ไข่มุกแห่งชีวิต

พายุสวาทโหมกระหน่ำถึงจุดวิกฤต เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสม่ำเสมอผสานกับเสียงหอบกระสันที่ดังระงมไปทั่วถ้ำ หลี่เฟยคำรามลึกในลำคอ นัยน์ตาสีทองของเขาพร่าเลือนด้วยตัณหาหยาบโลน กายแกร่งกระแทกกระทั้นเข้าใส่รอยแยกที่ชุ่มโชกอย่างบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความปราณี มีเพียงความหิวกระหายที่จะฝังรากลึกเข้าสู่ตัวตนของเพศเมียตรงหน้า

หลินเว่ยบิดส่ายกายไปมาดุจงูสาวที่ถูกไฟลน ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนถึงจุดแตกดับ ร่างกายจิ้งจอกของนางพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ช่องทางรักบีบรัดแน่นหนึบเป็นจังหวะถี่ยิบ ต้อนรับแรงกระแทกจากแก่นกายที่ร้อนระอุราวกับเหล็กเผาไฟ

“หลี่... หลี่เฟย... ข้า... อ๊าาา!”

ในวินาทีที่ความรัญจวนพุ่งทะลวงถึงขีดสุด ร่างของจิ้งจอกสาวเกร็งกระตุกจนแผ่นหลังแอ่นตึงไม่ติดพื้น ดวงตาของนางเบิกค้างเลื่อนลอย กล้ามเนื้อภายในขมิบดูดรัดแก่นกายแกร่งอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง น้ำหวานแห่งกามารมณ์พุ่งทะลักออกมาดุจทำนบพังทลาย หลั่งไหลชโลมท่วมท้นไปทั่วจุดเชื่อมต่อที่เปียกชุ่ม

พริบตานั้นเอง สัญชาตญาณเพศผู้ของหลี่เฟยก็ระเบิดออก เขาคำรามก้องดั่งอสูรคลั่ง ร่างบึกบึนเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงขณะที่เขากระแทกกายเข้าไปจนลึกสุดใจ กล้ามเนื้อท้องที่ขึ้นลอนชัดบิดเขม็ง แก่นกายที่พองขยายจนถึงขีดสุดเริ่มถะถั่งฉีดพ่นน้ำเชื้ออันอุ่นจัดและข้นคลักเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของนางจิ้งจอก

กระแสธารแห่งชีวิตพุ่งทะยานสวนทางกับน้ำสวาทที่รินไหล ทั้งสองของเหลวที่เปี่ยมด้วยราคะหลอมรวมและฉีดพล่านอยู่ในร่องรูที่บีบรัดรุนแรง หลี่เฟยไม่ได้ถอนกายออก เขาซุกหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน หอบหายใจโรยรินขณะที่ยังคงกระแทกเน้นย้ำเอาหยาดหยดสุดท้ายฝังลึกเข้าไปในกายของนางดั่งการประทับตราความเป็นเจ้าของ

กลิ่นมัสก์สาบเสือที่เข้มข้นผสมปนเปกับกลิ่นคาวหวานของน้ำรักที่กระเซ็นเปรอะเปื้อนไปตามโคนขาและหน้าท้องนวล เสียงหอบหายใจกระเส่าดังสะท้อนสลับกับเสียงเฉอะแฉะ ของของเหลวที่ล้นทะลักออกมาจากรอยแยกที่บวมระบมแดงก่ำ

หลินเว่ยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความซ่านสยิวที่รุนแรงทำให้สมองของนางขาวโพลน นางปล่อยให้เพศผู้ผู้ป่าเถื่อนทาบทับและเติมเต็มจนแนบแน่น รู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบที่ไหลเวียนอยู่ในช่องท้อง... เป็นความรู้สึกดิบเถื่อนและลามกเกินกว่าที่ใจมนุษย์จะจินตนาการได้

ทันใดนั้นแสงสีเขียวอบอุ่นจาง ๆ ก็แผ่รัศมีออกมาจากตัวนาง แสงนั้นไม่ได้เพียงลูบไล้ผิวพรรณภายนอก แต่มันกำลังซึมลึกเข้าสู่ทุกอณูเนื้อ สลายพันธนาการแห่งไขมันที่หนาเตอะดุจเปลือกไม้ที่ห่อหุ้มแก่นแท้เอาไว้ เดิมทีร่างนี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อความอัปลักษณ์ ทว่านางต้องขยายกายออกเพื่อรองรับพลังมหาศาลจาก ไข่มุกแห่งชีวิต ของขวัญจากโลกใต้น้ำที่แผดเผานางจากข้างในดุจเพลิงกัลป์ หากไร้ซึ่งเนื้อหนังที่โอบอุ้มไว้ ร่างของนางคงแตกสลายดุจเครื่องปั้นดินเผาที่ถูกเผาไหม้เกินพิกัดไปนานแล้ว

“หลินเว่ย...” เสียงอุทานของหลี่เฟยสั่นพร่า เขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่กึ่งเชื่อกึ่งฝัน

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความกำหนัดและห่วงใยของเสือดาวหนุ่ม ความมหัศจรรย์เริ่มก่อตัวขึ้น ไขมันที่เคยบดบังทัศนียภาพของทรวดทรงค่อยๆ ยุบตัวและหลอมละลายลงดุจหยดเทียนกลางไฟร้อน ช่วงเอวที่เคยหนาหนักกลับขยับคอดกิ่วลงจนเหลือเพียงความเพรียวบางที่รับกับสะโพกผาย ลำคอระหงยืดตรงงามสง่าดุจหงส์ขาว ขณะที่แขนขาที่เคยอวบพุงกลับเรียวเสลาขึ้นในชั่วพริบตา

ความพร่าเลือนในสมองของหลินเว่ยเลือนหายไปพร้อมกับความหนาหนักของร่างกาย สติที่เคยเลอะเลือนเพราะแบกรับอำนาจเทวะไม่ไหวกลับแจ่มชัดขึ้นดุจท้องฟ้าหลังพายุฝน นางสัมผัสได้ถึงหยาดเหงื่อ กลิ่นมัสก์และการยอมรับที่ถะถั่งออกมาจากตัวตนของหลี่เฟย