เมื่อความลับไม่เป็นความลับ 1

หลายครั้งที่นักรบถู่ปัวสามารถควบม้าตัดหน้า แย่งชิงลูกคลีไปจากผู้เล่นต้าถังได้อย่างง่ายดาย หรือหลบหลีกการเข้าปะทะด้วยการบังคับม้าอันน่าทึ่ง ทำให้รูปเกมของต้าถังเสียกระบวนไปชั่วขณะ เสียงโห่ร้องชื่นชมในความสามารถของทัพถู่ปัวดังขึ้นเป็นระยะจากฝั่งผู้ชมชาวฉางอันเอง สลับกับเสียงให้กำลังใจทัพต้าถัง

จ้าวมู่เฉินเห็นองค์ชายใหญ่เริ่มมีสีพระพักตร์บึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกฝ่ายตรงข้ามกดดันอย่างหนัก เฉินซีห่าวเองก็ดูกระวนกระวาย พยายามเร่งเกมบุกอย่างหักโหม แต่กลับยิ่งเปิดช่องว่างให้ฝ่ายถู่ปัวโต้กลับได้ง่ายขึ้น

‘ความชำนาญบนหลังอาชาคือหัวใจสำคัญของการตีคลี’ จ้าวมู่เฉินคิดในใจ ‘ฝ่ายเราเน้นพละกำลัง และกลยุทธ์ตามตำรา แต่ขาดความลื่นไหลและความเข้าใจในธรรมชาติของม้าศึกเฉกเช่นพวกเขา หากยังคงเล่นในรูปแบบนี้ต่อไป เกรงว่าจะเสียทีให้แก่ฝ่ายถู่ปัวเป็นแน่’

เขาทอดสายตามองเกมที่ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด การปะทะกันเริ่มหนักหน่วงขึ้น ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีผู้ใดยอมอ่อนข้อให้แก่กัน แม้จะยังไม่เห็นสัญญาณอันตรายที่มุ่งเป้ามายังตนเองโดยตรง แต่ความเข้มข้นของการแข่งขัน และความเหนือกว่าของคู่ต่อสู้ ก็ทำให้บรรยากาศในสนามเริ่มตึงเครียดยิ่งขึ้นทุกขณะ... การต่อสู้ที่แท้จริงในสนามนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.

…..

เสียงสัญญาณหยุดการแข่งขันชั่วคราวดังขึ้น เหล่านักกีฬาชุดแรกของทั้งสองฝ่ายต่างผ่อนบังเหียนม้าศึกที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าหลายคนฉายแววเหนื่อยล้า โดยเฉพาะฝ่ายต้าถังที่ถูกกดดันอย่างหนัก ทัพนักกีฬาชุดแรก นำโดยองค์ชายใหญ่หลี่ซวน และเฉินซีห่าว ควบม้าออกจากสนามอย่างช้าๆ ไปยังจุดพักผ่อนข้างสนาม

“บัดซบ! พวกถู่ปัวว่องไวนัก ยากจะตามทัน..!” เฉินซีห่าวสบถออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดขณะลงจากหลังม้า

องค์ชายใหญ่หลี่ซวนเสด็จตามมา สีพระพักตร์เรียบเฉย แต่แววตาฉายประกายขุ่นมัว ทรงตบไหล่เฉินซีห่าวเบาๆ พลางตรัสด้วยสุรเสียงที่กดต่ำ 

“ใจเย็นก่อนซีห่าว พวกมันก็แค่คล่องแคล่วบนหลังม้า ให้พวกมันได้ใจไปครู่หนึ่ง... รอดูชุดต่อไปดีกว่า ข้าว่า... คงมีเรื่องสนุกให้ชมแน่” มุมพระโอษฐ์เหยียดยิ้มอย่างมีนัยยะแฝงเร้น

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูคอกม้าอีกฝั่งก็เปิดออก ทัพนักกีฬาชุดที่สองของต้าถังปรากฏกายขึ้น นำหน้าด้วยอาชาสีขาวปลอดสง่างาม บนหลังม้าคือ องค์รัชทายาทหลี่เสียน พระองค์อยู่ในฉลองพระองค์สำหรับตีคลีสีน้ำเงินเข้ม ขับเน้นพระฉวีผุดผ่อง และท่วงท่าอันสุขุมเยือกเย็น เคียงข้างมาไม่ห่าง คืออาชาสีดำสนิท บนหลังคือ จ้าวมู่เฉิน เขาสวมชุดสีเดียวกันกับองค์รัชทายาท ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดสงบนิ่ง ดวงตาสีรัตติกาลจับจ้องตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่

ขณะที่ควบม้าเข้ามาในสนามเคียงข้างกัน องค์รัชทายาทหลี่เสียนทรงหันมาตรัสกับจ้าวมู่เฉินด้วยสุรเสียงเรียบ หากแต่ชัดเจน 

“มู่เฉิน พวกถู่ปัวมีทักษะบนหลังม้าเป็นเลิศ เคลื่อนไหวรวดเร็ว และคาดเดาได้ยาก การเข้าปะทะตรงๆ อาจเสียเปรียบ เราต้องอาศัยไหวพริบ การอ่านเกม และการประสานงานเป็นสำคัญ เข้าใจหรือไม่?”

จ้าวมู่เฉินค้อมกายเล็กน้อยบนหลังม้า ตอบรับด้วยความนอบน้อม และมั่นคง 

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท จะพยายามอ่านเกมคู่ต่อสู้ และสนับสนุนทีมอย่างเต็มกำลังความสามารถ”

องค์รัชทายาททรงพยักพระพักตร์เบาๆ ก่อนจะทอดพระเนตรตรงไปยังกลุ่มนักกีฬาถู่ปัวอีกครั้ง แววพระเนตรยังคงสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยการประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบ

การปรากฏตัวขององค์รัชทายาทผู้ทรงธรรม และจ้าวมู่เฉินผู้มีชื่อเสียงด้านสติปัญญา เรียกเสียงฮือฮา และเสียงปรบมือจากเหล่าผู้ชมอีกครั้ง หลายคนคาดหวังว่าการนำทีมขององค์รัชทายาทจะสามารถพลิกสถานการณ์ให้แก่ต้าถังได้

จ้าวมู่เฉินจัดตำแหน่งตนเองในสนาม สูดลมหายใจลึก ขณะที่สายตาเริ่มกวาดสำรวจคู่ต่อสู้ชาวถู่ปัวอย่างละเอียด เขาสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของนักกีฬาบางคนอย่างชัดเจนขึ้น ความมุ่งร้ายนั้นแม้จะถูกเก็บซ่อนไว้ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของเขาไปได้ พวกเขามองมาที่เขาบ่อยครั้งขึ้น สลับกับการเหลือบมองกันเองอย่างมีนัยยะ

‘มีบางอย่างไม่ถูกต้อง...’ ความคิดนี้ดังชัดขึ้นในใจของจ้าวมู่เฉิน สัญชาตญาณร้องเตือนภัยดังขึ้นกว่าเดิม เขากระชับบังเหียน และไม้คลีในมือแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับการจู่โจมที่อาจไม่ได้เป็นไปตามกติกาปกติของการแข่งขัน

ณ ข้างสนาม องค์ชายใหญ่หลี่ซวนทอดพระเนตรภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ได้เวลาเริ่มการแสดงแล้ว...” พระองค์พึมพำกับตนเอง แววตาจับจ้องไปยังจ้าวมู่เฉิน และเหล่านักรบถู่ปัวที่พระองค์ได้ ‘ซื้อตัว’ ไว้

เสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้นอีกครั้ง.! เกมดำเนินต่อไปแล้ว แต่บรรยากาศในสนามกลับเปลี่ยนไป ความตึงเครียดแฝงเร้นอยู่ภายใต้เสียงโห่ร้องเชียร์ จ้าวมู่เฉินไม่เพียงต้องรับมือกับทักษะอันร้ายกาจของคู่ต่อสู้ แต่ยังต้องระวังภัยจาก ‘อุบัติเหตุ’ ที่ถูกวางแผนไว้โดยศัตรูที่มองไม่เห็น..!

ทันใดนั้นสายตาอันว่องไวของเขาก็เหลือบไปเห็นนักกีฬาถู่ปัวรุ่นเยาว์สองคนควบม้าขนาบข้างกัน พวกเขาลดความเร็วลงเล็กน้อย ก้มหน้าลงหากันคล้ายกำลังกระซิบกระซาบถ้อยคำบางอย่าง แม้จะเป็นเพียงชั่วขณะ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สัญญาณเตือนภัยในใจของจ้าวมู่เฉินดังกระหึ่มขึ้น เขาเพิ่มความระมัดระวังตัวขึ้นอีกหลายส่วน กำมือที่จับไม้คลี และบังเหียนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จังหวะนั้นเอง ลูกคลีถูกตีลอยมาทางปีกที่เขารับผิดชอบอยู่ จ้าวมู่เฉินตัดสินใจควบม้าทะยานออกไป หวังจะเข้าถึงลูกก่อนฝ่ายตรงข้ามเพื่อสร้างโอกาสให้แก่ทีมต้าถัง 

ทว่า ขณะที่เขากำลังจะเหยียดแขนใช้ไม้คลีเกี่ยวลูกนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ของอาชาสีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว และรุนแรง.!