5

การรอคอยของภาคีสิ้นสุดลงทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู หลัง    สิ้นคำอนุญาตน้ำเสียงดุดันที่ดังมาจากด้านใน ทำให้ผู้จัดการหนุ่มก้าวเข้ามา รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะไม่ทราบสาเหตุในการถูกเรียกตัวด่วนในครั้งนี้

 “นั่งลงสิคุณนพชัย” ภาคีบอกลูกน้องหนุ่ม ที่ยังยืนนิ่งเป็นรูปปั้น นพชัยจึงรีบเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งลงช้าๆ รู้สึกเกร็ง เมื่อถูกจ้องหน้า เหงื่อเริ่มแตกเป็นเม็ดออกมา แม้แอร์ภายในห้องทำงานจะเย็นแสนเย็นก็ตาม

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน คือผมต้องการเลขาฯส่วนตัว” เจ้านายกล่าวจบ นพชัยก็มีสีหน้างงงวย ที่ถูกเรียกมาพบเพราะเรื่องเลขาฯส่วนตัว ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเขาสักนิด

“คนที่ผมต้องการให้มาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว…คือเลขาฯ ของคุณ” ภาคีรีบไขความกระจ่างให้ลูกน้องหนุ่มฟัง ไม่อยากเห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นนานๆ มันน่ารำคาญใจ

 “กานต์ธิดาหรือครับ” ผู้จัดการหนุ่มพึมพำออกมาอย่างงุนงง มากกว่าตั้งใจถามผู้เป็นนาย เขายังไม่เข้าใจความต้องการนี้ของท่านประธานหนุ่มนัก เพราะการเจอกันครั้งแรกที่ห้องประชุม ก็ดูไม่ค่อยจะปลื้มเลขาฯ เขาสักเท่าไร ขนาดเผลอจ้องหน้านิดเดียว ยังโดนเรียกไปต่อว่าซะขนาดนั้น

“ใช่…กานต์ธิดา เลขาฯ ของคุณนั่นแหละที่ผมต้องการ หวังว่าคุณคงไม่มีปัญหานะครับ” 

“แต่ว่า...ท่านแน่ใจหรือครับ ว่าต้องการกานต์ธิดาจริงๆ” นพชัยถามย้ำ เพราะกลัวเจ้านายหนุ่มจะจำผิดคน เพราะเลขาฯของตนคือกานต์ธิดา คนที่ประธานหนุ่มอาละวาดใส่ที่ห้องประชุมเมื่ออาทิตย์ก่อน

“ทำไม หรือว่าหวงไม่อยากให้ผม” ภาคีย้อนถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ นี่คงจะไปโปรยเสน่ห์ใส่เจ้านายตัวเองอีกคนสินะ นพชัยถึงทำท่าทีไม่อยากให้แบบนี้

ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริงๆ แล้วแบบนี้น้องหนูของเขา จะตามผู้หญิงมากเล่ห์คนนี้ทันได้ยังไง!

“ไม่ใช่ครับท่าน เลขาฯ ของผมทำงานเก่งมากครับ ผมรับประกันได้ ใครทำงานด้วยก็สบายใจ เธอน่ารัก และมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมงานมาก”

“พอๆ คุณนพชัย” เมื่อภาคีได้ยินผู้จัดการหนุ่มกล่าวชื่นชมหญิงสาวต่างๆนาน ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะคำว่า ‘เลขาฯ ของผม’

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ให้กานต์ธิดามาทำงานกับผม ส่วนเลขาฯคนใหม่คุณไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะสั่งให้แผนกบุคคล ช่วยจัดหาคนใหม่มาให้ และบอกกานต์ธิดาด้วย ว่าเริ่มงานวันจันทร์นี้ ห้ามสาย ผมไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา” ภาคีรวบรัดตัดตอนเสร็จสรรพ จนลูกน้องหนุ่มไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้

“ครับ ผมจะบอกเขาให้เข้าใจในเรื่องนี้”

“ผมคงมีเรื่องที่จะรบกวนกับคุณเท่านี้แหละ คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ”

“ครับท่าน” นพชัยขานรับแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานประธานหนุ่มทันที

เมื่อนพชัยกลับลงมาถึงที่แผนก เขาก็เรียกเลขาฯ สาวให้เดินตามเข้าไปคุยในห้องทำงานทันทีทันใด เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“นั่งลงก่อนสิธิดา” ชายหนุ่มกล่าวเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง และรอจนเลขาฯสาวนั่งเรียบร้อยจึงเอ่ยเข้าประเด็นสำคัญ

“เอาล่ะ เมื่อกี้ท่านประธานเรียกพี่ไปพบ…เรื่องของธิดา” เจ้านายกล่าวเพียงเท่านั้น ก็พาลทำให้กานต์ธิดาเริ่มวิตกกังวลสารพัด เรื่องของเธอหรือ เรื่องอะไรกัน หลังจากวันนั้น เธอก็ไม่ได้มองหน้าเขาอีกนี่นา…

“อย่าเพิ่งคิดอะไร ฟังพี่พูดให้จบก่อน ท่านประธานจะขอให้ธิดา ไปทำงานเป็นเลขาฯส่วนตัวของท่านน่ะ”

“หา! อะไรนะคะ” หญิงสาวเผลออุทานออกมาสุดเสียงด้วยอารามตกใจ ก่อนจะค่อยๆ ปรับระดับเสียงลงมา พยายามทบทวนถึงสิ่ง ที่ได้รับฟังไปเมื่อครู่ อย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก

“ตกใจมากเลยเหรอธิดา หรือว่าไม่อยากไป ถ้าไม่อยากไปบอกพี่ได้นะ พี่จะคุยกับท่านให้” นพชัยรีบขันอาสาออกหน้าออกตา เพราะไม่อยากจะเสียเลขาฯ คนเก่งไปให้ใคร แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเจ้านายของเขาก็ตาม

“เปล่าค่ะ ธิดาเต็มใจไปทำงานกับท่านประธานค่ะ” เธอตอบรับด้วยสีหน้าแช่มชื่นจนปิดไม่มิด จนผู้จัดการหนุ่มรู้สึกแปลกใจ เมื่อกี้กานต์ธิดายังทำท่าทางตกใจไม่น้อย

“แน่ใจนะธิดา คิดดีแล้วใช่ไหม ที่ตอบตกลง” ผู้จัดการหนุ่มถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เมื่ออาทิตย์ก่อนเขายังจำได้ว่าเลขาฯสาวของตน เพิ่งถูกประธานหนุ่มเหวี่ยงใส่ในห้องประชุมไปหยกๆ และเธอก็ต้องตกใจกลัว จนน้ำตาเล็ด

“ธิดาไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลยค่ะ ตกลงตามนี้ค่ะพี่ชัย” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น 

“ถ้าธิดาเต็มใจที่จะร่วมงานกับท่านประธาน พี่ก็ว่าดีนะ ใครๆ เขาก็อยากรับตำแหน่งนี้กันทั้งนั้น สาวๆในบริษัทคงอิจฉาธิดากันเป็นแถว”