ตอนที่ 3/1 ขิงก็ร่า ข่าก็แรง

การทำบุญกับครอบครัวอนันตวรากุลไม่ได้ราบรื่นเท่าที่ควร อาจเป็นเพราะเรื่องวุ่นวายจากเมื่อเช้า สีหน้าอิ่มบุญที่ควรมีจึงถูกแทนที่ด้วยความกระอักกระอ่วนอึดอัดใจ

ก็ลองคิดดูว่าเมื่อคืนโดนเปิดซิงครั้งแรกในชีวิตและนัวกันไปตั้งกี่รอบ พอเช้ามาดันโป๊ะแตกเพราะถูกครอบครัวผู้ชายเจอแบบจะๆ ในสภาพที่มองปราดเดียวก็ดูออกว่าทำอะไรกันมา ก่อนจะกลายเป็นลงเอยด้วยการพามาทำบุญวันเกิดด้วยกัน

ชีวิตแบบใด ซาร่าห์งงไปหมด

แล้วพอเธอมองหน้าอีกฝ่ายทีไร ต่างก็มีประกายฟ้าแลบเปรี้ยงปร้างผ่านแววตา พร้อมฟาดฟันกันทุกเมื่อ จากที่กล่าวมาทั้งหมดแล้วมันจึงเป็นสาเหตุหลักต้องปฏิเสธความหวังดีของคุณหญิงปัทมา ซึ่งชักชวนค่อนไปทางรบเร้าให้เธอไปทานข้าวด้วยกันต่อ

“ไว้โอกาสหน้านะคะคุณหญิง หนูอยากกลับไปพักผ่อนค่ะ” ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสุภาพและยิ้มอ่อนหวาน ผิดกับสายตายามเหลือบมองลูกชายฝาแฝดคนเล็ก

สายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ..

“เธอไม่อยากไปก็อย่าเซ้าซี้เลยครับแม่ เราไปกันแค่ครอบครัวเราเหอะ จะชวนคนนอกไปด้วยกันทำไม” มาร์ตินผู้ทำหน้าเบื่อโลกมาตลอดเอ่ยบอกมารดาที่เอาแต่จะชวนยัยหัวทองไปด้วยกันให้ได้

จะชวนไปทำไม ชวนไปเพื่อ? พาไปให้เปลืองเงิน ไปให้ถลุงตังค์ครอบครัวเขาเล่นงั้นเหรอ อย่าฝัน เดี๋ยวจะดับมั่นให้หน้าหงาย

“ใครคนนอก แกหรือหนูซาร่าห์”

“เอ้าแม่ ก็ต้องเป็นยัยนั่นไหม นี่ตินลูกแม่นะ” อาการงอนเป็นเด็กๆ ของชายหนุ่มไม่สมกับร่างโตๆ นั่นเลยสักนิด

ตัวเท่าควาย อ้อนแม่ทีไม่ต่างไปจากลูกหมา

“แกลูกฉันก็จริง แต่นี่..” แล้วแม่ก็ควงแขนซาร่าห์ กรีดยิ้มหวานแบบที่ทำเอาลูกชายคนเล็กขนลุกซู่ “นี่ว่าที่ลูกสะใภ้ฉันจ้ะ”

สีหน้าคนทั้งสองไม่ว่าจะซาร่าห์หรือมาร์ตินไม่ต่างไปจากคนกลืนอ้วก มันพะอืดพะอมอยากอาเจียนกับคำพูดของแม่เต็มทน

ลูกสะใภ้งั้นเหรอ อย่าหวัง! เขาไม่เอาผู้หญิงแบบนั้นมาทำเมียเด็ดขาด ให้ตายก็ไม่เอา ไม่เอ๊า…กูไม่เอา

มาร์ตินถลึงตาใส่ซาร่าห์ราวโกรธแค้นมาแต่ชาติปางไหน พอๆ กับที่หญิงสาวลั่นวาจาในใจ

เธอไม่มีวันยอมเป็นเมียไอ้คนปากมอมแบบเฮียตินเด็ดขาด เขาก็แค่ข้อผิดพลาดทางเทคนิคไม่มีวันที่เธอจะฉวยมาเป็นพ่อของลูกในอนาคตอย่างแน่นอน

คำพูดคุณหญิงปัทมาที่ดูหมายมั่นจะเอาเธอไปเป็นลูกสะใภ้ให้ได้ทำเอาขนลุกเกรียวกราว ซาร่าห์นึกถึงตอนทำบุญเมื่อสักครู่ คำอวยพรของหลวงพ่อที่ให้ไว้เธอยังจำได้ไม่ลืม

‘สองคนนี้คงเป็นแฟนกันสินะ อืมมม..ดวงสมพงษ์กันซะด้วย หลวงพ่อของให้พวกเอ็งรักกันนานๆ ล่ะ ทำบุญร่วมชาติตักบาตรร่วมขัน ชาตินี้เกิดมาคู่กันแล้ว ชาติหน้ามีจริงจะได้เกิดมาคู่กันอีก’

เพราะตอนนั้นต้องกรวดน้ำร่วมกับมาร์ติน เจอหลวงพ่อให้พรเข้าไป กรวดน้ำเสร็จต่างคนต่างหันมองหน้าอีกฝ่ายเหมือนเป็นตัวเชื้อโรค กระโดดหนีออกจากกันในทันที

หลวงพ่อชักจะงง…พรที่ให้ไปทำงานผิดพลาดหรือขัดข้องตรงไหนไม่ทราบ

ซาร่าห์ขนลุกซู่มาจนถึงตอนนี้

เนื้อคู่? ดวงสมพงษ์? ไม่เอาน่า..หลวงพ่อขาได้โปรดอย่าล้อเล่นกับความรู้สึกหนูได้ไหม หนูไม่ตลก

“งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ” ไปมาลาไหว้ ไหว้ทุกคนยกเว้นคนที่คิดว่าไม่สมควรไหว้ให้เปลืองมือ ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นว่าเขาจะแคร์อยู่แล้ว

“เดี๋ยวก่อนหนูซาร่าห์ แม่..เอ้ย ป้า ป้าขอเบอร์หนูได้มั้ยจ๊ะ” คุณหญิงยิ้มหวานมองอ้อนหญิงสาวที่หล่อนหมายมั่นจะเอามาเป็นลูกสะใภ้ ในเมื่อตอนนี้ตื๊อไปไม่มีประโยชน์ ใช่ว่าครั้งหน้าจะไม่สำเร็จ

กามเทพไม่ต้อง หล่อนนี่แหละจะทำหน้าที่นี้เอง

ซาร่าห์ลังเลเล็กน้อยว่าควรให้ไปดีไหม เธอกลัวเรื่องที่อยากให้จบมันจะไม่จบ กระนั้นจะปฏิเสธก็ทำได้ยากเพราะคุณหญิงถึงขั้นเอ่ยปากขอด้วยตัวเอง

“ก็ได้ค่ะ” จำยอมต้องให้ไปอย่างเสียไม่ได้

และเมื่อได้เบอร์หญิงสาวมาแล้ว เธอขอตัวกลับในทันที ท่าเดินแปลกประหลาดของซาร่าห์ที่เขย่งส้น เดินกะเผลกราวคนเจ็บขาทำมาร์คัสสงสัย

จริงๆ สงสัยมาตั้งแต่ตอนเข้าวัดแล้ว เพียงแค่ไม่ได้ถามออกไป

“เมื่อวานก็ยังปกติดีแท้ๆ ทำไมวันนี้เจ็บขาซะแล้ว” ประโยคนั้นทำเอาท่านดิฐาและคุณหญิงปัทมาหันมองหน้ากันอย่างไม่ต้องนัดหมายด้วยรู้สาเหตุท่าเดินแปลกๆ ของซาร่าห์เป็นอย่างดีว่าเกิดมาจากอะไร

ไอ้นี่เลย..ไอ้ตัวต้นเรื่อง

“ตินไปส่งน้องหน่อยไป”

“ห้ะ! แม่ว่าไรนะ”

“ถ้าหูไม่หนวก สิ่งที่แม่พูดไปเมื่อกี้ก็ตามนั้น”

หน้าตาหล่อเหลายับยู่ราวเพิ่งกินยาขม ส่ายหน้ารัวเป็นพัลวัน “ไม่เอาอะ ทำไมต้องให้ตินไปส่งยัยนั่นด้วย”

“ตินก็รู้เหตุผลดีไม่ใช่เหรอว่าทำไมต้องไปส่งน้องเขา อย่าให้ป๊ากับแม่โดนมองไม่ดีสิว่าเลี้ยงลูกให้โตมาเป็นคนกากๆ ที่ทำอะไรแล้วไม่คิดจะรับผิดชอบ”

“ป๊า..” ท่านดิฐาจะจี้ใจดำลูกชายไปถึงไหนกัน

คนกากๆ งั้นเหรอ เขาเป็นคนประเภทนั้นจริงดิ กับอีแค่ไม่ไปส่ง ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นก็กลายเป็นคนกากๆ เลยเหรอวะ

แล้วหากเป็นลูกผู้ชายทำอะไรต้องรับผิดชอบ ป่านนี้ไอ้ตินมีเมียเป็นร้อยคนไปแล้วมั้ง

สายตาบุพการีทั้งสองคนดูเอาจริง หากยังทำเมินเฉยไม่รู้ร้อนรู้หนาวก็คงได้เจอดีกันบ้าง มาร์ตินถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเร่งสาวเท้าตามซาร่าห์ไปติดๆ

“แท็กซี่..”

“เฮียอย่ามานิสัยเสีย หนูมายืนรอก่อนนะ” ซาร่าห์หันมาแว้ดใส่ร่างสูงที่จู่ๆ ก็มาแย่งแท็กซี่ปาดหน้าเธอ มาร์ตินเลยกลอกตามองบนกลับไป

“ไม่ได้มาแย่ง จะไปส่งเหอะ บ่นไรนักหนา”

ไปส่ง? อะไรของเขาอีกล่ะเนี่ย

“ไม่ขึ้นล่ะ จะให้จอดรออีกนานมั้ย” ร่างสูงซึ่งก้าวไปนั่งเบาะหลังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ มองหญิงสาวซึ่งยืนนิ่งอย่างชั่งใจ

“ไม่ได้เต็มใจไปส่งเองหรอก โดนแม่ใช้มา”

อ้ออออ ถึงว่าหน้าตาบูดบึ้งเชียว

ซาร่าห์ไม่เห็นว่าการที่เธอปฏิเสธไม่ไปรถคันเดียวกับเขาจะทำให้อะไรดีขึ้น ไหนๆ สถานการณ์ระหว่างเรามันก็บัดซบอยู่แล้ว ถ้าจะแย่ลงอีกหน่อยก็คงแค่ปวดหัวเพิ่มล่ะมั้ง