ตอนที่ 5 (ต้องพิสูจน์)

ปัจจุบัน

 

“คุณปลื้มหมายความว่ายังไงคะ ดิฉันจำไม่ได้ว่าเราเคยเจอกันมาก่อน”

 

“จำคนที่คุณเตะผ่าหมากแล้วก็หักนิ้วก้อยไม่ได้จริง ๆ หรือไง”

 

ฮึก!

 

“คุณ? นาย!”

 

วีนัสตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อร่างสูงตรงหน้าเธอตอนนี้เตือนความจำว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ถึงแม้ว่าเธอจะเห็นหน้าเขาไม่ชัดแต่เธอก็รู้สึกว่าเสียงของเขามันช่างคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

 

สมองทำการเรียกความทรงจำเก่า ๆ ที่เธอพอจะจำได้ขึ้นมาทันที ทั้งรูปร่างที่ใกล้เคียงกับคนโรคจิตคืนนั้น ทั้งเสียงที่เธอรู้สึกเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน เมื่อแน่ใจแล้ว ดวงตาวาววับของคนตัวเล็กก็พลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

 

“ไอ้โรคจิต นี่แกเองเหรอ!?”

 

วีนัสทำท่าจะเข้าไปหาร่างหนาของปลื้มโดยที่ตัวเองไม่ได้ดูเลยว่าขนาดของเธอและเขาตอนนี้แตกต่างกันมาก แล้วอีกฝ่ายก็ไม่ได้เสียท่าอยู่บนพื้นเหมือนคราวที่แล้ว

 

“ถ้ายังก้าวเข้ามาอีกอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ แล้วไอ้ที่เรียกฉันว่าโรคจิตเนี่ย เธอเองต่างหากที่จำไม่ได้ว่าเป็นฝ่ายยั่วฉันก่อน ทั้ง ๆ ที่ฉันจะช่วยเธอไว้แท้ ๆ”

 

ปลื้มกล่าวเตือนร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้ามาเอาเรื่องเขา

 

“เชอะ ช่วยเหรอ? ช่วยโดยการรุกล้ำฉันโดยที่ฉันไม่ยินยอม แถมฉันยังเมาอีก เนี่ยนะ แถวบ้านฉันเรียกฉวยโอกาส หื่นกาม หน้าตาหน้าที่การงานก็ดีทำไมถึงได้หื่นกามเหมือนไอ้พวกเสี่ยแก่ ๆ ผู้หญิงไม่มีให้เอาแล้วหรือไงถึงต้องมาข่มขืนคนเมา!”

 

วีนัสตะเบ็งเสียงใส่ร่างสูงด้วยความโกรธอย่างที่สุด

 

“ผู้หญิงฉันมีเยอะแยะ แต่เธอเป็นคนขอให้ฉันทำมันเอง ไหนจะดึงฉันลงไปกอด ไหนจะลวนลามฉันก่อน มีผู้หญิงมายั่วให้เอาขนาดนั้น ใครมันจะทนได้ฮะคุณ ลองคิดดูดี ๆ สิว่าที่ผมพูดมาเนี่ยมันจริงหรือเปล่า”

 

สายตาโลมเลียที่จ้องมองเธอจากศีรษะจรดปลายเท้าและจงใจมาหยุดลงที่กลางกายสาวและหน้าอกกลมมนด้วยความจงใจที่จะทำให้ร่างบางรู้สึกเขินอาย

 

วีนัสนิ่งอึ้งไป สาเหตุหนึ่งที่เธอไม่เคยยอมปล่อยให้ตัวเองเมามายจนขาดสติเพราะเพื่อน ๆ เธอหลายคนรวมทั้งอเล็กซ์เคยบอกว่าเวลาเธอเมาแล้วชอบหื่น! ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่ามาก่อน หรือว่ามันจะจริงจนทำให้เกิดเรื่องคืนก่อนขึ้น

 

“ไม่รู้แหละ นายจะพูดยังไงก็ได้ แต่เรื่องจริงที่เกิดขึ้นคือฉันไม่ได้ยินยอม!”

 

“งั้นมาทวนความจำอีกเรื่องกันหน่อยแล้วกันว่าเธอน่ะ เป็นพวกซิงแต่หื่นจริงหรือเปล่าวีนัส”

 

พูดจบปลื้มไม่รอให้ร่างบางได้ตั้งตัว แขนแกร่งของเขาคว้าเอวเล็กเข้าประชิดตัวพร้อมกับดันคนตัวเล็กติดชิดกับผนังหินอ่อนเย็นชืด

 

“นี่นายจะทำอะไรฉันอีก ปล่อยนะ!”

 

“ก็คืนก่อนฉันเจ็บตัวไปแล้ว แถมยังเจ็บตัวฟรี ๆ ฉันเป็นนักธุรกิจวีนัส อะไรที่ฉันทำแล้วมันไม่ได้กำไรฉันก็จะไม่ทำมัน แต่เมื่อผลกำไรรอให้คว้าอยู่ตรงหน้าตอนนี้แล้ว ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้มันหลุดมือไปแน่ ๆ”

ปลื้มจรดปากหนาลงบนริมฝีปากบางของวีนัสหนักหน่วง เหมือนจะแก้แค้นที่เธอทำเขาไว้เจ็บแสบเมื่อครั้งที่เจอกันคราวที่แล้ว แขนเรียวถูกมือแกร่งตรึงไว้บนศีรษะเพื่อไม่ให้ร่างบางออกฤทธิ์ได้

 

ถึงแม้ว่าในเวลาปกติวีนัสจะป้องกันตัวเองได้ในระดับดี แต่ด้วยความที่ปลื้มทั้งตัวสูงและตัวใหญ่กว่าเธอมากทำให้ยากที่จะหลุดจากการเกาะกุมในครั้งนี้

 

แต่เมื่อวีนัสเห็นทางหนีคนตัวเล็กจึงทำท่าจะตีเข่าผ่าหมากคนตัวโตที่กำลังรังแกเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ปลื้มเตรียมตัวมาอย่างดี เขาส่งขาแกร่งเข้าแยกขาเรียวทั้งสองของวีนัสออกจนกว้าง แล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่หว่างขาของเธอเพื่อไม่ให้ร่างบางขยับหรือขัดขืนอะไรได้ แถมยังกดน้ำหนักของตัวเองให้แนบสนิทไปกับร่างเล็กที่ตอนนี้ขัดใจเป็นอย่างมากเมื่อกำลังถูกบดจูบจนแทบจะหายใจหายคอไม่ทัน และถูกกดจนติดฝาผนังจนแทบจะไม่มีที่ให้ตั้งรับหรือตอบโต้อะไรคนตัวสูงได้เลย

 

“อื้อออ”

 

ด้วยความที่ร่างบางไม่เคยประสีประสาบทรักทำให้จูบร้อนแรงมากประสบการณ์ที่กำลังสัมผัสอยู่ส่งผลให้สติของคนตัวเล็กเริ่มเลือนราง เธอไม่อยากยอมรับเลยว่าร่างสูงของปลื้มกำลังทำให้เธอเริ่มเคลิบเคลิ้มไปตามสัมผัส

 

มือข้างที่ยังว่างอยู่ของคนตัวสูงเริ่มอยู่ไม่สุข ขยับลูบไล้จากเอวบางขึ้นไปเกาะกุมอยู่ที่เต้ากลมกลึงขนาดใหญ่ ปลื้มอดไม่ได้ที่จะส่งแรงขยำเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าและบราตัวเล็กของวีนัสตามแรงอารมณ์

 

“ปะ ปล่อยฉันนะ…”

 

เมื่อร่างสูงยอมผละใบหน้าหล่อเหลาออกจากริมฝีปากบางที่ตอนนี้บวมเจ่อจากทั้งแรงขบกัดและดูดเลีย วีนัสเริ่มส่งเสียงประท้วงเบา ๆ ในลำคอ ปลื้มที่ตอนนี้มืออีกข้างของเขาก็ยังซุกซนอยู่บนเนื้อตัวของเธอไม่ได้สนใจ

 

“ฉันนึกว่าเธอชอบซะอีก”

 

มือหนาที่ยังรัดกุมตรึงข้อมือบางไว้เหนือศีรษะ ขยับใบหน้าเข้าใกล้หน้ามนของวีนัสอีกครั้ง แถมยังกระซิบข้างหูคนตัวเล็กจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วตัว เพราะเสียงที่ถูกเปล่งออกมานั้นทั้งทุ้มและกระเส่าจากแรงความต้องการ

 

“ฉะ ฉันไม่ได้ชอบซะหน่อย แต่นายไม่ยอมปล่อยฉันซะที”

 

คนตัวเล็กหลบหน้าหนีใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งสายตาคมจ้องมองมายังริมฝีปากเธอไม่หยุด เหมือนกับว่าเขาต้องการลิ้มรสมันอีก

 

“จะปล่อยได้ยังไงฉันยังตักตวงผลกำไรจากเธอไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยเลยนะวีนัส หอมไปหมดแบบนี้ ดูท่าเรายังคงต้องทำธุรกิจร่วมกันไปอีกพักใหญ่เลยเชียวแหละ”

 

“ธุรกิจบ้าบออะไรของนาย นายข่มขืนฉันนะ นั่นมันคดีอาญานะจะบอกให้ ฉันจะไปแจ้งตำรวจ”

 

“ก็เอาเลย เดี๋ยวไปดูกล้องวงจรปิดที่ผับก็รู้ว่าฉันพูดจริงหรือเปล่า ในห้องก็มีกล้องติดไว้นะฉันจะบอกให้เพราะฉันเป็นคนสำคัญ ความปลอดภัยก็เลยต้องมาก่อน ถ้าเธออยากอายก็ลองไปดูด้วยกันได้ จะได้รู้สักทีว่าใครกันที่ยั่วใครก่อน”

 

อึกกก…

 

ตอนนี้เป็นวีนัสที่หุบปากเงียบไป เพราะสิ่งที่คนตัวโตพูดนั้นทำให้เธอไม่แน่ใจแล้วว่าเธอยังเป็นฝ่ายถูกกระทำฝ่ายเดียวหรือไม่

 

“ชิ งั้นก็ถือว่าวันไนต์ไปแล้วกัน ฉันไม่ถือสา เพราะฉันเองก็เคยผ่านผู้ชายมาแล้ว จะนอนกับนายอีกสักคนก็คงจะไม่เป็นอะไร”

 

วีนัสตอกร่างสูงออกไปแบบนั้นเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น ว่าครั้งแรกของเธอนั้นมันเสียไปให้กับคนแปลกหน้าอย่างเขาจริง ๆ

 

“โธ่ ๆ ลูกแมวน้อย ครั้งที่แล้วน่ะเค้ายังไม่เรียกว่าเสียตัวหรอกนะ เพราะแค่หัวของฉันมันเข้าไปแค่ปากทางเข้าของน้องสาวเธอ เธอก็หวีดร้องออกมาเหมือนจะขาดใจ ฉันเลยยังไม่ได้ทันทำอะไรเธอเลย แต่ว่าเธอแน่ใจนะ ว่าเธอน่ะไม่ซิงแล้ว เพราะถ้าเธอแน่ใจ ฉันเองนี่แหละที่จะพิสูจน์มัน”