บทที่ 1

ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง สายโทรศัพท์ถูกวางอย่างไม่ลังเล พอลองโทรอีกทีก็ปิดเครื่องไปแล้ว

หนึ่งเดือนต่อมา รุ่นน้องหญิงถูกน้ำร้อนลวกจนบาดเจ็บ

เพื่อจะนำผิวหนังของฉันไปปลูกถ่ายให้เธอ เสิ่นตู้อวิ๋นถึงเพิ่งนึกถึงฉันขึ้นมาได้

“ทำสงครามเย็นกันมานานขนาดนี้ สนุกมากหรือไง?”

“ผมให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมงรีบมาหาผม ถ้าทำให้รั่วหลินมีแผลเป็น ผมจะหย่ากับคุณแล้วหารทรัพย์สินกันแบบคนละครึ่ง!”

การคิดบัญชีแบบหารครึ่ง หมายความว่าทุกสิ่งที่แต่ละฝ่ายเคยทุ่มเทให้ชีวิตแต่งงาน จะถูกตีราคาและคิดแยกอย่างชัดเจน

ส่วนฉันเป็นเพียงแม่บ้าน ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย

เขาคิดว่าฉันจะต้องไปหาเขาอย่างแน่นอน

แต่เขาไม่รู้ว่า

ฉันและลูกในท้อง ได้สิ้นใจในกองเพลิงไปนานแล้ว

เพิ่งหลุดออกจากเรือนหอมาได้ ฉันยังไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไร

เคยมีวิญญาณบอกว่า หากคนรักนึกถึงฉัน ฉันจะสามารถออกจากสถานที่ตายได้

แต่ผ่านไปหนึ่งเดือน ฉันกลับก้าวออกจากประตูไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

เพราะสามีของฉันไม่เคยนึกถึงฉันเลย และเหตุผลเดียวที่เขาตามหาฉันในตอนนี้ ก็เพื่อจะนำผิวหนังของฉันไปปลูกถ่ายให้จางรั่วหลิน

ฉันยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น

นั่นสิ ขนาดตอนฉันยังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่เป็นห่วงเลย

นับประสาอะไรกับตอนตายล่ะ?

เสิ่นตู้อวิ๋นกำลังทำแผลให้จางรั่วหลิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสารเอ็นดูอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาคิดว่าเป็นฉันโดยไม่คิด จึงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม

แต่ผลลัพธ์กลับเป็นสายแจ้งเหตุฉุกเฉินจากที่ทำงาน

“รองหัวหน้าทีมมีไว้ตั้งโชว์หรือไง? ผมบอกแล้วไงว่ารั่วหลินถูกน้ำร้อนลวก ผมต้องอยู่เฝ้าเธอที่โรงพยาบาล"

"เรื่องประเมินผลงานเลื่อนขั้นอะไรนั่นไม่สำคัญ เพื่อรั่วหลินแล้ว ผมยินดีมอบโอกาสนี้ให้เขา"

สายสนทนาดำเนินไปเพียงสิบวินาทีก็ถูกตัด

ดวงตาของฉันร้อนผ่าว หัวใจปวดหน่วงจนแทบทนไม่ไหว

ที่แท้ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเวลาอยู่กับฉัน แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากอยู่กับฉันต่างหาก

หรือพูดอีกอย่าง คนที่ทำให้เขายอมแหกกฎได้ขนาดนี้ มีเพียงรุ่นน้องหญิงสุดที่รักเท่านั้น

จางรั่วหลินเม้มริมฝีปากเล็กสีเชอร์รี่ ใบหน้าของเธอดูงดงามตามวัยเยาว์ที่ไม่เคยทำงานหนักในครัว

“พี่เสิ่นคะ พี่เหยียนเหยียนไม่อยากให้ผิวหนังกับฉัน เลยตั้งใจหลบหน้าหรือเปล่าคะ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าฉันยังไม่ได้แต่งงาน ก็จะอยู่เฝ้าประตูสถานีดับเพลิงไปตลอดชีวิต”

พอฟังเธอพูดจบ สายตาของเสิ่นตู้อวิ๋นก็ยิ่งดุดันอำมหิตขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะเป็นฝ่ายโทรหาฉันเองเป็นครั้งแรก

แต่ปลายสายไม่มีใครรับเลย

ด้วยความร้อนใจ เขาจึงโทรหาเพื่อนสนิทของฉัน

แต่เพื่อนสนิทกลับด่าเขาอย่างไม่ยั้ง

"เสิ่นตู้อวิ๋น! ตอนที่เหยียนเหยียนถูกไฟคลอกจนตาย นายอยู่ที่ไหน!”

“นายรู้ไหมว่า เธอเพิ่งตั้งท้องลูกของนาย!”

เสิ่นตู้อวิ๋นหัวเราะเยาะ ก่อนกดจองคิวหย่าผ่านโทรศัพท์ทันที

“สมคบกันหลอกผมงั้นเหรอ? ผมเป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิงนะ มีไฟไหม้หรือไม่มี ผมจะไม่รู้ได้ยังไง?”

"คุณไปบอกเธอนะ ถ้ายังจะทำสงครามเย็นต่ออีก ผมจะหย่ากับเธอแน่!"

หย่า…

ทั้งที่หัวใจหยุดเต้นไปนานแล้ว แต่หน้าอกของฉันกลับยังเจ็บปวดจนแน่นไปหมด

ฉันมองดูร่างกายโปร่งใสของตัวเอง แล้วยิ้มออกมาอย่างน่าเวทนา

เสิ่นตู้อวิ๋นเอ๋ยเสิ่นตู้อวิ๋น ไม่ต้องหย่าหรอก เพราะตั้งแต่นึงเดือนก่อน คุณก็เป็นอิสระไปแล้ว

เพื่อนสนิทด่าเขาว่าเป็นเดรัจฉาน แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะยิ่งใจดำเหี้ยมโหดกว่าเดิม

“ผมเป็นเดรัจฉานงั้นเหรอ? ได้!”

“ช่วยไปบอกเธอที ถ้ายังไม่ยอมรับผิด ผมจะไล่แม่ที่สติไม่สมประกอบของเธอออกจากบ้านพักคนชราให้ไปเร่ร่อนอยู่ข้างถนน!”

พูดจบเขาก็ตัดสายทันที ส่วนเพื่อนสนิทของฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ปลายสาย

"แม่เหรอ? จะไปเหลือแม่อะไรอีกละ..."

“แม่ที่สติไม่สมประกอบของเธอ ตอนกำลังไปหานายเพื่อขอความช่วยเหลือ ก็ถูกรถชนเสียชีวิตไปนานแล้ว…”