให้ฉันแทบจะสิ้นลมหายใจไปซะเดี๋ยวนี้ให้ได้

พรึ่บ!! ความน่าตกใจยังไม่หมดเท่านี้ เมื่อจู่ๆเสื้อสูทสีดำของคนตัวสูงดันตกลงไปอยู่ที่พื้น ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือลงไปถอดกระดุมเสื้อเชิ๊ตของตัวเองด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ดึงรั้งข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้กับประตูห้อง!

เขาถอดเสื้อทำไม? ไม่ได้นะ! ถ้าเลยเถิดไปมากกว่านี้มันต้องแย่แน่ๆ เพราะตอนนี้…ฉันเองก็เริ่มจะควบคุมสติของตัวเองไม่อยู่แล้วเหมือนกันอ่ะ