ตอนที่ 6 ว่าที่แม่ของลูก

                                                                    ตอนที่ 6 ว่าที่แม่ของลูก

               ในซอยเล็ก ๆ ห่างจากสี่แยกของถนนเข้ามาไม่กี่เมตรนั้น ปรากฏตึกทำงานสีขาวทรงสี่เหลี่ยมสามชั้นแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ เป็นที่ตั้งของบริษัทที่เน้นด้านการออกแบบโดยเฉพาะ ขนาดตัวตึกยังได้รับการออกแบบเป็นสี่เหลี่ยมด้านขนาน โดยบนชั้นสองและสามนั้น ตัวชั้นที่ตั้งวางถัดไปก็จะเฉียงออกไปห้องหนึ่ง ระเบียงตัดด้วยไม้สีมะฮอกกานี รวมถึงตัวตึกที่แซมด้วยแท่งไม้วางเรียงกันหลายสีในแนวต่าง ๆ กัน ทำให้ดูเด่นกว่าตึกทำงานทั่ว ๆ ไปแถวนั้นที่สีออกจะหม่นและทึมด้วยอายุการใช้งานที่มีมาหลายปี ไหนจะต้นไม้ที่ปลูกไว้ดัดแปลงเป็นทรงต่าง ๆ น่ามองและให้ความสดชื่นเวลาทำงานเหนื่อย ๆ อีกด้วย

               ประตูกระจกจากห้องประชุมที่ชั้นสองเปิดออก พร้อมกับบรรดาพนักงานและหัวหน้างานที่เพิ่งจะประชุมกันเสร็จ

               “แบบที่คุณโรสิตาเสนอมาก็น่าสนใจทีเดียวนะ เพราะร้านคาเฟ่ของลูกค้าก็ติดริมชายหาด ต้นสนเองก็เป็นต้นไม้ประจำชายหาดนอกเหนือไปจากต้นมะพร้าว”

               “ค่ะ พอดีดิฉันได้มีโอกาสไปแถวชะอำมาด้วย เห็นเข้าก็เลยนึกถึงงานคุณฝ้ายเขาเลยค่ะ”

               “ดี ๆ เยี่ยมไปเลย คุณโรสิตา” หัวหน้าสาวสูงวัยเอ่ยชม ก่อนจะขยับแว่น จากนั้นจึงกล่าวต่อ “เราจะลองเสนอลูกค้าดู หวังว่าเที่ยวนี้จะปิดจ๊อบได้เร็วจากความคิดสร้างสรรค์ของคุณและทุก ๆ คนนะ”

               “ค่ะ ขอบคุณนะคะ” โรสิตาไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่อย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปสมทบกับอัญธิกาที่ยืนรออยู่ไม่ไกลด้วยอารมณ์แจ่มใส ช่วงนี้มีแต่เรื่องดี ๆ เกิดขึ้นทั้งนั้นเลยไม่ว่างานประจำหรือฟรีแลนซ์ โดยเฉพาะฟรีแลนซ์ที่เธอได้เงินก้อนใหญ่มาพอสมควรสมกับความเหนื่อยและทุ่มเทจากลูกค้าจอมเขี้ยวท่านหนึ่ง ส่วนงานประจำก็ได้รับคำชมแถมนำเสนองานกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ราบรื่น

               “นี่ โรส วันเสาร์ที่ผ่านมาเป็นไงบ้าง”

               เมื่อได้ยินแบบนั้น โรสิตาจากอารมณ์ดี ๆ ก็พลันชะงัก ก่อนจะหันไปมองเพื่อนสาว

               “เสาร์ที่ผ่านมา ฉันก็ทำงานไง เธอหมายถึงอะไร”

               “นี่ ไม่ต้องแกล้งทำมาเป็นไขสือเลยนะยะ ก็เสาร์ที่แล้วที่เธอไปดูตัว คุยกับผู้ชายที่พ่อแม่เธอหาให้ไง เป็นไงบ้าง เธอไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลยอ่ะ อีกอย่าง หลายวันมานี้เราก็ยุ่ง ๆ ฉันก็ไม่ได้มีโอกาสถามด้วย” เพื่อนสาวว่าพลางจับราวบันไดเดินลงมากับโรสิตาคู่กัน

               “เอาเป็นว่า ตอนนี้ฉันอยากโฟกัสที่งานมากกว่าน่ะ ผึ้ง แล้วก็อย่าถามฉันเรื่องนี้อีกเลยนะ”

               “อ้าว ทำไมล่ะ เขาไม่หล่อเหรอ” แววตาของอัญธิกาในตอนนี้เริ่มวับวามด้วยความอยากรู้ตามประสา

               “มันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก” เสียงหวานนั่นดูเย็นชาขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงศิวดล ผู้ชายหื่นกาม เจ้าชู้และชอบฉวยโอกาสนั่น “อย่างที่ฉันบอก หน้าตาน่ะไม่สำคัญหรอก”

               “นั่นก็แสดงว่า เขาทำอะไรให้เธอไม่ชอบน่ะสิ ใช่ไหม”

               “ก็ใช่น่ะสิ” คราวนี้คนตัวเล็กเริ่มกระชับแฟ้มที่ใช้ประชุมเมื่อครู่มาแนบอกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ฉันเลยไม่อยากให้เธอพูดถึงเรื่องนี้อีกไง”

               “แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ” วิญญาณนักสืบที่อยู่ในตัวเพื่อนสาวเริ่มตื่นขึ้นทันทีเมื่อได้รับแรงกระตุ้นจากพิรุธบางอย่างของคนตรงหน้า “บอกมานะ โรส ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

               “หน้าดง หน้าแดงอะไร ฉันไม่หน้าแดงให้กับผู้ชายพรรค์นั้นหรอก” โรสิตาปฏิเสธเป็นพัลวัน แค่นึกถึงหน้าหมอนั่น ความรังเกียจก็แผ่พุ่งพล่านไปทั่วทั้งกายอย่างห้ามไม่อยู่แล้ว

               “คิก” อัญธิกาอุดปากขำ “ฉันหยอกเล่นหรอกเรื่องหน้าแดงน่ะ”

               “หา”

               “แต่ท่าทางเธอดูมีพิรุธนะยะ เล่ามาเลยนะว่าเกิดอะไรขึ้น” คราวนี้เพื่อนสาวยืนดักหน้าเธอตรงหัวมุมของเข้าโต๊ะทำงานไม่กี่เมตร

               “ไม่มีอะไรหรอก จริง ๆ” เมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่เชื่อ เธอจึงจำต้องปั้นเรื่องหลอก “เขาน่ะ ฉันว่านิสัยเราสองคนเข้ากันไม่ได้”

               “เข้ากันไม่ได้ยังไงล่ะ”

               “เอาเป็นว่า เข้ากันไม่ได้ก็แล้วกัน แล้วก็ฉันต้องทำงานแล้วล่ะ ผึ้ง เธอเองก็มีงานรออยู่บนโต๊ะเพียบเลยนี่นา เสร็จไม่ทัน โดยหัวหน้าเฉ่งจะยุ่งเอานะ” หญิงสาวรีบแสดงท่าทางเป็นห่วงเป็นใยสวัสดิภาพของเพื่อนสาวขึ้นมาทันควัน ก่อนจะดันร่างเธอไปข้างหน้าด้วย

               “จริงด้วย แต่นี่แหนะ ยัยโรส ฉันยังไม่ยอมง่าย ๆ หรอกนะ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขา คอยดู”

               “นี่ การที่เธอรู้เรื่องฉันแล้วมันจะได้อะไรยะ รู้ไปงานเธอจะเสร็จทันเดดไลน์โดยไม่ต้องทำโอทีหรือไง” ร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวสลับแดงเอ่ยอย่างนึกขันเมื่อเห็นกองงานวางพะเนินบนโต๊ะไม้ของเพื่อนสาว

               “ก็ได้รู้ไง นี่ฉันเพื่อนเธอนะ โรส เพื่อนกันต้องไม่มีความลับกันสิ”

               “ก็มันไม่มีอะไรจริง ๆ หมอนั่นดูงี่เง่า พูดจาไม่รู้เรื่อง ฉันก็ไม่ชอบ แค่นั้นแหละ”

               “จริงง่ะ” เพื่อนสาวหรี่ตามองราวกับจะเค้นความลับระดับชาตินี้ให้จงได้

               “อืม ใช่น่ะสิ” ว่าจบ หญิงสาวก็จับร่างเพื่อนดันไปที่โต๊ะทำงาน “ไป ทำงานได้แล้ว ทำงานซะ เราจะได้มีกิน รักกินไม่ได้หรอก”

               ส่วนอัญธิกาก็ได้แต่มองท่าทางของเพื่อนที่ดูเหมือนจะปิดบังอะไรอยู่ แต่เธอก็เพียงแต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ เพราะโรสิตานั้นถึงภายนอกจะดูเป็นคนซื่อ ๆ บอบบางแต่จริง ๆ แล้วก็หัวแข็งไม่น้อยเลย ลงถ้าไม่อยากพูด ต่อให้เค้นหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่พูด นอกจากต้องรอเวลา

               หลังจากนั่งทำงานไปได้สักพัก โรสิตาก็อดที่จะนึกขึ้นมาไม่ได้ว่าจริง ๆ เธอนั้นอาจถูกกำหนดให้โชคดีในเรื่องการงานมากกว่าเรื่องความรักก็เป็นได้ นี่แค่ครั้งแรก เธอก็ดันเจอแจ็คพ็อตเกือบต้องสูญเสียความสาวที่หวงแหนมาจนอายุเกือบเข้าเลข 3 เสียแล้ว แถมยังต้องแลกกับจูบแรกที่แสนหวงแหนอีก

               ‘คิดแล้วก็ให้แค้นนัก’ มือบางกำดินสอในมือแน่นราวกับจะสมมติว่าเป็นศิวดลที่เธอต้องการจะบีบให้แหลกคามือ

               จนเมื่อถึงเวลาพักเที่ยงที่ทุกคนต่างรอคอย โรสิตากับอัญธิกาก็ได้ชวนกันไปหาอะไรกินแถว ๆ ออฟฟิศ

               “เมื่อคืนฉันดูรีวิวมาล่ะว่าไม่ไกลจากออฟฟิศเราน่ะมีร้านสเต็กและคาเฟ่มาเปิดใหม่ เมนูแต่ละอย่างน่ากินมากเลย”

               “แบบนั้นจะรอช้าอยู่ไย ลุยกันเล้ยยย” แน่ล่ะว่าความคิดต้องเดินด้วยท้อง ถ้าปล่อยให้ท้องหิว งานก็ไม่เดิน แถมต้องทำโอทีอีก โรสิตาไม่โอเคที่สุด

               ทั้งสองสาวเดินมาจนเกือบหัวมุมถนนก็เจอเข้ากับร้านสเต็กและคาเฟ่ที่ว่า และเนื่องจากร้านเพิ่งเปิด เมื่อเดินเข้าไปจึงได้กลิ่นหอมของความใหม่ลอยเข้ามาปะทะจมูก แถมเมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ก็เน้นเป็นสีแนวเอิร์ธโทน ดูผ่อนคลายไม่น้อย

               “อุ้ย ขอโทษค่ะ” เพราะมัวแต่มองภาพเมนูที่แขวนไว้บนเคาน์เตอร์เพลินไปหน่อย ทำให้หญิงสาวเผลอไปเหยียบเท้าใครเข้าโดยไม่รู้ตัว จนเมื่อหันไปมองคนที่เธอเหยียบเท้า ปรากฏว่าเป็นผู้ชายคนดังกล่าวน่าจะวัยไล่เลี่ยกันกับเธอโดยประมาณ ชุดที่ใส่ก็น่าจะเป็นพวกอาชีพมนุษย์ออฟฟิศเหมือนกันกับเธอ อีกอย่างเมื่อสังเกตป้ายชื่อพนักงานที่อกรวมถึงเงยหน้าขึ้นมองเพื่อความแน่ใจ โรสิตาก็ถึงกับอ้าปากหวอ

               “เค นายใช่เคหรือเปล่า”

               “ใช่ครับ ผมเค ส่วนคุณ...” ชายคนดังกล่าวพยายามนึก

               “เราโรสไง” หญิงสาวยิ้มให้ด้วยไมตรี แน่ล่ะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะจำชายคนหน้าไม่ได้ เพราะเขาคือรักแรกของเธอในวัยมัธยมปลาย แต่ก็ต้องอกหักเมื่อมารู้ทีหลังว่าเขาชอบเพศเดียวกันเสียนี่

               เมื่อมีโอกาสได้เจอเพื่อนเก่าทั้งที โรสิตาก็ได้ชักชวนให้ชายหนุ่มไปนั่งโต๊ะเดียวกับเธอและเพื่อน ๆ นายเคเองก็ดูจะไม่ปฏิเสธเสียด้วยเพราะในเวลาพักเที่ยง นาทีทองของร้านอาหารแบบนี้ ที่นั่งแทบจะหาไม่ได้เลยทีเดียว

               “อุ้ย สวัสดีค่ะ” อัญธิกาที่นั่งจองอยู่แอ่ยทักทายชายแปลกหน้า ก่อนจะหันไปมองโรสิตาเพื่อถามในที

               “เขาชื่อเค เราเคยเรียนด้วยกันตอนม. ปลายน่ะ นี่เพื่อนที่ทำงานเรานะ ชื่อน้ำผึ้งจ้ะ”

               “สวัสดีครับ”

               ในระหว่างที่รออาหารอยู่นั้นเอง ทั้งหมดก็ต่างชวนคุย เธอกับเขาชวนคุยรำลึกความหลังกันเล็กน้อย และต่อมาก็เป็นอัญธิกา คนคุยเก่งประจำโต๊ะที่ชอบหาเรื่องสารพัดมาเป็นประเด็นชวนหัวได้ตลอดเป็นแม่งาน

               “คุณเคมีแฟนแล้วหรือคะเนี่ย” น้ำเสียงของเพื่อนสาวดูเสียดายไม่น้อย ทั้งยังไม่แปลกใจกับใบหน้าเกาหลีพิมพ์นิยมแบบนี้ “แบบนี้สาว ๆ หลายคนคงอกหักไปเป็นแถบ ๆ แน่ค่ะ”

               โรสิตามองเพื่อนสาวอย่างนึกขันที่คำตอบอาจไม่เป็นอย่างที่คิด

               “หึ ๆ ผมไม่ได้สนใจสาว ๆ หรอกครับ”

               “อ้าว หมายความว่าไงคะ”

               “ผมเป็นเกย์น่ะครับ”

               “อ๋อ” หญิงสาวเข้าใจในที่สุด

               “ว่าแต่เคมาทำงานแถวนี้นานแล้วหรือ เราไม่เคยเห็นกันเลยเนอะ”

               “เพิ่งมาทำได้ไม่กี่วันเอง ยังอยู่ในช่วงทดลองงานอยู่เลย” ในขณะที่คุย ๆ อยู่นั้นเอง มือถือของเขาก็ได้ดังขึ้น “ครับ ๆ ใช่ครับ”

               “ยุ่งอะไรอยู่หรือเปล่า”

               “อ๋อ พอดีมีของมาส่งน่ะ แล้วเขาต้องการคอนเฟิร์มข้อมูล ฉันเองก็โล่งใจที่เขาทำแบบนั้นเพราะของที่สั่งก็ไม่ใช่ถูก ๆ”

               “สั่งอะไรมาเหรอ”

               “กล้องวิดีโอที่เอาไว้ติดบนหน้าจอคอมน่ะ ยี่ห้อนี้เขารีวิวกันว่าชัดมาก แต่ราคาก็สูงมาก ฉันเอาไว้ใช้คุยกับแฟนน่ะ เขาอยู่ต่างประเทศ”

               “เอ๊ะ เดี๋ยวนะคะ คุณเคคะ ช่วยแนะนำฉันด้วยสิ” อัญธิการีบเอ่ยขึ้นทันที “ถึงตอนนี้จะไม่มี แต่อนาคตคนเราก็ไม่แน่น่ะค่ะ เผื่อมีแฟนอิมพอร์ตแบบคุณบ้าง”

               หลังจากกินข้าว พูดอะไรกันอีกเล็กน้อย ทั้งหมดต่างก็แยกย้ายพร้อมกับประโยคกำชับจากเค

               “ไว้เดี๋ยวหาเวลาไปเที่ยวด้วยกันน้า”

               “ได้สิ เดี๋ยวนัดมาได้เลย”

               หลังจากแยกย้าย โรสิตาเดินกลับกับเพื่อนสาวเหมือนเช่นทุกครั้ง

               ‘ฟ้าคงอยากให้เราลัคกี้อินเกมมากกว่าลัคกี้อินเลิฟสินะ ถึงส่งให้เรามาเจอกับเคเป็นการตอกย้ำไปอีก’

               -----------------------------------------------------------------------------------------------

               “ตกใจเหมือนกันนะคะเนี่ย เพิ่งรู้เลยว่ามีไวน์ที่กินคู่กับมันฝรั่งทอดได้ด้วย” ลูกค้าสาววัยรุ่นที่แต่งตัวดูดีมากพอสมควรเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางประหลาดใจ

               “ไวน์ชาร์ดอนเนย์มีความเด่นตรงที่มีรสชาติเปรี้ยว แต่ไม่เปรี้ยวโดดจนเกินไป ทำให้สามารถตัดความเลี่ยนของรสชาติมันฝรั่งทอดได้ครับ”

               ลูกค้าสาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะลองชิมอย่างที่ซอมเมอลิเยร์หนุ่มว่า โดยหลังจากจิบไวน์ตาม เธอก็มีสีหน้าพอใจ เมื่อเห็นแบบนั้น ศิวดลก็กล่าวต่อไป

               “นอกจากรสชาติจะไม่เปรี้ยวมาก ไวน์ตัวนี้ยังมีรสชาติออกหวานหอมเหมือนกลิ่นวนิลา เนื้อสัมผัสนุ่มเต็มปากเต็มคำ เมื่อได้ดื่มครั้งแรก ก็ติดใจอยากดื่มอีกในคราวต่อ ๆ ไป...” โดยเมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็เผยยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงรสชาติของชาร์ดอนเนย์จากสาวคู่หมายที่เขาเคย ‘ชิม’ ไปก่อนหน้านี้ รับรองว่าไม่มีถังบ่มใดบ่มให้ได้รสชาติอย่างที่เขาสัมผัสได้แน่ ๆ

               “รสชาติเข้ากันจริงด้วย” ชายที่มากับหญิงสาวด้วย ดูจากการแต่งตัวน่าจะเป็นนักธุรกิจพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเห็นด้วย “แต่แปลกนะครับ ทำไมบอดี้ของไวน์ถึงดูหนัก ๆ ไม่เหมือนไวน์ขาวตัวอื่น คือผมหมายถึง ผมก็เคยดื่มชาร์ดอนเนย์แต่รสจะออกเปรี้ยว ๆ ผลไม้ ๆ กว่าตัวนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นตัวเดียวกันแท้ ๆ”

               “ขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้หมักไวน์ครับ ที่ไวน์ออกรสผลไม้แบบนั้นก็เพราะหมักบ่มในถังสแตนเลส แต่ไวน์ชาร์ดอนเนย์ที่คุณลูกค้าดื่มอยู่ตอนนี้หมักในถังไม้โอ๊คครับ รสชาติเปรี้ยวจะน้อยลง แต่จะออกครีมมี่และบอดี้หนักกว่าครับ” ศิวดลชี้แจงข้อมูลไวน์ออกไปอย่างชำนาญและคล่องแคล่ว จนชายหนุ่มผู้เป็นลูกค้าต้องขอสั่งชาบลิส (Chablis)* มาเพิ่มสำหรับแฟนสาวด้วยในที่สุด

               จนเมื่อเข้าสู่เวลาบ่ายสามซึ่งเป็นช่วงที่ลูกค้ามีไม่มากนัก ศิวดลใช้เวลาไปเช็คความเรียบร้อยในห้องเก็บไวน์เหมือนเช่นทุกวัน โดยในระหว่างที่นั่งเช็ดแก้วไวน์บางส่วนที่มีฝุ่นเขาก็นึกถึงโรสิตา หญิงสาวที่เขาถวิลหาอยากจะสานสัมพันธ์กับเธอเรื่อยมา นี่ก็เป็นเวลาเกือบอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่ที่ได้เจอกันเพราะเขาเองก็อยากให้เวลาเธอเตรียมตัวเตรียมใจอีกสักนิด ทั้ง ๆ ที่ในใจเขานั้นร้อนรนอยากเจอเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

               ‘ผมให้เวลาคุณเตรียมตัวมามากพอแล้วล่ะนะ คุณโรส นี่คงถึงเวลาแล้ว’

               “ยิ้มอะไรของนายน่ะ”

               ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียง ๆ หนึ่งเข้ามาขัดห้วงมโนฝันของซอมเมอลิเยร์หนุ่มจนสลายไปในที่สุด และเมื่อหันไปมองก็ไม่ใช่ใคร

               “นายเองหรือ ภพ เรียกซะเสียงดัง ตกใจหมด” เมื่อถูกขัดอารมณ์ก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย มือหนาลงแรงเช็ดถูแก้วไวน์ตรงหน้าที่ทำค้างอยู่ต่อ

               “หลายวันมานี้นายดูแปลก ๆ ไปนะ รู้ตัวเปล่า” เชฟหนุ่มยืนกอดอกเพ่งมองเพื่อนสนิทตรงหน้าอย่างสงสัย

               “แปลก ฉันน่ะหรือ” เขาหยุดจากการเช็ดแก้วชั่วคราวก่อนจะหันมามองอย่างแปลกใจ

               “ก็เออน่ะสิ”

               “ฉันไม่เข้าใจ ฉันว่าฉันก็ปกตินะ”

               “ฮ่า ๆ แน่ใจนะว่าปกติ” คำตอบจากคู่สนทนาทำเอารณภพถึงกับปล่อยก๊าก “เช็ดแก้วไวน์ไป ยิ้มไปอยู่คนเดียว ยืนคนเดียวก็ยิ้ม เดินสะดุดก็ยิ้ม ส่องกระจกก็ยิ้ม ฮึ ๆ ปกติของนายสินะ เหนือ”

               “เฮ้ย นี่นายมาดูอะไรฉันขนาดนั้นน่ะ ไม่สิ ฉันไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย พูดเกินไปแล้วนะ”

               “ไม่เกินไปหรอก นายเป็นมาหลายวันแล้วนับตั้งแต่ไปเจอคู่หมายของนายมาน่ะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะทำเอานายมีอาการหนักได้ขนาดนี้”

               เมื่อหลายวันก่อน ด้วยความอยากรู้ว่าแผนล่มการดูตัวของเพื่อนจะสำเร็จหรือไม่ นอกจากนี้ท่าทางของศิวดลยังดูอารมณ์ดีกว่าปกติอีก เขาจึงได้สอบถามในที่สุด

              “นายดูอารมณ์ดีจังเลยนะ ขนมคุณจีน่าคงอร่อยถูกปากล่ะสิ”

              “ไม่ใช่ ฉันเอาไปแบ่งน้อง ๆ เด็กเสิร์ฟแล้ว”

              “บ้าจริง ขนมนั่นต้องจองเป็นเดือน ๆ เลยนะ แถมอร่อยขึ้นชื่อด้วย” เมื่อได้ฟังแบบนั้น รณภพก็เสียดายแทนแถมยังนึกเห็นใจคุณจีริณขึ้นมาครามครัน

              “หรือนายจะชอบคุณจีน่าขึ้นมาแล้ว” เพื่อนเขาเดาสุ่มไปเรื่อยเปื่อย

              “เฮ้ย นายจะบ้าเหรอ”

               “อ้าว แล้วยังไง อ๋อ หรือว่าแผนล่มการดูตัวได้ผลสมใจอยาก ไหนเล่าให้ฟังบ้างสิ”

               “แผนล่มการดูตัวล้มเหลวไม่เป็นท่า”

                “อ้าว แล้วทำไมนายถึงดูไม่เสียใจเลยล่ะ”

                “มาคิดอีกที ฉันอยากจะสานสัมพันธ์กับคู่หมายของฉันน่ะสิ เธอชื่อโรส น่ารักเหมือนตุ๊กตา ทั้งกิริยาก็น่ามอง...” ประโยคหลังออกจะดูเหมือนละเมอในความคิดของรณภพ

                “เป็นเอามาก เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงวะเนี่ย” รณภพประหลาดใจไม่น้อยที่เรื่องมาพลิกแบบนี้

                “แต่ฉันมีเรื่องจะปรึกษานายนิดนึงว่ะ”

                จากนั้นศิวดลก็ได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง รณภพเองก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจหลังจากได้ฟังวีรกรรมสุดแสบของเพื่อน

                “อย่าว่าแต่ให้รักเลย เธอไม่ฆ่านายก็บุญแล้วเถอะ”

               “อย่าพูดแบบนั้นสิเพื่อน ฉันสนใจตัวคุณโรสจริง ๆ นะ สนใจชนิดที่อยากให้มาเป็นแม่ของลูกเลยล่ะ นายไม่มีคำแนะนำอะไรให้ฉันบ้างหรือ”

               “โอย จะไปมีได้ไง แค่งานตรงนี้ก็ยุ่งแล้ว แต่ถ้าจะให้พูดนะ นายให้เวลาเธอหายตกใจแล้วค่อยไปคุยกับเธอดีกว่า คนยังโกรธอยู่ ถ้าเข้าไปตื๊อมาก ๆ นอกจากเขาจะไม่ให้อภัยแล้ว เดี๋ยวจะแห้วรับประทานไปก่อน”

              “อืม ๆ เข้าใจแล้ว”

              เพราะคิดว่ายังไงเสือผู้หญิงอย่างศิวดลคงสนใจเรื่องนี้แค่แป๊บ ๆ ไม่ต่างจากไฟไหม้ฟาง เดี๋ยวก็ไปคุยกับสาวอื่นแล้ว เขาจึงให้คำแนะนำกลาง ๆ ไป แต่ใครจะไปนึกว่าศิวดลจะเอาจริงเอาจังเรื่องความสัมพันธ์ขึ้นมาแบบนี้

              “เพราะฉันรอตามคำแนะนำของนายด้วยไงล่ะ คราวนี้ฉันไม่รอแล้วนะ รอไม่ไหว”

               “เฮ้อ ตามใจแล้วกัน”

                หมู่บ้านที่ตั้งอยู่บริเวณเกือบนอกเขตชานเมืองนั้นเอง รถยนต์สีขาวขับผ่านป้อมยามจนกระทั่งมาถึงบ้านหลังสีขาวหลังที่สาม หน้าบ้านมีป้ายตัวเลขสีเหลืองแปะไว้บอกบ้านเลขที่ มีประตูรั้วเหล็กที่เพิ่งทาสีใหม่คั่นกลาง ศิวดลลงจากรถก่อนจะกดออดหน้าบ้าน

                เมื่อเจ้าของบ้านอย่างคุณธนพลเดินออกมาหน้าบ้าน เพ่งมองผู้มาเยือนในยามราตรีก็เห็นว่าเป็นลูกชายโทนของตนก็นึกแปลกใจ ไหนจะของฝากเต็มไม้เต็มมืออีก

                “อะไรมากมายเลยจ๊ะเนี่ย” คุณพรทิพย์มองถุงขนมจากร้านชื่อดังที่ลูกชายซื้อมา “พ่อกับแม่อยู่กันสองคน ซื้อมาทำไมเยอะแยะ”

                ผู้เป็นลูกชายสาวเท้าไปที่มารดา ก่อนจะสวมกอดพลางหอมแก้ม พูดจาออดอ้อน

               “ก็ผมเห็นขนมพวกนี้แล้วนึกถึงแม่นี่ครับ อีกอย่างพรุ่งนี้วันหยุดด้วย ผมเลยอยากจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวซะหน่อย”

                “หืม นี่แกกินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่าเนี่ย” ผู้เป็นพ่อมองอย่างไม่นึกเชื่อ

                “ก็ผมอยากเป็นลูกกตัญญูบ้างไม่ได้หรือครับ พ่อ ใช่ไหมครับ แม่”

                “อ่ะจ้า นี่ ลูกมาก็ดีแล้ว เรื่องหนูโรสล่ะ เราจะเอายังไง”

                 ศิวดลแสร้งถอนหายใจ ก่อนจะกล่าวสืบไป

                 “พ่อกับแม่ก็รู้ว่าผมน่ะเกลียดวิธีการโบราณคร่ำครึ มาคิด ๆ ดู ผมขอเป็นลูกชายที่น่ารักของพ่อกับแม่ไปอีกสักพักดีกว่าครับ”

                 “เฮ้อ ลูกนี่นะ เมื่อไหร่จะโตสักที” หญิงสาวสูงวัยก็ชักเหนื่อยใจ “จริงสิ แม่กำลังหามือถืออยู่พอดีเลย ไม่แน่ใจว่าเอาไว้ตรงไหน เหนือช่วยแม่หานิดสิ ลูก”

                  คนตัวโตเดินไปที่โซฟากลางบ้านก่อนจะยกหมอนขึ้นแต่ก็ไม่เจอ ควานหาจนกระทั่งนึกอยากดื่มน้ำจึงเดินเข้าไปในครัว ก็เห็นเจ้าเครื่องมือสื่อสารสี่เหลี่ยมวางอยู่บนผ้าเช็ดจานสีน้ำตาลที่พับซ้อนกันอยู่หลายชั้นบนเคาน์เตอร์ครัวพอดี

                 “หึ สงสัยจะไปทำอะไรอย่างอื่นจนลืมว่าวางไว้ตรงไหนตามเคย” ผู้เป็นลูกหยิบมือถือขึ้นมา นึกขันผู้เป็นแม่ แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาคมจ้องมือถือในมืออย่างขบคิดอะไรอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงจัดการกดเข้าไลน์ของแม่ตน โชคดีที่ท่านไม่เก่งเทคโนโลยีมาก เลยตั้งรหัสไม่เป็น

                 “ทางสะดวกล่ะ”

                  แต่ในขณะที่กำลังจะไล่รายชื่ออยู่นั้น เสียงของแม่เขาก็ดังขึ้นจนเขาเกือบทำมือถือร่วง

                  “เจอไหมลูก”

                   “ยังครับ” เขาปด “แป๊บนึงนะครับ”

                    จนเมื่อเจอชื่อของคุณน้าวิไล เขาจึงกดเข้าไป ไล่ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นรูป ๆ หนึ่งที่ทางคุณวิไลส่งมา หนึ่งในนั้นเป็นรูปเป็นนามบัตรของโรสิตาที่เอาไว้โพสท์รับงานบนเว็บฟรีแลนซ์ชื่อดังชื่อหนึ่ง ในนั้นมีข้อมูลทั้งไลน์และเบอร์โทรติดต่อครบเลย

                     ในขณะเดียวกันนั้น โรสิตาที่กำลังดูโทรทัศน์กับพ่อขอเงธอก็ต้องหันไปตามเสียงเรียกของแม่ที่กำลังซ่อมผ้าอยู่ที่โต๊ะอาหารในครัว

                     “คะ แม่”

                    “ทางโน้นเขาติดต่อลูกมาบ้างหรือเปล่า”

                    “เปล่าค่ะ” โรสิตายิ้มแห้ง นึกโล่งใจมากมาย

                     “ถามจริง ลูกชอบเขาไหม”

                     “เอ่อ...ไม่รู้สิคะ หนูลืมไปเลย ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ เพราะทำแต่งาน ช่วงนี้ยุ่งมากด้วย นี่ก็เพิ่งจะได้มีเวลาดูทีวีกับพ่อนี่ล่ะค่ะ” ที่ผ่านมา โรสิตาเองก็หลีกเลี่ยงที่จะตอบประเด็นเรื่องคู่หมายกับแม่เธอโดยการอ้างงานตลอด

                     “แม่ขอถามอะไรตรง ๆ นะ ลูก ลูกเกลียดอะไรเขาหรือเปล่า”

                      “เอ๊ะ ทำไมแม่คิดอย่างงั้นล่ะคะ” เมื่อได้ยินแบบนั้น ใจหญิงสาวก็ร่วงไปถึงตาตุ่มด้วยความที่ไม่ได้เตรียมใจจะเจอคำถามนี้ เลยไม่รู้จะตอบยังไง

                    “แม่ดูออกนะ ทั้งสายตา ท่าทางลูกมันฟ้องหมด และแม่ก็คิดว่าพ่อแม่ฝ่ายโน้นก็คงดูออกเหมือนกัน”

                     โรสิตากระอักกระอ่วนจะตอบ ไม่รู้จะตอบอย่างไรให้สมเหตุสมผล แต่ในตอนนั้นกลับมีไลน์ดังเตือนเข้ามาพอดี ทำให้เธอต้องผละออกไป

                     “แป๊บนะคะ” โรสิตาเปิดข้อความในไลน์ก็เห็นเป็นรูปชายคนหนึ่ง แต่เธอไม่ทันสังเกตดี คิดว่าเป็นคนติดต่องานจึงรีบกดเข้าไปอ่าน โดยแรก ๆ ก็ทักทายปกติเหมือนจะติดต่องาน จนข้อความต่อมาทำให้เธอต้องตั้งสติแล้วอ่านมากกว่า 1 รอบ จนเมื่อสติค่อย ๆ เข้าที่นั้น กลีบปากชมพูก็อ้าค้างด้วยความตกใจ

                     ‘ไม่เจอคุณตั้ง 1 อาทิตย์เลยนะครับ คุณโรสคนสวย ลืมผมไปหรือยังน้า ’

                      “อะไรเนี่ย”

                      ‘ส่วนผมยังไม่ลืมเลย โดยเฉพาะเรื่องของเราสองคนในคืนนั้น คุณลืมไปหรือยังครับ ถ้ายังไม่ลืม ช่วยยืนยันกับผมมาทางนี้ด้วยนะครับ คิดถึ๊ง คิดถึงครับ’

                      “อี๋ อีตาบ้า โรคจิต” หญิงสาวก่นด่าอย่างอัดอั้น ก่อนจะจัดการกดบล็อกไลน์แทบจะในทันที แล้วในขณะที่เธอกำลังจะลงไปข้างล่างนั้น มือถือเธอก็ดังขึ้น

                      “สวัสดีค่ะ”

                      “คุณโรสิตาหรือเปล่าครับ”

                      “ใช่ค่ะ” หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงคุ้นเคยกับเสียงปลายสายแปลก ๆ

                      “คุณบล็อกไลน์ผมทำไมล่ะครับ ทำไมถึงไม่ตอบว่าคุณยังจำเรื่องของเราในคืนนั้นได้ไหม”

                      “เฮ้ย” หญิงสาวรีบกดวางสาย ก่อนจะบล็อคเบอร์นั้นโดยพลัน แต่ทว่าในตอนนั้นเอง เฟซบุ้คของเธอก็ได้แจ้งเตือนอะไรขึ้นมาด้วย แล้วเมื่อเปิดเข้าไปก็เป็นอีตาหื่นกามศิวดลนั่นแอดมา หญิงสาวจึงจัดการบล็อกไปในทันที

                      “ถ้ายังพยายามอีกก็ยิ่งกว่าหน้าด้านแล้ว” ถ้ายังคิดทำอะไรมากกว่านี้ เธอจะมอบรางวัล ‘หน้าหนา’ อะวอร์ดให้งาม ๆ เต็มเบ้าหน้าหื่น ๆ นั่นเลยทีเดียว

                      ในขณะที่ศิวดลได้แต่มองมือถือในมืออย่างนึกขัน ใบหน้าคมสันต์ยิ้มอย่างพึงใจเงียบ ๆ

                       “ต้องไม่ง่ายแบบนี้สิ ถึงจะสนุก คอยดูไปก็แล้วกันว่าคุณจะหนีหน้าผมไปได้สักกี่น้ำ” ว่าจบ มุมปากหนานั้นก็เผยอยิ้ม ขบคิดแผนการในหัวอยู่เงียบ ๆ

--------------------------------------------------------------------------

*ยี่ห้อไวน์ขาว Chardonnay ยี่ห้อหนึ่งที่ไม่ได้บ่มในถังโอ๊ค (Unoaked Chardonnay) รสชาติจะออกเปรี้ยวชัดเจน บอดี้จะเบา โดยส่วนใหญ่จะมีรสชาติออกไปทางผลไม้แบบแอปเปิ้ล สับปะรด เลมอน ลูกแพร์ สับปะรด ขนุน เสาวรส พีช ไปจนถึงลูกฟิก นอกจากนั้นยังมีกลิ่นหอมอื่นๆ สอดแทรกเช่นดอกแอปเปิ้ล เปลือกเลมอน ใบขึ้นฉ่ายฝรั่ง ขี้ผึ้ง สะระแหน่ ดอกสายน้ำผึ้ง หินเหล็กไฟ น้ำเกลือ วานิลลาบีน อัลมอนด์ และดอกมะลิ