บทที่ 3 ผู้ชายจากแอปฯ หาคู่ (3)

“เดี๋ยวเดินไปเอาให้ เธอขึ้นไปอาบห้องฉันนะ ข้างล่างฟักบัวมันเสียฉันยังไม่ได้ซื้อสายมาเปลี่ยน” เพทายบอก คนตัวเล็กอ้าปากค้างเพราะเธอไม่เคยขึ้นไปที่ห้องของเพทายเลยสักครั้งเดียว ตอนที่เคยมาก็นอนกันแต่ข้างล่างมาตลอด

          “เอ่อ...มันยังพออาบได้ไหมข้างล่าง ฉันว่าฉันอาบข้างล่างดีกว่านะ” มานิตายิ้มแห้งออกมา

          “จะเรื่องมากอะไรวะมิลค์กี้ อาบที่ไหนก็อาบไปเถอะ หรือเธอกลัว” ว่าจบร่างใหญ่ก็ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้จนเธอถอยหลังออกมาอย่างกลัวๆ พอหวนนึกถึงเรื่องของเมื่อคืนใบหน้าหวานก็แดงซ่านพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว

          “กลัวอะไร อย่ามามั่ว คนอย่างฉันเหรอจะกลัวนาย” เสียงหวานบอกอย่างแข็งๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง

          “นึกว่ากลัวฉันจะดูดนมเธออีก” ใบหน้าหล่อเหลาของเพทายก้มต่ำมองที่ทรวงอกของหญิงสาวอย่างไม่วางตา ทำให้ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงยามที่ปากหยักของเขาอ้างับยอดอกของเธอ

          นี่ล่ะมั้งที่เข้าบอกว่าเพื่อนกันไม่ควรทำแบบนี้ เพราะถ้าอยู่ในสถานการณ์บางอย่างอาจจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

          “ไอ้บ้า!!”

          “หึหึ...”

เพทายมองร่างเล็กที่ก้าวขึ้นไปบนห้องแล้วเผลอยิ้มออกมา เธอไม่รู้หรอกว่าทุกย่างก้าวของตัวเองทำให้ใจแกร่งสั่นไหวแค่ไหน ยิ่งได้สัมผัสสะโพกสวยๆ ก็รู้ทันทีว่ามันใหญ่โดนใจเขามาก ไหนจะอกอิ่มที่ใหญ่จนล้นมือแถมยังหวานอีกด้วย

          “ดูสิ...เธอจะทนฉันได้สักกี่น้ำ...มิลค์กี้”

          ร่างใหญ่ของเพทายเดินตรงขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านที่มีร่างเล็กของมานิตากำลังอาบน้ำอยู่ มือหนาวางเสื้อผ้าไว้บนเตียงเพราะเขาเพิ่งเดินไปหยิบชุดที่ห้องของพี่สาวมาให้คนตัวเล็ก แต่แทนที่ตัวจะเดินออกจากห้องไปทว่าเขากลับนอนรอหญิงสาวที่เตียงแล้วนอนไถโทรศัพท์มือถือไปเรื่อย กระทั่งหูได้ยินเสียงน้ำหยุดไหล

          “เฮ้ย!! ทำไมนายไม่ไปรอข้างนอก” ตอนนี้มานิตาอยู่ในสภาพที่ใส่แค่กระโจมอกเพราะคิดว่าเพทายจะเอาเสื้อผ้ามาไว้แล้วเดินออกไปแล้ว เธอเลยวางใจที่จะเดินออกมาทั้งสภาพแบบนี้

          ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างที่มีหยดน้ำเกาะผิวจนร่างกายหนาเกิดอาการบางอย่างขึ้นมา ลำคอใหญ่รู้สึกแห้งผาดราวกับกำลังกระหายน้ำ อุณหภูมิในร่างกายหนุ่มพุ่งขึ้นสูงทั้งๆ ที่อากาศภายนอกเย็นเฉียบ

          “ก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยมานอนรอเธอ”

          “ระ...รออะไร ออกไปก่อนฉันจะแต่งตัว” เสียงหวานบอกอย่างสั่นๆ เพราะกลัวว่าคนตัวโตจะคิดอะไรพิเรนทร์ๆ อีก

          “ก็แต่งไปสิใครจะว่าอะไร”

          “จะบ้าเหรอ ใครมันจะไปเปลี่ยนลง ถ้านายไม่ออกงั้นก็ช่วยส่งชุดมาให้ด้วย ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ” มานิตาที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำมองไปยังเสื้อผ้าที่เพทายเอามาวางไว้บนเตียง เธอไม่อยากเดินไปในสภาพแบบนี้ เพราะถ้าก้มลงไปหยิบมีหวังอะไรต่อมิอะไรได้โผล่ออกมาให้เห็นแน่เลย

          “อยากได้ก็เดินมาเอาดิ” เพทายบอกแล้วมองสลับระหว่างใบหน้าหวานกับเสื้อผ้าที่เขาตั้งใจเอามาวางไว้ที่ข้างตัวเพื่อให้เธอเดินมาตรงนี้ต่างหาก

          “แค่หยิบมาให้หน่อยไม่ได้หรือไง” มือน้อยจับกระโจมอกของตัวเองเอาไว้เพราะกลัวว่ามันจะหลุดต่อหน้าของเพทาย หากเป็นอย่างนั้นเธอคงอายแย่เลย

          “อยากได้ก็เดินมาหยิบเองสิ ฉันเอามาให้ยังจะให้ฉันเดินไปยื่นกับมืออีกเหรอ” ดวงตาคมมองร่างกายของคนตัวเล็กแล้วเกิดอาการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

          “ชิส์...ไม่มีน้ำใจเอาซะเลย”

          ขณะที่มานิตากำลังเดินไปหยิบชุดอยู่นั้น ฟ้าก็เกิดผ่าลงมาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ขนาดคนที่ไม่ได้ตกใจง่ายอย่างเธอยังกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจ

          เปรี้ยง!!!

          “กรี๊ด!!!”

          เมื่อเสียงสงบลงหญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมา แต่สิ่งที่ทำให้เธออึ้งกว่าเดิมคือสภาพของเธอที่กำลังกอดร่างหนาเอาไว้  เรียวขาทั้งสองข้างคร่อมที่ตักของเพทายอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้เธอเหมือนนั่งคร่อมตักหันหน้ากอดคอแกร่งของเขาในสภาพล่อแหลม

          ร่างบางแดงก่ำขึ้นมาเมื่อรู้ดีว่าสภาพของเธอตอนนี้เป็นอย่างไร หัวใจหญิงสาวเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาเธอก็เกิดอาการหวั่นไหวขึ้นมาทันที

          “รู้ไหมว่าของของเธอมันสีกับลูกชายของฉันน่ะ” เสียงทุ้มบอกอย่างแหบพร่า จนมานิตาปล่อยมือออกจากต้นคอแกร่งแล้วก้มมองเบื้องล่าง เธอนั่งคร่อมตักของเขาจริงๆ จนผ้าขนหนูที่คลุมอยู่มันร่นขึ้นมาเกือบถึงสะโพก

          “กรี๊ด!!” มานิตากรีดร้องอย่างอับอายพร้อมกับจะดีดตัวเองลุกขึ้นมา แต่ไม่ทันได้ทำอย่างนั้นมือหนาของเพทายก็รั้งเอวของเธอเอาไว้พร้อมกับกดให้สะโพกสวยแนบชิดกับกายใหญ่อย่างห้ามไม่ได้ “ปล่อยนะ ไอ้บ้า”

          “ข้างล่างเย็นจัง มันเปียกๆ ด้วย” เพราะวันนี้อยู่บ้านชายหนุ่มเลยใส่แค่กางเกงขาสั้น ส่งผลให้เนื้อกายของเธอแนบชิดกับตักแกร่งแบบไม่มีอะไรมากั้น