Novels by บัวหลวง

การปรากฏตัวของทหารในชุดเกราะเต็มยศ ทำให้ทั้งอาไค่ ถิงถิง และจ้าวมู่เฉินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนความโล่งใจ ความรู้สึกปลอดภัยที่แท้จริงเอ่อล้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ประสบเหตุร้ายทหารนายหนึ่งกางเปลหามออกอย่างรวดเร็ว “เชิญแม่นางพักผ่อนบนนี้เถิด พวกเราจะนำทางท่านกลับค่ายเอง” เขากล่าวกับถิงถิงด้วยความสุภาพ ถิงถิงขอบคุณ และยอมขึ้นไปนอนบนเปลแต่โดยดี ร่างกายของนางยังต้องการการพักผ่อนขบวนเดินทางกลับจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีทหารฝีมือดีคอยคุ้มกันหน้าหลังอย่างแน่นหนา เหล่าหยวนเดินเคียงข้างเปลหาม คอยดูแลถิงถิง ส่วนอาไค่เดินประกบจ้าวมู่เฉินที่เดินจับชายเสื้อเหล่าหยวนไม่ยอมห่าง ระหว่างทาง เหล่าหยวนได้เล่าเรื่องราวที่เขาได้พบเจอที่ค่ายทหารให้ทั้งสามฟังคร่าวๆ ว่าเขาได้พบกับแม่ทัพใหญ่ผู้มีเมตตา ซึ่งเป็นทหารของต้าถัง และท่านได้เสนอที่พักและความช่วยเหลือให้ โดยเลี่ยงที่จะกล่าวถึงฐานะที่แท้จริงของแม่ทัพ หรืออดีตของตนเอง เพื่อไม่ให้ดูซับซ้อนหรือน่ากลัวเกินไปสำหรับคุณชาย

เหล่าหยวนเห็นท่าทีของแม่ทัพเฒ่า ก็รีบกล่าวเสริมด้วยความร้อนใจทันที“บัดนี้ ข้าน้อยออกมาจากที่ซ่อนนานโขแล้ว ท่านแม่ทัพ โปรดทราบเถิดว่านายน้อยในสภาพเช่นนี้ กับบ่าวรับใช้อีกสองคน สตรีหนึ่ง บุรุษหนึ่ง กำลังรอคอยอย่างหวาดหวั่น พวกเขาไม่คุ้นเคยกับป่าเขา อาจกำลังหวาดกลัว หรืออาจมีภยันตรายอื่นใดเกิดขึ้นก็สุดจะคาดเดาได้” เขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง“ข้าน้อยจึงจำต้องมารบกวนท่านแม่ทัพ ขอความกรุณาโปรดส่งกำลังทหารฝีมือดีสักสามสี่นาย ติดตามข้าน้อยกลับไปช่วยพวกเขาทั้งสามออกมาโดยเร็วที่สุดเถิดขอรับ! ทุกวินาทีอาจมีความหมาย!”ความลังเลทั้งหลายมลายหายไปจากใจของเฉินเหยาจินทันที! ความปลอดภัยของว่าที่สามีหลานสาว และความรับผิดชอบในฐานะเจ้าบ้าน แม้จะเป็นฐานทัพลับ บัดนี้สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด!“หลี่เว่ย!” แม่ทัพเฒ่าตวาดเรียกชื่อนายทหารที่เคยนำตัวเหล่าหยวนเข้ามา เสียงดังกังวานสะท้อนอำนาจนายทหารผู้นั้นปราก

แม่ทัพเฉิงเหยาจินนั่งฟังอย่างสงบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้า แต่ดวงตาคู่คมนั้นไม่ละไปจากเหล่าหยวนเลยแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเหล่าหยวนเล่าจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมกระโจมอีกครั้ง มีเพียงเสียงคบไฟที่ลุกไหม้เบาๆ“เรื่องที่เจ้าเล่ามานั้นเหลือเชื่อยิ่งนัก” แม่ทัพเฒ่ากล่าวในที่สุด“การรอดชีวิตจากการตกเหวแห่งนี้แทบเป็นไปไม่ได้ และการที่พวกเจ้ามาปรากฏตัวใกล้กับค่ายลับของข้า... มันบังเอิญเกินไป”“ข้าน้อยทราบดีว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อ แต่ทุกคำที่กล่าวล้วนเป็นสัตย์จริง โปรดท่านแม่ทัพโปรดพิจารณาด้วยเถิดขอรับ” เหล่าหยวนยืนกราน“เจ้าอ้างว่าเป็นเพียงคนเดินทาง แต่ท่าทาง การยืน การตอบคำถามของเจ้า บ่งบอกว่าเจ้าได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป” สายตาของเฉิงเหยาจินหรี่ลง “เจ้าเป็นใครกันแน่ คนแซ่หยวน?”เหล่าหยวนนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ เขารู้ดีว่าหากไม่สามารถทำให้แม่ทัพเฒ่าผ

“เรื่องนี้ต้องให้นายท่านตัดสิน!” นายทหารคนแรกกล่าว ก่อนจะหันไปสั่งอีกคน “คุมตัวมันไว้! ข้าจะไปรายงานหัวหน้าหน่วย!”ไม่นานนัก ทหารยามกลุ่มใหญ่ก็มาถึง พร้อมกับนายทหารผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยย่อย เขามองเหล่าหยวนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ“เจ้าบอกว่าตกลงมาจากหน้าผางั้นรึ? เล่ารายละเอียดมาให้หมด!”เหล่าหยวนจึงเล่าเรื่องราวการเดินทาง การถูกซุ่มโจมตี และการพลัดตกลงมาในหุบเหวอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่ก็ยังคงปิดบังฐานะที่แท้จริงของคุณชายจ้าวมู่เฉินไว้ เพียงกล่าวว่าเป็น “นายน้อย” ที่เขาต้องคุ้มครองหัวหน้าหน่วยฟังจบแล้วก็ยังคงมีสีหน้าเคลือบแคลง แต่เรื่องที่ชายผู้นี้เล่าก็ดูมีน้ำหนัก และสอดคล้องกับสภาพของเขา อีกทั้งการปรากฏตัวของเขาในบริเวณนี้ก็นับเป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่งที่ต้องรายงานให้ผู้บังคับบัญชาสูงสุดทราบ“เอาล

เหล่าหยวนเคลื่อนกายผ่านพงไพรหนาทึบด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบาราวกับพยัคฆ์ซุ่มซ่อน ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวเต็มที่ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ขณะที่หูคอยเงี่ยฟังเสียงฝึกซ้อมทางทหารที่ดังแว่วมาเป็นระยะ เสียงนั้นช่วยนำทาง แต่ก็เป็นเครื่องเตือนใจถึงอันตรายที่อาจรออยู่เบื้องหน้า ภูมิประเทศของหุบเหวเร้นลับแห่งนี้ยิ่งมายิ่งซับซ้อน หน้าผาหินปูนสูงชันสลับกับป่าดิบชื้น และหลุมยุบขนาดเล็กใหญ่ เถาวัลย์และไม้เลื้อยพันเกี่ยวกันรกเรื้อ ยากต่อการเดินทางสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับอดีตทหารม้าหน่วยพิเศษเช่นเขาแล้ว มันเป็นเพียงอุปสรรคที่ต้องใช้ความชำนาญ และความอดทนในการก้าวข้ามยิ่งเข้าใกล้ต้นเสียงมากเท่าใด ความรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ป่าร้างธรรมดาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น เหล่าหยวนสังเกตเห็นร่องรอยการดัดแปลงสภาพแวดล้อมอย่างชาญฉลาด กิ่งไม้บางกิ่งถูกตัดแต่งเพื่อเปิดเส้นทางลับ ก้อนหินบางก้อนถูกวางในตำแหน่งที่ผิดธรรมชาติคล้ายเป็นเครื่องหมายบอกทาง และบางครั้งเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของควันไฟที่ลอยมากับลม บ่งบอกถึงการตั้งค่ายพักแรมในที่สุด เมื่อเขาปีนขึ้นมาถึงสันเนินเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม

รุ่งเช้าวันต่อมา หลังจากแบ่งปันอาหารเช้าอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ ทุกคนก็เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง เหล่าหยวนดับไฟกองเล็กๆ ที่ใช้หุงหาเมื่อคืนจนสนิทและกลบร่องรอยอย่างดี ถิงถิงแม้จะยังมีท่าทางอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก นางสามารถยืนและเดินได้เองช้าๆ แล้ว“พี่ถิงถิง ให้ข้าแบกท่านนะขอรับ!”จ้าวมู่เฉินกล่าวขึ้นอย่างกระตือรือร้น เขารู้สึกว่าตนเองแข็งแรง และอยากจะช่วยเหลือ 'พี่สาว' อย่างเต็มที่ ถิงถิงมองคุณชายด้วยความเอ็นดูระคนขอบคุณ “ขอบพระทัยเจ้าค่ะ คุณชาย แต่ข้า...”“คุณชายมีน้ำใจยิ่งนัก” เหล่าหยวนกล่าวแทรกขึ้นอย่างนุ่มนวล“แต่การเดินทางครั้งนี้อาจจะยาวไกลและลำบาก ให้ผู้ที่แข็งแรงที่สุดทำหน้าที่นี้จะดีกว่า อาไค่!”“ขอรับ ท่านลุง!” อาไค่ขานรับ เขาก้าวเข้ามา ย่อตัวลงเล็กน้อยอย่างแข็งแรงแต่ก็ระมัดระวัง“แ