บทที่ 1 แอปฯ หาคู่ (4)

เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังเข้ามาถี่รัวจนมานิตาละจากความเขินแล้วเปิดหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับมองว่าใครกันที่ส่งข้อความหาเธอแบบนี้ และเสียงแจ้งเตือนที่ประหลาดทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่ามันมาจากแอปฯ อะไร แต่เมื่อเปิดดูแล้วก็รับรู้ได้ทันทีว่ามันมาจากแอปพลิเคชันหาคู่ที่ญาณินโหลดให้ พร้อมทั้งกรอกข้อความโปรไฟล์ต่างๆ ให้เสร็จสรรพจนกระทั่งมีเสียงแจ้งเตือนขึ้นจากผู้ชายหลายคนที่รัวทักเธอมาเต็มไปหมด

          (ทักครับ)

          (สวัสดีครับคนสวย สนใจมาคุยกันไหมครับ)

          (อยากรู้จักต้องทำยังไงบ้างครับ โสดไหมครับ)

          (มาเป็นแฟน เอ๊ย...เฟรนด์กันนะครับ)

          (สวัสดีครับ ไม่รู้จักทักยังไงดี แต่ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ)

          ดวงตากลมโตไล่อ่านข้อความในแอปฯ ก่อนจะมาสะดุดกับคนบนสุด คำพูดของเขาดูสุภาพมาก ไม่ได้รุกเหมือนผู้ชายคนอื่น และรูปโปรไฟล์ก็ดูดีมาก จนไม่อยากจะเชื่อว่าคนหล่อๆ อย่างนี้จะมาเล่นอะไรแบบนี้ด้วย ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้จริงจังกับความสัมพันธ์แบบนี้อยู่แล้ว ในเมื่อญาณินให้โหลดมาคุยเล่นเธอเลยจะลองดูสักตั้ง แอปฯ ตัวนี้ไม่จำเป็นต้องแมชต์ก่อนถึงจะคุยกันได้ แต่ถ้ายังไม่แมชต์กันก็สามารถส่งข้อความอยากรู้จักได้สามบอลลูนก่อนได้

          “คุยกับใคร!” เสียงเข้มที่ดังในรถทำให้มานิตาเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงของเพทายดูเข้มขึ้นราวกับกำลังโกรธอยู่

          “เพื่อน”

          “เพื่อนคนไหนฉันรู้จักไหม” ยังไม่ทันที่มานิตาจะได้ตอบกลับผู้ชายที่อยู่ในแชท เสียงของเพทายก็ดังตัดบทซะก่อนจนเธอต้องละสายตาจากหน้าจอมองคนตัวโตที่ทำเหมือนกำลังหงุดหงิด และการขับขี่ของชายหนุ่มก็ดูเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ

          “ขับรถเร็วเกินไปไหม”

          “ถ้าไม่อยากให้ขับเร็วก็เลิกสนใจโทรศัพท์ก่อนได้ไหม!”

          “เอ๊ะ...อะไรของนาย” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าเพทายเป็นอะไรกันแน่ ทำไมชายหนุ่มทำเหมือนกำลังหึงเธอ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันมาตลอด

          มานิตาไม่ฟังคำพูดของเพทายเธอกดส่งข้อความหาผู้ชายในแชทอย่างสนุกสนาน เพราะชายหนุ่มแนะนำตัวและไม่ชวนเธอคุยทะลึ่งอย่างที่เคยได้ยินว่าผู้ชายในโลกโซเชียลมันจะป้อนคำหวานแล้วชวนขึ้นเตียงกันทั้งนั้น

          “วางโทรศัพท์ก่อนที่ฉันจะโยนทิ้ง!”

          “รวยมากไง จะมาโยนของคนอื่นทิ้ง”

          “เออ...รวย จะเอากี่เครื่องบอกมาเดี๋ยวจะซื้อให้” เพทายบอกเสียงนิ่งโดยที่สายตาของเขากำลังจ้องมองถนนอย่างแน่วแน่ แต่ทำไมเธอรับรู้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากกายของเขาแบบนี้

          “ทำไรมารวย...พี่เขยให้เหรอ” มานิตาถามเพราะรู้ดีว่าพี่เขยของเพทายอย่างแอชตันร่ำรวยแค่ไหน

          “เปล่า...ฉันไม่เอาของคนอื่นหรอกน่า...จะมีแค่รถคันนี้คันเดียวเท่านั้นแหละที่ฉันได้จากพี่เขยฉัน” เพทายบอกก่อนจะนึกถึงเรื่องรถที่ได้มาเพราะช่วยพี่เขยให้สมหวังกับพี่สาวจนได้รับรถคันนี้เป็นรางวัล

          “ทำไรมาล่ะ บอกหน่อยสิ อยากรวยบ้าง”

          “เล่นหุ้น เอาเงินไปลงทุนต่างๆ อยากรู้เยอะจัง เป็นเมียไง...”

          “เหอะ...ใครอยากเป็นเมียนาย คนอย่างนายเจ้าชู้จะตาย ฉันไม่เอามาทำพันธุ์หรอกนะ แค่อยากรู้ว่าทำไงให้รวยจะไปทำบ้าง”

          “มาลองเป็นเมียฉันสิ ไม่ต้องทำอะไรหรอก นอนเฉยๆ ก็ได้เงิน” คำพูดของเพทายทำเอาร่างกายของเธอสั่นระริก ใบหน้าหวานแดงซ่านเพราะใครมันจะไปคิดว่าเพทายจะพูดแบบนี้ออกมา ถ้าอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ เธอคงไม่อายเท่านี้เพราะคิดว่าเพทายแกล้งแซวไปงั้น แต่พออยู่กันแบบสองต่อสองมันก็ทำให้เธอเริ่มคิดอย่างที่ญาณินบอกแล้วว่าเพทายคิดอะไรกับเธอหรือเปล่า

          “บ้าไหม...ฉันเพื่อนนายนะเว้ย อย่ามาพูดเป็นเล่น”

          “หึ...ฉันไม่เคยพูดเล่น ฉันเอาจริงตลอด” ประโยคที่เพทายบอกมันแผ่วเบาจนเธอแทบไม่ได้ยิน มันแว่วมาก

          “อะไรนะ!”

          ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรรถหรูก็เข้าจอดที่จอดรถของหอพักพอดี มานิตาหันมามองว่าทำไมเขาไม่ไปจอดข้างหน้าแล้วส่งเธอลงตรงนั้น

          “มาจอดอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ส่งข้างหน้าล่ะ ฉันขี้เกียจเดินนะ” เจ้าของร่างเล็กเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าระยะทางที่เดินไปที่ทางขึ้นหอพักแอบไกลพอสมควร

          “ก็จะเดินไปด้วยกัน”

          “ฮะ...เดินไปด้วยกันอะไร นายไม่ได้อยู่หอพักนี้นะ” มานิตาถามอย่างตกใจเพราะรู้ดีว่าเพทายอยู่บ้านไม่ได้อยู่หอเหมือนกับเธอ ซึ่งตอนนี้พี่สาวของชายหนุ่มได้แต่งงานออกไป เพทายจึงอยู่บ้านเพียงลำพัง แล้วเมื่อก่อนก็เอาแต่มานอนบ้านเพื่อนและไม่ค่อยได้กลับบ้าน

          “เปล่า”

          “เปล่าแล้วจะเดินไปด้วยทำไม งงนะ”

          “ปวดฉี่...” มานิตามองหน้าชายหนุ่มอย่างสงสัยก่อนที่จะได้รับคำตอบจากเขา

          “อ้าว...”

          “ขอขึ้นไปฉี่ที่ห้องน้ำในห้องเธอได้ไหม” เพทายหรี่ตาราวกับกำลังปวดมาก จนมานิตาอดสงสารไม่ได้เพราะเข้าใจว่าเวลาที่เราปวดฉี่มันทรมานมากแค่ไหน