คลีประจัญบาน 2

“...เมื่อนั้น” โฮ่วจุนอี้กล่าวเสริมด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “เขาก็จะหมดสิ้นสายสัมพันธ์ที่คอยคุ้มกัน กลายเป็นเพียงเศษสวะที่ไร้ค่า การจะจัดการให้เขา ‘หายตัว’ ไปจากฉางอันอย่างถาวร ก็ย่อมกระทำได้โดยง่าย โดยไม่มีผู้ใดสนใจไยดีอีกต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”

สามราตรีผันผ่าน เสมือนชั่วพริบตาเดียว นครฉางอันในวันนี้คึกคัก และเปี่ยมชีวิตชีวายิ่งกว่าครั้งใด เสียงโห่ร้องยินดี และเสียงดนตรีมงคลดังประสานไปทั่วทุกสารทิศ มวลชนหลั่งไหลมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกของเมือง อันเป็นที่ตั้งของสนามตีคลีหลวง ซึ่งถูกเนรมิตขึ้นใหม่เพื่องานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ในวันนี้โดยเฉพาะ 

ณ สนามแข่งขันอันกว้างใหญ่ไพศาล บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นและโอ่อ่าตระการตา ธงรบหลากสีของต้าถัง และธงสัญลักษณ์ของแคว้นถู่ปัวโบกสะบัดพรึ่บพรับราวกับปีกนกอินทรี เคียงข้างด้วยผ้าแถบแพรพรรณสีสันสดใสดุจสายรุ้งที่ประดับประดาไปทั่วอัฒจันทร์ และรั้วกั้นสนาม 

เสียงกลองศึกดังกึกก้องสะท้านแผ่นดินเป็นจังหวะเร่งเร้า ผสานกับเสียงแตรเขาสัตว์ที่คำรามก้องเป็นระยะ ปลุกเร้าจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ และความฮึกเหิม กลิ่นดินผสมกับไอแดดอ่อนๆ และกลิ่นเหงื่อม้าคลุ้งกระจายอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของกีฬาแห่งราชันย์

บนพลับพลาสูงที่จัดสร้างขึ้นเป็นพิเศษ องค์จักรพรรดิถังเกาจง ประทับอย่างสง่างาม ฉลองพระองค์ลายมังกรทองเปล่งประกายจับตา ขนาบข้างด้วยเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายบู๊ และบุ๋น เรียงรายตามยศศักดิ์ ถัดออกไปคือที่นั่งสำหรับ คณะราชทูตแห่งถู่ปัว นำโดยการ์ ตงแจ็น ผู้มากบารมี ซึ่งนั่งชมด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายประกายล้ำลึก บ่งบอกถึงความสำคัญของงานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้ ที่มิใช่เพียงการแข่งขันกีฬา หากแต่ยังเกี่ยวพันถึงการเมืองระหว่างแคว้นอันละเอียดอ่อน

พลันเสียงแตรสัญญาณดังขึ้นอีกครา ประตูคอกม้าทั้งสองฝั่งของสนามเปิดออก นักกีฬาตีคลีของต้าถัง และถู่ปัวทยอยควบม้าศึกพันธุ์ดีที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างยอดเยี่ยมออกมาสู่ลานประลอง ร่างกายกำยำภายใต้อาภรณ์สำหรับแข่งขันและเกราะหนังน้ำหนักเบาดูองอาจน่าเกรงขาม ม้าแต่ละตัวถูกประดับประดาด้วยเครื่องทรงสีสันสดใสตามสังกัดของตน พวกเขาควบม้าเหยาะๆ มาหยุดยืนเรียงแถวกลางสนาม ณ ฝั่งของตน ก่อนจะพร้อมใจกันค้อมกายแสดงความเคารพต่อองค์จักรพรรดิ เหล่าขุนนาง และคณะทูต เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องต้อนรับจากผู้ชมดังกระหึ่ม

ท่ามกลางความอึกทึกครึกโครม และความสง่างามนั้น จ้าวมู่เฉิน กลับนั่งอยู่อย่างเงียบสงบ ณ บริเวณที่นั่งสำหรับผู้เล่นสำรองข้างสนาม เขาสวมชุดแข่งขันเช่นเดียวกับนักกีฬาคนอื่นๆ หากแต่ยังมิได้สวมเกราะหรือถือไม้คลี ดวงตาสีรัตติกาลทอดมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย หากแต่ภายในใจกลับมิได้สงบนิ่งดุจผิวน้ำเช่นภายนอก

สามวันที่ผ่านมา แม้เขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกซ้อมร่วมกับทีมตีคลีหลวง แต่ข่าวลือด้านบวกเกี่ยวกับตนเองที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองนั้น ก็มิอาจรอดพ้นจากการรับรู้ของเขาได้ แม้จะรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีอยู่บ้าง แต่สัญชาตญาณกลับร่ำร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้คำสรรเสริญเหล่านั้น และยิ่งเมื่อเห็นรายชื่อผู้เล่นชุดแรกที่ถูกประกาศออกมา หัวใจของเขาก็พลันหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย

สายตาของจ้าวมู่เฉินจับจ้องไปยังกลุ่มนักกีฬาต้าถังที่ยืนอยู่กลางสนามอย่างโดดเด่น ในแถวหน้าสุด ปรากฏร่างของ องค์ชายใหญ่หลี่ซวน และ เฉินซีห่าว บุตรชายคนรองของแม่ทัพเฉินซูเหลียง ทั้งสองอยู่ในท่าทีองอาจมั่นใจ ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย แสดงความกระหายที่จะลงสนามเพื่อแสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของฝ่าบาท และเหล่าขุนนาง เฉินซีห่าวเหลือบมองมาทางอัฒจันทร์ที่เหล่าขุนนางนั่งอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองคู่ต่อสู้ชาวถู่ปัวด้วยแววตาแข็งกร้าว

จ้าวมู่เฉินสัมผัสได้ถึงไอแห่งความทะเยอทะยาน และความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่แผ่ออกมาจากคนทั้งสอง โดยเฉพาะเฉินซีห่าว ผู้ซึ่งไม่เคยปิดบังความไม่ชอบใจในตัวเขามาตั้งแต่ต้น การที่ทั้งคู่ได้รับเลือกให้ลงเล่นในนัดเปิดสนามนี้ แม้จะเป็นไปตามยศศักดิ์ และความสามารถ แต่ก็อดทำให้เขารู้สึกถึงนัยยะบางอย่างไม่ได้

‘องค์ชายใหญ่และคุณชายเฉิน... ต้องการแสดงความสามารถก่อนผู้อื่น หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงกันแน่?’ ความคิดแวบขึ้นในห้วงคำนึง แม้จะยังไม่รู้ถึงแผนการร้าย แต่บรรยากาศอันเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรี การเมือง และการแข่งขันอันดุเดือดเบื้องหน้า ก็ทำให้เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

เสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้นแล้ว! นักกีฬาทั้งสองฝ่ายต่างควบม้าทะยานเข้าหาลูกคลีที่วางอยู่กลางสนาม ประหนึ่งพายุที่โหมกระหน่ำ เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหว เสียงโห่ร้องเชียร์จากผู้ชมดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม จ้าวมู่เฉินเอนกายพิงพนัก ปรับลมหายใจให้สงบ นัยน์ตายังคงจับจ้องไปที่การแข่งขันอันดุเดือดเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา... การต่อสู้ที่แท้จริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว.

การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน สมศักดิ์ศรีการประจันหน้าของสองมหาอำนาจ ลูกคลีถูกตีส่งต่อกันไปมาด้วยความเร็วสูง ประหนึ่งดาวตกที่พุ่งผ่านฟากฟ้า ไม้คลีในมือของเหล่านักรบต่างหวดกระทบลูกหนังเสียงดังสนั่น สะท้อนถึงพละกำลัง และความแม่นยำของผู้เล่น ม้าศึกชั้นยอดต่างเบียดเสียด วิ่งควบสลับทิศทางอย่างคล่องแคล่ว ตามการบังคับของผู้ขี่ที่นั่งอยู่บนหลังอย่างมั่นคง

ทัพต้าถังนั้นนำโดย องค์ชายใหญ่หลี่ซวน พระองค์ทรงม้าสีดำทมิฬ ประดับเครื่องทรงสีทองอร่าม ควบทะยานนำหน้าอย่างองอาจ แสดงทักษะการตีคลีที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เคียงข้างพระองค์คือเหล่าบุตรหลานขุนนางบู๊และบุ๋น ซึ่งรวมถึง เฉินซีห่าว ผู้มีสีหน้ามุ่งมั่นและแววตาแข็งกร้าว พวกเขาต่างพยายามแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ หวังสร้างความประทับใจให้แก่เบื้องพระพักตร์ และเหล่าขุนนางผู้ใหญ่ แต่ละคนพยายามแย่งชิงกันทำคะแนน ท่วงท่าการเล่นแม้จะสง่างามตามตำรา แต่บางครั้งกลับดูติดขัด ขาดความเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่บ้าง

ทว่า ฝ่ายถู่ปัวนั้นกลับแสดงให้เห็นถึงความเหนือชั้นอย่างชัดเจนในด้านหนึ่ง เหล่านักรบหนุ่มจากที่ราบสูง ซึ่งเติบโต และใช้ชีวิตผูกพันกับอาชามาตั้งแต่เยาว์วัยนั้น มีทักษะการควบคุมม้าที่น่าตื่นตะลึง พวกเขาเคลื่อนไหวบนหลังม้าประหนึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายอาชา สามารถควบม้าด้วยความเร็วสูงพร้อมกับหักเลี้ยว เปลี่ยนทิศทาง หรือแม้กระทั่งโน้มตัวตีลูกคลีในท่าที่ยากลำบากได้อย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับภูตพรายที่ร่ายรำอยู่บนหลังม้า การเคลื่อนไหวของพวกเขาเป็นธรรมชาติ ดุดัน และเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณดิบแห่งนักรบแห่งทุ่งหญ้า

จ้าวมู่เฉิน ซึ่งนั่งจับตามองเกมการแข่งขันอยู่ข้างสนามด้วยสมาธิอันแน่วแน่ สังเกตเห็นความแตกต่างนี้ได้อย่างชัดเจน คิ้วเรียวของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยขณะวิเคราะห์สถานการณ์เบื้องหน้า แม้ฝีมือการตีคลีของฝ่ายต้าถังจะไม่ด้อยไปกว่ากันนัก แต่ความคล่องแคล่ว และความเป็นหนึ่งเดียวกับอาชาของฝ่ายถู่ปัวนั้น ทำให้พวกเขาสามารถฉกฉวยความได้เปรียบในจังหวะสำคัญๆ ได้เสมอ