เข้าสู่ระบบ"เขาไม่ใช่คนของคุณริกกี้ เขาเป็นเมียอเล็กซ์ คนนี้ต่างหากที่คุณจะต้องใส่ใจ ถามตัวเองให้รอบคอบว่าทำไมคนๆนี้ถึงได้อยู่ในห้องของคุณ ห้องที่แม้แต่เฟยยังไม่ได้เข้ามาเหยียบมันทั้งที่เมื่อก่อนเขาสำคัญกับคุณมากขนาดไหนใจคุณเองก็รู้ดี ใครที่คุณยอมอ่อนข้อให้มากมายทั้งที่ไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร บางครั้งบางสิ่งบางอย่างก็อย่าใช้สมองหากต้องใช้ตรงนี้ต่างหากล่ะคิดมัน"เกรย์จิ้มไปที่อกด้านซ้ายของอีริคเบาๆ"บางทีผมควรปรึกษาเรื่องนี้กำคนที่เชี่ยวชาญมากกว่าจริงมั๊ย"อีริคยกยิ้มมุมปากปล่อยให้สายเรียกเขาสั่นอยู่แบบนั้น เกรย์หัวเราะเบาๆแล้วเตรียมเดินออกจากห้องไป"เกรย์"อีริคเรียกชื่ออีกครั้ง"ขอบคุณครับ""บอกแล้วไงคุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณ"เกรย์โบกมือแล้วเดินจากไปทิ้งให้อีริคยืนมองแสงสว่างจากหน้าจอที่สั่นถี่ๆไม่หยุดด้วยสายตาที่ใครก็อ่านไม่ออกว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาเดินกลับไปหาคนที่หลับอยู่บนเตียงปิดโทรศัพท์ที่สั่นรัววางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง ก้มลงมองหน้าคนที่หลับสบายด้วยสายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินไปห้องน้ำ สายน้ำจากเรนชาวเวอร์ไหลลงปะทะใบหน้าคมที่หลับตารองรับอยู่ ร่างเปลือยเปล่าที่ยังมีรอยข่วนจ
เขาหงุดหงิดจนอยากจะหาทางระบายด้วยการทำร้ายใครซักคนจนปางตาย แต่ก็ทำไม่ได้ ใบหน้าเย็นชาจนไม่มีใครกล้าสบตาด้วย เดินตัวตรงเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้เหล่าลูกน้องทั้งหลายยืนใจหายใจคว่ำ เพราะกลัวว่าทำอะไรผิดไปนิดหนึ่งคงหมายถึงชีวิตแน่ๆ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาหงายเงยไปตามศรีษะที่ทอดลงบนพนักพิง หลับตาอย่างคนใช้ความคิด ท่ามกลางเงาเลือนลางจากแสงไฟสีส้มซ่อนผนังที่ส่องสว่างไม่มากนัก ร่างสูงใหญ่ที่นอนหงายพิงพนักอยู่แบบนั้นนิ่งนานราวกับรูปปั้นโดดเดี่ยวลำพัง เขานั่งนิ่งอยู่แบบนั้น จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆ เขาเปิดเปลือกตาขึ้นมองไม่ได้เปล่งเสียงพูดหากใช้สายตาซักถาม"เรียบร้อยครับ""อืม""นี่จะเช้าแล้วผมว่าขึ้นไปพักด้านบนเถอะครับ"นานครั้งที่ทอมจะใช้น้ำเสียงปลอบประโลมผู้เป็นนายแบบนี้"ฉัน.."ทอมยิ้มน้อยๆ"อย่าพูดเลยครับ เรายังไม่รู้จุดประสงค์ของเขา คนแบบเฟยเรารู้ๆกันอยู่ถ้าอยากชนะ เจ้านายจะต้องไม่แสดงท่าทีอะไรให้เขาเห็นเด็ดขาด""ฉันเหนื่อย""แล้วมันจะผ่านพ้นไปครับ เจ้านายผ่านมันมาได้ครั้งนี้มันก็จะเป็นแบบนั้น ผมว่าอย่าไปใส่ใจดีกว่า""ขอให้เป็นแบบนั้นเ
หยิบเอามือถือขึ้นมากวาดสายตาอ่านข่าวที่คอยอัพเดทให้ในแต่ละวัน ใช้เวลาเพียงไม่นานคนที่เขารอก็เดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามา ร่างสูงโปร่งอยู่ในสูทสีขาวทั้งตัวเสื้อโค้ตที่ใส่อยู่ก็ไม่เว้นว่าง เส้นผมตามสีแฟชั่นเด่นมาแต่ไกล"มาแล้วครับเจ้านาย"เขาทำเสียงรับรู้อยู่ในลำคอโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองกระทั่งรองเท้าหนังสีขาวแบรนด์หรูราคาแพงมาหยุดยืนตรงหน้า"ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามองกันหน่อยหรือไง"น้ำเสียงนุ่มที่เอ่ยทักก่อนทำให้เขาวางโทรศัพท์มือถือลงข้างตัว"สวัสดีเฟย"ใบหน้าเรียวปากสีแดงสดกับดวงตาสีฟ้างดงามก้มลงทำให้ใบหน้าของคนทั้งคู่เสมอกัน"ห่างเหินชะมัด"น้ำเสียงนุ่มหยอกเย้าเขามือเรียวงดงามเอื้อมมาแตะไหล่เขาเบาๆ"คิดถึง"ใบหน้าที่เคยเฉยชาปรากฏอาการเพียงแค่เสียววินาทีแล้วกลับเป็นเฉยชาเหมือนเดิม"มาเพื่อจะเอ่ยทักแค่นั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะลำบากถ่อมาถึงนี่ แค่นายโทรคงได้ละมั้ง"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชืดไร้ความรู้สึก"ไม่เอาน่า ฉันก็แค่อยากมาเยี่ยมน้องชายสามีตัวเองผิดตรงไหน""เหอะ! แล้วแต่นายเลย แล้วอเล็กซ์ล่ะ""ถ้าเขามานายก็คงเห็น นี่ไม่คิดจะกอดต้อนรับพี่สะใภ้นายซักหน่อยเหรอริกกี้"เขาลุกพรวดคว้าข้อมือข
เขาดึงมือของเจโลออกด้วยความระมัดระวังแล้วล้มตัวลงนอนด้านข้างยังพื้นที่ว่างข้างๆและถอดเสื้อคลุมออกเหลือเพียงเนื้อตัวเปล่าเปลือย ยังไม่ทันขยับตัวให้นอนสบายกว่าเดิมร่างอุ่นๆก็เบียดซุกเข้ามาใกล้ เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะสอดแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเข้าด้านหลังท้ายทอยคนตัวบางกว่า เจโลรู้สึกถึงความอบอุ่นอยู่ใกล้ๆจึงยิ่งซุกตัวเองเข้าเบียดชิดมากขึ้น"จะเบียดอะไรมากนักวะเดี๋ยวก็เสียตัวอีกรอบหรอกมึง"เขาอดบ่นเบาๆไม่ได้ มือเจ้ากรรมยังไม่ยอมฟังคำสั่งโอบกระชับไหล่บางให้เบียดเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้น ทั้งคู่หลับไปทั้งอย่างนั้น นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เคยหลับลึกขนาดนี้ มารู้สึกตัวเมื่อมีมือเย็นๆมาแตะถูกแขนเขา สัญชาติญาณสั่งให้เขาคว้าปืน9มม.ที่ซุกอยู่ใต้หมอนออกมาปลดเซฟแล้วจ่อตรงหน้าผากคนที่โน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าตนเอง"เจ้านายครับผมเอง!"ทอมกระซิบเสียงหนัก เขาถอนหายใจเฮือก"เล่นอะไรอยากตายมากหรือไง"เขาดุเสียงเข้ม ความรู้สึกชาหนึบที่แขนข้างซ้ายทำให้เขาต้องก้มลงมองใบหน้าของคนหลับสนิทที่ซุกอยู่ใต้ผ้าหม่ โผล่ให้เห็นเพียงกลุ่มผมสีอ่อน"ขอโทษครับเจ้านาย""กี่โมงแล้ว"เขานิ่วหน้าน้อยๆ"ตอนนี้ตีสามครับผมมีเรื่องด่ว
"ผมสั่งแม่ครัวเตรียมอาหารไว้ให้แล้วนะครับ หมอเกรย์บอกว่าคนที่โดนแบบนี้ต้องกินอะไรอ่อนๆแล้วก็น้ำผักผลไม้เยอะๆครับมันช่วยได้"เจ้าตัวบอกแล้วรีบวิ่งออกจากห้องตามเกรย์ไปเหมือนกัน"นับวันชักยิ่งลาม"เขาบ่นขยับตัวลุกขึ้นรู้สึกตึงเสียดแผลที่โดนแก้วแทง ลองบิดตัวไปมาให้หายตึงแล้วถึงเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ เห็นมันนอนหงายเอาหัวหนุนขอบอ่างสองแขนพาดไว้กับขอบสองข้าง เขาเดินเข้าไปหามันเงียบๆ มองสำรวจตัวของมันอีกครั้ง รูปร่างของมันนับว่าดีไม่ได้บึกบึนเห็นกล้ามเป็นมัดๆ แต่ก็ดูมีกล้ามเนื้อสวยงาม ผิวเนื้อของมันขาวละเอียดเนียนมือซึ่งเขารู้ดีในข้อนี้ บาดแผลที่ถูกเขาทำร้ายมีอยู่ไม่น้อย นึกแล้วก็ให้เจ็บแทนยอมรับว่าตอนที่มีอะไรกับมันเขาถึงจุดและอิ่มเอมในรสชาติมากกว่านอนกับคนไหนๆ เขาเดินไปหยุดตรงข้างอ่าง ก้มลงมองหน้ามัน ขนตาที่ทาบปิดเปลือกเปลือกตาขาวนวลนั่นยาวงอนจนอยากเอามือไปแตะเล่น โครงหน้าของมันหล่อแบบแปลกๆ คือมองบางมุมสวยบางมุมก็หล่อดูดีไม่น้อย เขานิ่งไปกับความคิดของตัวเอง ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะต้องมานั่งมองคนที่เป็นเบี้ยล่างแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หากจะยอมรับจากใจแล้ว เขาสะดุดตาเจโลตั้งแต่อยู่ในร้านก
เขาโอบแขนรอบเอวบางของมันยกขึ้นมานั่งบนเข่าที่ตั้งชั้นสองข้างของตัวเอง แล้วแยกขาออกมันตกใจจนต้องใช้แขนสองข้างจับท่อนแขนของเขาเอาไว้แน่น มันรีบหันมามองหน้าทันที"ทำแบบนี้มันสบายกว่า"เขาแนบแก้มที่กำลังมีไรหนวดเคราเขียวครึ้มเป็นตอกับแผ่นหลังของมัน"เอ่อ ไม่ต้องกูทำเอง""เถียงอีกแล้วมึงไม่เข็ดหรือไง"เขาดุ มันเกร็งตัวจนเห็นแผ่นหลังของมันเกร็งแข็งขึ้น เขาเลยสอดมืออีกข้างลงไปในน้ำ แตะเบาๆกับรอยจีบบวมๆของมัน มันรีบยกสะโพกขึ้นด้วยความเจ็บ"เป็นอะไร"เขาถาม"เจ็บ""อ่อ"เขารับคำแล้วปล่อยมือจากเอวมันไปคว้าเอาออยหลังอาบน้ำมาเทลงบนฝ่ามือก่อนจะมุดลงไปในน้ำใหม่ คราวนี้สอดนิ้วชี้เข้าไปช้าๆ เฝ้าสังเกตุท่าทางจากด้านหลังของมัน เมื่อเห็นไหล่ของมันเกร็งเขาก็หยุดมือ"เจ็บ?""หนะ นิดหน่อย"จบคำมันเขาก็สอดพรวดเข้าไปเร็วๆจนมันร้องลั่น"ขืนช้ามึงจะเจ็บกว่านี้"ไหล่มันสั่นระริกจนเขารู้สึกได้"มันเจ็บมากเหรอวะ"เขาสงสัยเป็นจริงเป็นจัง"มึงลองมาโดนเองมั๊ยล่ะ"มันบอกหอบๆ"ไม่ล่ะไม่ใช่แนวกู""ไอ้เหี้ยนี่ก็ไม่ใช่แนวกูเหมือนกัน"เขายักไหล่ใช้นิ้วชี้ควานไปมาในช่องอุ่นๆของมัน"ขนาดเจ็บมึงยังตอดกูไม่หยุดเลยนะ"เขาแหย่ มันฟาดเลยฝ
"กลัวเหรอ""ไม่กลัวมั้งไอ้เหี้ย ยาห่าอะไรบอกกูมา"เจโลถามเสียงสั่น"ใจเย็นน่า มึงจะรีบร้อนอยากรู้ไปทำไมวะ ถ้ารู้ไวก็ไม่เสียวดิลุ้นไม่มัน""มึงแม่งโรคจิตหว่ะ ภายนอกดูคุณชายชิบหายสันดานนี่หยั่งไอ้กับไอ้โจรจิตวิปริศ""ด่ากูมากๆกูจะจิตให้ดูจริงๆเลยดีมั๊ย"มันขยับเข้ามาใกล้อีกเมื่อไล่ลมออกจากไซริงค์แล้ว ผ
ในใจผมเดือดจนแทบจะระเบิด มันกล้าที่จะบุกเข้าไปที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่รัฐ มันลืมตัวไปหรือเปล่าวะว่ามันคือคนที่รัฐกำลังจับตามองอยู่น่ะ ทำแบบนี้สู้เอาเท้าเหยียบหน้าผมซะยังจะดีกว่าอีก คิดแล้วก็เจ็บใจชิบหาย"ไอ้บ้าเอ้ย!!"ผมสบถเสียงดังลั่นรถจนคนขับแทกซี่ถึงกับมองผ่านกระจกหลัง ผมยิ้มแหยๆให้ ยกยิ้วโป้งข
"อือ รู้ก็ดี จำเอาไว้นะห้ามเจ็บห้ามตาย ชีวิตนายคือของฉัน"ลี่ญ่าจิ้มสำลีเข้าที่แผลผมแรงจนผมสะดุ้งเผลอร้องออกมา"โอ๊ยยย!!เจ็บนะ เบามือสิคุณหมอ"ผมแหกปากลั่นห้องฉุกเฉิน"จำเอาไว้ถ้าคราวหน้ามีแผลกลับมาอีกฉันจะทำนายเจ็บมากกว่านี้ ดีนะที่กระสุนทะลุแล้วไม่โดนกระดูกน่ะ ไม่งั้นเข้าห้องผ่าตัดแน่ ฝีมือคนยิงไม่
แสงสว่างที่สาดเข้ามาตามรอยแยกเล็กๆของมู่ลี่ในร้านอาหารระดับมิชลินทำให้บรรยากาศภายในดูสลัวลงเล็กน้อย ผมใช้สายตากวาดมองไปรอบๆภายในร้านด้วยความระมัดระวัง มีคนกลุ่มหนึ่งนับคร่าวๆแล้วประมาณสิบคนเห็นจะได้ ยืนล้อมคนๆหนึ่งเอาไว้ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคุ้นตาผมมากที่สุด เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะผมนั่งอ่านข้อมูลขอ







