ตอนที่ 4 เจอคู่ดูตัว

                                                                       ตอนที่ 4 เจอคู่ดูตัว

                    ประตูกระจกที่ได้รับการเช็ดถูอย่างดีบริเวณหน้าห้องอาหารของโรงแรมดาราลัยผลักออกตามแรงของผู้มาเยือนสาวคนหนึ่ง รูปร่างของเธอสมส่วนตามประสาผู้ที่ดูแลสุขภาพตัวเองเป็นอย่างดี ใบหน้าที่แต่งมาพอประมาณ ผมสีดำยาวสลวยย้อมน้ำตาลคาราเมลที่ปลายอ่อน ๆ ประกอบกับชุดเดรสสีขาวที่มีลายเพนท์ดอกไม้สีชมพูบนตัวเสื้อ ไหนจะรองเท้าส้นสูงสีขาวที่ขับให้เธอดูสูงสง่าขึ้นไปอีก ร่างระหงนั้นเยื้องกรายเข้ามา ดวงตาคู่หวานสอดส่ายหาที่นั่ง จนเมื่อได้ที่นั่งที่ต้องการ หญิงสาวก็ค่อย ๆ หย่อนก้นนั่งลงอย่างช้า ๆ โดยไม่ลืมที่จะประคองถุงพลาสติกที่บรรจุกล่องใส่บางอย่างที่หิ้วไว้ในมืออย่างระมัดระวังนั้นวางลงบนโต๊ะอีกด้วย

               “สวัสดีค่ะ คุณจีริณ กล่องเค้กนั้นจะฝากดิฉันแช่ให้ไหมคะ” พนักงานเสิร์ฟสาวท่านหนึ่งเสนอขึ้น

               “เกรงใจเหมือนกันนะคะ ถ้ายังไงจีน่าก็ขอรบกวนด้วยนะคะ”

               “ไม่เห็นต้องเกรงใจเลยค่า มินยินดีช่วยอยู่แล้ว” เด็กสาววัย 20 ปีต้น ๆ ยิ้มกว้างให้ลูกค้าสาวคนสวยเจ้าประจำ แถมยังใจดี “ขนมคราวก่อนที่คุณจีน่าซื้อมาให้อร่อยมากเลยนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

               “ดีใจที่ชอบนะจ๊ะ” ใบหน้าหวานระบายยิ้มออกมาจากใจจริง

               แม้จะเป็นถึงลูกของนักการเมืองชื่อดัง แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับมีนิสัยเป็นกันเอง ไม่ถือตัวเย่อหยิ่งเลยสักนิด อีกทั้งยังพูดจาไพเราะ แถมในบางครั้งก็ยังมีของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดไม้ติดมือมาฝากพนักงานตัวเล็ก ๆ ของที่นี่อยู่เสมอ ๆ อีกด้วย

               หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จแล้วนั้นเอง จีริณก็เสมองไปที่กล่องขนมที่วานให้พนักงานหยิบออกมาจากตู้แช่เมื่อครู่ ประกายตาคู่หวานแวววับ แต่ไม่นานก็ต้องวูบอ่อนลงด้วยไม่เห็นคนที่เธออยากจะเจอ

               เมื่อเป็นแบบนี้ ร่างระหงจึงได้ลุกขึ้นพร้อมกับหิ้วกล่องนั้นมาด้วย เธอตัดสินใจเดินตรงไปยังแผนกเตรียมอาหาร มองไปมองมาเพื่อหาคนคนนั้น จนเมื่อไม่เจอจึงได้ถามพนักงานที่กำลังทำงานอยู่บริเวณแผนกบุฟเฟต์

               “ขอโทษนะจ๊ะ วันนี้คุณศิวดลเข้างานไหมจ๊ะ”

               “ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ แต่พี่ภพน่าจะรู้ เดี๋ยวยังไงผมไปถามแกให้นะครับ” ว่าจบ พนักงานหนุ่มคนนั้นก็เดินไปที่บริเวณครัวอย่างรวดเร็ว

               ‘จริงสิ คุณรณภพเป็นเพื่อนสนิทกับคุณศิวดล น่าจะรู้อะไรบ้างล่ะ’

                    เมื่อไปถึงในครัว รณภพกำลังสาละวนกับการจัดจานอยู่พอดี ชายหนุ่มที่ได้รับการไหว้วานเมื่อเห็นเขาเข้าก็ถามทันที

               “พี่เหนือมาเปล่าพี่”

               “เขาลา 1 วัน มีอะไรหรือเปล่า”

               “คุณจีน่าเขาฝากถามมา”

               รณภพเสมองชายคนดังกล่าว ก่อนจะเอ่ยให้บอกตามนั้น จากนั้นก็กลับมาสนใจผักในจานต่อ

               ส่วนจีริณเองก็ได้แต่มองกล่องเค้กอย่างเสียดาย เค้ก Sans rival นี่ต้องจองเป็นเดือน ๆ เลยกว่าจะได้ อีกอย่างเธออยากจะเจอ อยากจะเห็นหน้าเขาหลังจากได้เค้กอันแสนพิเศษนี้ว่าจะมีความสุขแค่ไหน

               ‘เสียดายจังเลย ทำไมต้องมาหยุดวันนี้พอดีนะ’

                    จีริณตัดสินใจจะมาวันอื่นแทน จนในขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ ก็มีเสียงเรียกตัวเธอเอาไว้เสียก่อน

               “เดี๋ยวครับ คุณจีน่า”

               “อ้าว คุณภพ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวไหว้คนตรงหน้า ก่อนจะมองชายตรงหน้าในชุดเชฟตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ดูท่าคุณกำลังยุ่งอยู่เลยนี่คะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

               “ขอโทษทีนะครับ พอดีเหนือเขามีธุระด่วนต้องลาวันนี้พอดี คุณจีน่ามีธุระอะไรสำคัญจะฝากบอกเหนือเขาหรือเปล่าครับ ผมจะได้ไปบอกมันให้”

               “คือถ้ายังไง จีน่าขอฝากขนมนี้ให้คุณเหนือได้ไหมคะ”

               เมื่อเห็นยี่ห้อกับตัวขนม เขาก็ถึงกับเอ่ยทักด้วยความทึ่ง

               “ขนมเจ้าดังตัวนี้ต้องจองเป็นเดือน ๆ เลยนี่ครับ นี่คุณจีน่าจองให้เหนือมันหรือครับ”

               “นี่คุณภพรู้จักด้วยหรือคะนี่ ใช่ค่ะ จีน่าตั้งใจซื้อมาให้คุณเหนือเขาเลยค่ะ” หญิงสาวพูดไป หน้าก็เริ่มออกแดงนิด ๆ

               “ครับ เดี๋ยวผมจะเอาไปให้นะครับ แล้วก็จะบอกว่าคุณจีน่าอุตส่าห์จองเป็นเดือน ๆ เพื่อเอามาให้มันเลย”

               “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่บอกว่าฉันซื้อมาฝากเขาก็พอ ยังไงรบกวนด้วยนะคะ”

               “ได้สิครับ”

               เมื่อลับหลังหญิงสาวผู้งามสง่า รณภพจึงหันกลับมามองขนมในมือ นึกนับถือความอดทนในการเข้าหาศิวดลของผู้หญิงคนนี้อยู่ไม่น้อย

               “เฮ้อ แค่มากินข้าวบ่อย ๆ ซื้อของให้แค่นี้ มันไม่เร้าใจเสือผู้หญิงอย่างเจ้านั่นหรอกนะครับ คุณจีน่า” เชฟหนุ่มนึกแล้วก็เป็นท้อแทน อดสงสารจีริณไม่ได้ที่ต้องมาชอบเพื่อนสนิทของตน

               จนเมื่อกลับเข้ามาทำงานต่อในครัว เด็กเสิร์ฟหนุ่มที่ตอนนี้ว่างงานพอดีก็เข้ามาคุยกับชายหนุ่มเบา ๆ ด้วยความสนิท

               “พี่เหนือเสน่ห์แรงแบบนี้ก็มีข้อดีนะ พี่ ทำให้พวกเราอิ่มท้องไปตาม ๆ กันเลย”

               “จริง พี่ไม่ต้องเสียเวลาไปให้พี่เหนือหรอกนะ เพราะสุดท้าย พี่เขาก็ต้องยกให้พวกเราเหมือนครั้งก่อน ๆ อยู่ดีแหละ”

               “นี่ ๆ” หลังจากเสิร์ฟมะเหงกไปคนละทีจนเด็กหนุ่มทั้งสองกุมหัวโอดโอย เขาก็เอ่ยกำชับเสียงเข้มในฐานะเชฟ ผู้เป็นใหญ่ในครัว คำสั่งก็คือคำสั่งขาด “ไปทำงานได้แล้ว อย่าพูดมาก”

               สายตาของพ่อครัวหนุ่มมองเด็กเสิร์ฟสองคนที่ผละจากเขาออกไป ก่อนจะอดคิดไม่ได้ว่าเสน่ห์แรงแบบนี้มันเป็นเรื่องดีจริง ๆ งั้นหรือ ดูแล้วน่าจะทำให้มีปัญหาตามมามากกว่าสิไม่ว่า

               ‘จริงสิ นี่ไม่รู้ว่าจะอาละวาดเรื่องดูตัวไปถึงไหนแล้วนะ’

                    ----------------------------------------------------------------------------

                    “เหนือ เปิดประตูให้พ่อกับแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย หลังจากเคาะอยู่สักพักแต่ไม่มีใครมาเปิดประตูเลย จนในตอนนั้นเองคุณพรทิพย์ต้องหันไปหาสามีของตน “ถูกห้องหรือเปล่าพ่อ”

               “ถูกสิ แม่ ก็เราจองห้องนี้ให้ลูกเองเลย เอางี้ เดี๋ยวพ่อจะลองโทรหาลูกดู” แต่ในจังหวะที่คุณธนพลหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะเตรียมโทรอยู่นั้นเอง ประตูไม้ตรงหน้าก็เปิดออก พร้อมกับร่างศิวดล ลูกชายของทั้งคู่ที่ยืนอยู่ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเตรียมอาบน้ำ ใบหน้างัวเงีย

               “พ่อแม่นี่เอง”

               “นี่ก็จะใกล้ถึงเวลานัดแล้ว ทำไมลูกยัง...ยังไม่เตรียมตัวให้เรียบร้อยอีกล่ะ ฮึ นี่พ่อแม่ของฝ่ายหญิงเขามารอแล้วนะ” เมื่อเห็นสภาพของลูกชาย ผู้เป็นแม่ก็โวยเสียงลั่นจนผู้เป็นสามีต้องจุ๊ปากเป็นเชิงให้ลดดีกรีลง

               ‘แหม กลัวลูกสาวตัวเองขายไม่ออกขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงได้รีบร้อนมาก่อนเวลาขนาดนั้น’

               “แต่ก็ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนี่ครับ” ชายหนุ่มเจ้าของห้องเอามือหนาทาบปากที่หาวหวอดอย่างเกียจคร้าน “แถมเมื่อคืนกว่าผมจะได้นอน...ก็เหนื่อยมากเลยล่ะครับ”

               “เหนื่อย? ลูกไปทำอะไรมาเหนื่อย”

               จนสุดท้าย คำตอบก็ปรากฏขึ้นเมื่อผู้เป็นแม่เดินลึกเข้าไปในห้อง กวาดสายตามองไปทั่วจนกระทั่งไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงสายเดี่ยวผ่าหน้า หุ่นอวบอัดเดินตรงมาหาเธอกับสามีที่ยืนอยู่ ใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดเข้ามาปะทะจมูกเต็ม ๆ

               “สวัสดีค่ะ” หญิงสาวคนนั้นเข้ามายืนชิดลูกชายของเธอ ก่อนจะสวัสดีพร้อมส่งเสียงหวานจ๋อยราวกับน้ำตาลเชื่อมที่ฟังดูหวานจนเกินพอดี

               จากสภาพที่เห็นก็เดาไม่ยากว่าผู้หญิงคนนี้มาทำอะไรในห้องลูกชายตน ทั้งพ่อและแม่เห็นแบบนั้นต่างคนต่างอึ้งไปชั่วครู่

               “นี่หมายความว่ายังไง ทำไมลูกถึงทำอะไรแบบนี้” พรทิพย์ฉุนขาด

               “ก็อย่างที่พ่อกับแม่เห็นเลยครับ” ศิวดลว่าพลางโอบเอวนวลนางคนนั้นแนบแน่น “อีกอย่างผมก็เหนื่อยมาก คงลงไปไม่ไหวหรอกนะครับ อ้อ ถ้ากลัวจะมีปัญหา พ่อกับแม่จะเชิญเพื่อนของตัวเองมาดูให้เห็นกับตาก็ได้นะครับ”

               “เหนือ” ผู้เป็นพ่อที่ปกติจะเป็นคนใจเย็นถึงขั้นเอ่ยปรามเสียงเข้ม

               “เธอกลับไปเลยนะ ออกไปจากห้องลูกชายฉันเดี๋ยวนี้เลย” พรทิพย์เอ่ยปากไล่เสียงลั่น

               หลังจากผู้หญิงคนนั้นกลับไป พ่อกับแม่ก็จัดการเทศนาลูกชายในทันที จนศิวดลต้องหลบไปที่เตียง ก่อนจะทรุดนั่งลง

               “ทำไมล่ะครับ ไหน ๆ ก็มากันแล้ว ก็ขึ้นมากันให้หมดเลยสิครับ ผมจะได้ไม่ต้องอธิบายหลาย ๆ รอบ”

               “ถึงลูกไม่เห็นแก่หน้าเพื่อนพ่อกับแม่หรือแม้กระทั่งพ่อกับแม่ ลูกก็ควรคิดถึงจิตใจของผู้หญิงเขาบ้างนะ” ผู้เป็นแม่ยืนกอดอกก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง

               “ก็ให้รู้ว่าผมเป็นแบบนี้ ดีกว่าคบกันไปแล้วมารู้ทีหลัง ไม่ดีกว่าหรือครับ”

               “แต่ลูกยังไม่เคยเจอ เคยได้คุยกันเลยนะ ลูก” ผู้เป็นบิดากล่าวเสริมให้เขาใจเย็นอย่างประนีประนอม

               “ก็ผมไม่ชอบวิธีการบังคับกันแบบนี้ พ่อกับแม่ก็น่าจะรู้ แล้วยิ่งเป็นวิธีโบราณคร่ำครึแบบนี้อีก บอกตรง ๆ ว่าผมไม่โอเค”

               “ก็แค่คุยเอง ไม่ใช่ว่าคุยเสร็จจะจับแต่งงานเสียเมื่อไหร่เล่า” คุณธนพลยังว่าต่อไป

               ศิวดลตวัดสายตามองผู้เป็นแม่ สำหรับผู้เป็นพ่อ เขายังพอจะเปิดใจคุยได้ แต่กับแม่นี่สิ นี่ไม่รู้ว่าลึก ๆ จะวางแผนจับเขาแต่งงานเลยหรือเปล่า

               “นั่นน่ะสิ” คุณพรทิพย์เห็นด้วย “ ถ้าคุยกันแล้วรู้สึกไม่ใช่ พ่อกับแม่รวมถึงพ่อกับแม่ฝ่ายโน้นจะไปว่าอะไรพวกลูกกันล่ะ”

               หลังจากเจรจาอยู่สักพัก ศิวดลก็พยักหน้าเข้าใจ ถึงจะโล่งใจแค่คุย ๆ กันแต่ยังไงก็ไม่ยอมรับ คิ้วเข้มนั้นขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนจะประกาศก้อง

               “เข้าใจแล้วครับ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้พ่อกับแม่รู้นะครับว่าที่ผมทำลงไป ผมก็แค่อยากแสดงออกว่าตัวผมไม่ได้ยอมรับกับวิธีการแบบนี้ โปรดเข้าใจผมด้วยนะครับ แล้วอีกอย่าง ถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะหาของผมเอง พ่อกับแม่ไม่ต้องเหนื่อยหรอกนะครับ”

               “ไอ้ลูกคนนี้นี่”

               “เอาน่า คุณ ลูกก็ยอมไปเจอแล้วไง” ก่อนที่ภรรยาจะฉุนขาดไปมากกว่านี้ ผู้เป็นสามีจึงต้องเข้าไปรั้งตัวไว้ก่อน

               หญิงสูงวัยได้แต่ส่ายหัวกับความรักอิสระอย่างสุดโต่งของลูกชายนับตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้น จนบางครั้งมองไม่เห็นความหวังดีของผู้เป็นพ่อและแม่แบบนี้

               “เออ พูดดีไปเห๊อะ ไม่ใช่ว่าเห็นเขาปุ๊บ อยากแต่งปั๊บล่ะ” ผู้เป็นพ่ออดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้

               “ไม่มีวันหรอกครับ” ผู้เป็นลูกสวนกลับมาในทันที

               “ไปแต่งตัวได้แล้วไป พวกน้า ๆ เขารอนานแล้ว” ว่าจบ เธอกับสามีก็เดินออกไปจากห้อง

               เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ ศิวดลหมุนเปิดฝักบัวอย่างหงุดหงิด อึดอัดคับอกแทบระเบิด นี่ยังดีที่แค่คุย แต่ที่กลัวก็คือถ้าแม่วางแผนอะไรมากไปกว่านั้นล่ะ มือหนาจัดการถูตัวไปมาอย่างแรงราวกับจะระบายความอัดอั้นตันใจ โดยในขณะที่ถูใบหน้า ความเจ็บปวดบางอย่างก็แล่นปลาบจนเขาต้องหยุด พลันในตอนนั้นเองภาพของดวงหน้าหวาน ดวงตากลมโตน่ารัก เนื้อตัวนุ่มนิ่มบอบบางราวกับตุ๊กตา รวมถึงกลีบปากที่รสชาติหอมหวานราวกับไวน์ชาร์ดอนเนย์ (Chardonnay)ชั้นเลิศผู้ฝากรอยตบบนใบหน้าก็พลันปรากฏ  

               ‘ถ้าได้เจอคุณอีกสักครั้ง ก็ดีน่ะสิ’

                    ชายหนุ่มนึกเสียดายที่คู่นอนของตนดันลืมหมายเลขห้องของเธอซะได้ นี่ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีก เขาก็อยากจะขอโทษ แล้วลองคุยกับเธอดี ๆ ดูสักหน่อย เผื่อจะได้สานสัมพันธ์กัน

               ถ้าเธอยอมนะ

                    ชายหนุ่มวางฝักบัวลงอย่างแรง ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเพียงแค่ได้สบตาเธอคนนั้นครั้งแรก เขาก็พึงใจในตัวเธอขึ้นมาอย่างประหลาด นี่แค่นึกถึงเพียงแวบเดียวยังอยากเจอมากขนาดนี้เลย

               ที่ห้องอาหารของโรงแรมในตอนนี้ ทุกคนต่างมานั่งรอพร้อมกันหมดแล้ว ยกเว้นแต่ลูกสาวของอีกฝ่ายที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะลงมาเสียที ในขณะที่ศิวดลเห็นแบบนั้นเขาก็ได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้เกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นมาสักอย่าง ตนจะได้ออกจากตรงนี้ไปเสียที

               ดวงตาของชายหนุ่มเหม่อมองบริเวณรอบ ๆ ห้องอาหาร มองดูเฟอร์นิเจอร์บ้าง ผู้คนที่ลงมากินอาหารเช้าบ้างไปเรื่อยเปื่อย

               ‘ถ้ามีพลังเหมือนพวกยอดมนุษย์ในหนังก็ดีน่ะสิ จะได้หายตัวหรือเหาะหนีออกไปจากตรงนี้ได้ในทันทีเลย’

                    ส่วนโรสิตานั้น หลังจากได้รับสายจากผู้เป็นแม่ที่โทรมาปลุก หญิงสาวก็ลุกขึ้นอย่างไว ก่อนจะไปอาบน้ำด้วยความเร็วเต็มสปีดเท่าที่จะทำได้ นี่ถ้าแม่ไม่โทรตาม เธอก็ยังคงนอนหลับอุตุไม่รู้เรื่องแน่ ๆ และสาเหตุที่เล่นทำเอาเธอไม่หลับเกือบทั้งคืนก็ไม่ใช่ใคร

               เป็นเพราะไอ้บ้ากามนั่นแท้ ๆ

               หญิงสาวเดินข้ามกระดาษที่พับเป็นรูปคนที่ตอนนี้มีสภาพยู่ยี่ยับเยินซึ่งเมื่อคืนเธอใช้เป็นตัวแทนของเขาเอามากระทืบให้สาสมกับความแค้นจนเหนื่อย โดยหลังจากเอากระดาษในโรงแรมมาวาดระบายอารมณ์หมดจนไม่เหลือ ในใจนึกเสียดายที่ไม่ได้นำไอแพดคู่กายมาด้วย ไม่งั้นคงใช้งานได้เต็มที่กว่านี้

                    อีกอย่างที่ยิ่งคิดยิ่งน่าแค้นก็คือเธอดันหน้าแดง แถมหัวใจยังเต้นแปลก ๆ เมื่อนึกถึงตอนที่หมอนั่นจูบเธออีกนี่ล่ะ

               เจ้าของห้องสาวรีบแต่งหน้าอย่างไว โดยไม่ลืมที่จะถมคอนซีลเลอร์ใต้ตาเพื่อปกปิดรอยคล้ำเป็นหมีแพนด้าของตัวเองจนเมื่อเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็หมุนตัวน่ากระจกเพื่อสำรวจตัวเอง ชุดเดรสเลยเข่าสีฟ้าสลับขาวสดใสที่เธอไปเลือกมากับอัญธิกา ที่คาดผมสีฟ้าและต่างหูระย้าโลมาอันจิ๋ว

               ‘เอาล่ะ ลืมเรื่องบ้า ๆ รวมถึงไอ้บ้าเมื่อคืนไปซะ โรส คราวนี้เธอจะได้ไปเจอกับใครคนอื่นที่จะเป็นคนดี ๆ ให้เธอรู้จักแล้วนะ’

                    ----------------------------------------------------------------------------------------------------

                    “เดี๋ยวฉันไปดูลูกนิดหนึ่งนะ” วิไลลุกขึ้นจากโต๊ะ ก่อนจะเดินออกไปด้วยความร้อนใจ ทั้งยังแปลกใจเพราะปกติโรสิตาค่อนข้างเป็นคนตรงต่อเวลา ไม่ใช่คนมาสายแบบนี้ จนเมื่อออกมาจากประตูห้องอาหารได้ไม่นานก็เห็นบุตรีเดินออกมาจากลิฟต์พอดี

               “ทำไมถึงช้าแบบนี้ล่ะ ลูก ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานจะดูไม่ดีเอานะ”

               “ขอโทษนะคะ แม่”

               เมื่อเข้ามาในห้องอาหาร โรสิตาก็ชักจะตื่นเต้น ไม่รู้ว่าคู่หมายของตนจะเป็นยังไง หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นเต้น กำมือทั้งสองข้างเข้าหากันเพื่อระงับอีกชั้น ก่อนจะเมียงมองแขกของโรงแรมที่ลงมากินข้าวเช้ากันหนาตาขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเริ่มจะสายมากแล้ว กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งไปทั่วห้อง นี่ถ้าเป็นปกติ เธอคงหิวไปแล้ว แต่นี่เพราะตื่นเต้นจึงไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด

               ‘เอ โค้ชที่เราเคยฟังที่เขาพูดเรื่องการระงับความตื่นเต้น มันต้องเริ่มยังไงแล้วน้า’ ก่อนหน้านี้ก็เคยฟังอยู่แท้ ๆ แต่พอเจอสถานการณ์จริงกลับลืมเสียสนิท

               ขออย่าไปทำอะไรเปิ่น ๆ หลุด ๆ ต่อหน้าเขาเลยนะ ตัวฉัน

               ที่โต๊ะอาหารเองนั้น ผู้เป็นพ่อแม่ของแต่ละฝ่ายก็กำลังแนะนำลูกของตนไม่หยุด

               “เหนือทำอะไรนะ ลูก แม่กับพ่อจำชื่อไม่ได้สักที” พรทิพย์หันไปหาบุตรชาย

               “เป็นซอมเมอลิเยร์ครับ ดูแลเรื่องไวน์ให้กับทางห้องอาหารของโรงแรม” เขาเอ่ยตอบผู้ใหญ่อีกฝ่ายอย่างสุภาพ โดยในขณะที่ถามไถ่ถึงรายละเอียดงานของเขาจนจบ พ่อของฝ่ายหญิงหรือคุณน้าสุวิทย์ก็พูดถึงลูกสาวของเขาเองด้วยสีหน้าภูมิใจ

               “ลูกสาวน้าชื่อโรส เธอทำงานพวกออกแบบ อย่างพวกป้ายโฆษณาตามรถไฟฟ้าหลายชิ้นก็เป็นฝีมือของลูกสาวน้านะ...”

               ศิวดลยิ้ม ทำตัวเหมือนรับฟังแต่ใจคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

               ‘ถ้าเราทำงานอยู่ ตอนนี้จะทำอะไรอยู่น้า อยากไปทำงานจังโว้ย’

                    จนกระทั่งผู้เป็นแม่สะกิดเข้า เขาจึงออกจากภวังค์ในที่สุด

               “นั่นไง ลูกสาวเพื่อนแม่”

               เขามองตามนิ้วเรียวของมารดาที่ชี้ไปยังบริเวณทางเข้า พลันสายตาก็เห็นเข้ากับหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ผมปล่อยลงมายาวสลวยเดินเคียงคู่มากับคุณน้าวิไล และยิ่งเธอเข้ามาใกล้ เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเธอขึ้นมาอย่างประหลาด

                    “นั่นมัน...” ยิ่งเมื่อพิศดูใบหน้าที่เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ถึงในตอนนี้จะแต่งหน้าเข้มขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขากลับจำได้ดีว่าเธอคนนี้คือผู้หญิงคนเดียวกันกับเมื่อคืนแน่ ๆ “นี่อย่าบอกนะว่า...”

               “นี่ล่ะ หนูโรส คู่หมายของลูกไงจ๊ะ”

               ในขณะที่โรสิตาที่ก้มหน้าเดินมาตลอดทางนับตั้งแต่เข้าใกล้รัศมีของโต๊ะดังกล่าว ทั้งยังรู้สึกประหม่าขึ้นเรื่อย ๆ จนผู้เป็นแม่ต้องแตะไหล่ปลอบ

               “ทำตัวสบาย ๆ นะลูก”

               นี่ให้เธอออกไปพรีเซนท์งานยังไม่ประหม่าเท่านี้เลย

               จนเมื่อไปถึงที่โต๊ะ ใบหน้าที่ก้มน้อย ๆ นั่นก็ค่อย ๆ เงยขึ้น ก่อนจะกวาดตามองสมาชิกบนโต๊ะ แต่ทว่าเธอกลับสะดุดตากับคนคนหนึ่งเข้า ก่อนจะหลบตามองไปทางอื่น

               ‘ไม่ใช่สิ เราคงคิดมากไปจนหลอน’ เธอไหว้ทักทายทุกคนโดยพยายามเลี่ยงไม่มองชายผู้ต้องสงสัยนั้นตรง ๆ

               “นี่จ้ะ น้องโรส ลูกสาวเรา”

               “อืม หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราเหลือเกินนะจ๊ะเนี่ย ตัวจริงสวยกว่าในรูปถ่ายอีก จริงไหมคะ คุณ”

               ในขณะที่ผู้ใหญ่พูดคุยกัน โรสิตากลั้นหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมอง

               ‘อย่าใช่คนที่เราคิดเลยนะ’

                    แต่ในทันทีที่ได้สบตาตรง ๆ โรสิตาก็แทบช็อคเพราะชายคนที่มาเป็นคู่หมายของเธอกับคนที่เกือบจะทำมิดีมิร้ายเธอเมื่อคืน

               ก็คือคนคนเดียวกัน

               -----------------------------------------------------------------------------------