chapter 8

“ตื่นแล้วหรือเอ้อร์เออร์”

“ขอรับ...” เก้าเทียนรุ่ยพยักหน้ารับ พลางยกสองมือชูขึ้นก่อนจะนำข้างหนึ่งมาปิดปากเอาไว้ แม้จะได้นอนหลับพักผ่อนที่น่าจะนานอยู่ หากเขาก็ยังคงรู้สึกอ่อนเพลียจนอยากที่จะนอนพักอีกสักหน่อย ทว่า...

“ถึงที่หมายแล้วหรือขอรับท่านแม่” มิน่าจะใช่ เขายังรู้สึกเหมือนกับว่ารถม้าที่นั่งอยู่เคลื่อนไหวอยู่เลย อีกทั้งเหมือนกับจะได้ยินเสียงของผู้คนที่อยู่นอกรถม้าด้วย ดูเหมือนว่าการเดินทางและเรื่องที่เกิดขึ้นจะทำให้ท่านแม่เองก็เหนื่อยมิใช่น้อย ตอนนี้ถึงได้มีท่าทางอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด เก้าเทียนรุ่ยจึงยื่นมือออกไปและปิดผ้ายื่นหน้าออกไปด้านนอกเพื่อไถ่ถามรองแม่ทัพที่น่าจะเร่งรีบเดินทางจนมิยอมหยุดพัก เมื่อรวมเข้ากับอาการบาดเจ็บที่ได้รับมา ตอนนี้ถึงได้ดูท่าทางเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าอย่างที่เห็นได้ชัด

“เจ้าหลับไปนาน ข้านึกว่าจะมิตื่นขึ้นมาเสียแล้ว”

“ปากเสีย...เป็นท่านมากกว่าที่ข้านึกว่าจะมิไหว แต่เห็นแล้วว่ายังแข็งแรงดีอยู่ แสดงว่ายาที่ข้าให้ท่านกินพร้อมกับผักพวกนั้นใช้รักษาแผลบาดเจ็บได้ดีจริง ๆ ด้วย เนี่ยนะเป็นครั้งแรกเลยที่ข้าใช้ยานั่น นับถือความใจกล้าของท่านที่ยอมกินยานั่น เป็นหนูทดลองให้ข้า นับถือ ๆ ” เก้าเทียนรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายกำลังหัวเราะ เช่นเดียวกับใบหน้าที่คลี่ยิ้มหวาน ขณะประกบสองมือเข้าหากันแล้วขยับเล็กน้อยเป็นการขอบคุณรองแม่ทัพ

“นี่เจ้า!”

“ใกล้ถึงหรือยัง ข้าทั้งเมื่อย ทั้งหิวแล้วนะ...เนี่ย ท้องร้องใหญ่เลย”

“ข้าพาเจ้ามารักษาคน”

“อ้าว...ก็ใช่นะสิ แต่ท่านเคยได้ยินไหมว่า จะทำสิ่งใดก็ขอให้อิ่มไว้ก่อน จะได้มีแรง มีสติคิดว่าควรจะทำสิ่งใดต่อไป” เก้าเทียนรุ่ยลอยหน้าลอยตากล่าว พลางมองสองข้างทางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร้านรวงต่าง ๆ มีทั้งอาหารที่ส่งกลิ่นหอมที่ยิ่งทำให้ท้องยิ่งส่งเสียงร้องมากขึ้นไปอีก ไหนจะข้าวของและผู้คนอีกเล่า เยอะแยะไปหมดเลย...น่าท่องเที่ยวดีจัง 

ในหมู่บ้านที่เขาอาศัยอยู่นั้น ตลาดที่เขาไปขายผักเป็นเพียงแค่ตลาดเล็ก ๆ ที่มีร้านค้าเพียงมิกี่ร้านค้า ส่วนใหญ่ขายเฉพาะข้าวของที่จำเป็น อย่าว่าแต่หมอที่จะรักษาเลย แค่ร้านยาก็ยังมิมี หากมิใช่เพราะเขาที่ก็มิรู้ว่าทำไมถึงสามารถช่วยผู้อื่นทำการดูแลรักษาได้ ชาวบ้านพวกนั้นคงจะต้องเดินทางไปยังอีกหมู่บ้าน ที่บางครั้งความหวังก็เหมือนกับสายน้ำที่มิไหลย้อนกลับ ไปแล้วมิได้รับการรักษาหรือหากอาการหนักก็จากไประหว่างการเดินทาง ยกเว้นก็ช่วงเทศกาลที่จะมีสินค้าและร้านค้ามากขึ้น อีกทั้งยังมีการละเล่นอีกหลายชนิดให้ได้ดูด้วย หากที่นี่...

น่าเที่ยวจริง ๆ หากว่ารักษาคนผู้นั้นเสร็จแล้ว คิดว่าน่าจะได้ค่ารักษาบ้าง อ๋อ...ใช่ เขาลืมไปได้อย่างไร ถึงจะมิได้ค่ารักษา แต่อย่างน้อยก็ต้องได้ค่าผักจากรองแม่ทัพหน้าตายอยู่บ้างแหละ เมื่อสมทบกับเงินที่มีอยู่ ก็น่าจะเพียงพอให้เขากับท่านแม่พักอยู่ที่นี่สักสามสี่วัน ขณะเดียวกันก็คิดดูว่าควรจะเดินทางไปที่ใด ที่ซึ่งตัวตนของเก้าเทียนรุ่ยกับผู้เป็นมารดาจะยังคงถูกปกปิดเป็นความลับจากสายตาของคนพวกนั้น...ตลอดไป

“อีกทั้งก่อนที่ข้าจะเข้าไปหาคนผู้นั้น ข้าควรที่จะได้อาบน้ำก่อนด้วย”

“เรื่องมาก”

“แล้วท่านมีปัญหาหรือไง จะรักษาคนหรือไม่ ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของข้า หากท่านทำให้ข้ามิพอใจ ข้าอาจจะมิรักษาคนผู้นั้นก็ได้” เขากล่าวอย่างลืมตัว อาหารที่ปรุงสามารถรักษาคนผู้นั้นให้หายดีได้จริงเหรอ...ไหนจะอำนาจของอีกฝ่ายที่สามารถทำอะไรกับเก้าเทียนรุ่ยและผู้เป็นมารดาก็ได้

เมื่อเจอกับรอยยิ้มของรองแม่ทัพ เก้าเทียนรุ่ยถึงกับหนาวยะเยือกไปทั้งแผ่นหลัง ยิ่งเมื่อเจอกับคำพูดของอีกฝ่าย…

“หากเจ้ามิยอมรักษา แม่เจ้าก็คงจะต้องกลายเป็นนักโทษอยู่ในคุก รอวันประหาร”

คิดว่าขู่กันอย่างนี้แล้วเขาจะกลัวหรือไง ก็ได้...ยอมรับก็ได้ว่ากลัวมาก แต่แล้วอย่างไรกันล่ะ เขามิได้อยากมาทำการรักษาคนผู้นั้นเสียหน่อย ไปบังคับให้มาเอง แล้วยังจะมาขู่กันอีก...หาเรื่องกันชัด ๆ เก้าเทียนรุ่ยทำหน้าบึ้งตึง ดวงตาขุ่นขวางใส่รองแม่ทัพหน้าตายด้วยความหงุดหงิดใจที่มิอาจเอาชนะได้

“ข้าจะได้ค่าปรุงอาหารครั้งนี้สักเท่าไหร่ได้” อย่างไรมันก็จะต้องมีค่าเหนื่อยกันบ้างมิใช่หรืออย่างไร ฮึ! คอยดูนะ เก้าเทียนรุ่ยผู้นี้จะเรียกร้องเอาค่าตอบแทนให้มาก เอาให้ ท่านแม่ทัพหน้าตายนี่ต้องขออภัยที่ทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีเลยคอยดูสิ 

“รักษานายข้าให้หายก่อนเถอะ แล้วค่อยยื่นข้อเรียกร้อง แต่หากเจ้ารักษามิหาย...”

ถึงจะยังมิมั่นใจในทุกสิ่ง ด้วยว่ายังมิอยากเชื่อว่าตนเองนั้นจะช่วยรักษาคนที่ป่วยไข้ให้หายได้ และยังมิได้เห็นว่าคนผู้นั้นเป็นโรคอันใดกันแน่ หากเมื่อเจอวาจาท้าทายเช่นนี้มา เลือดในกายเก้าเทียนรุ่ยมันก็พลุ่งพล่านอยากที่จะพบเจอคนที่จะต้องได้รับการดูแลโดยเร็วเสียแล้ว

“เช่นนั้นท่านก็รีบเข้าเถอะ ข้าจะได้แสดงฝีมือให้ท่านดูเสียที!”

เสียงหัวเราะเหมือนจะยังมิเชื่อถือในตัวเขาของรองแม่ทัพหน้าตายตรงหน้า ทำให้เก้าเทียนรุ่ยหงุดหงิดจนอยากจะต่อยเบ้าตาและเตะขาสักสองสามครั้ง แต่ก็เย็นลงในเวลาอันรวดเร็ว เพราะน้ำเสียงหวานของผู้เป็นมารดา

“ใครจะคิดอย่างไร เชื่ออย่างไรก็ตามแต่ใจเขาเถอะ เพียงแค่ลูกมั่นใจในตนเองและแม่เชื่อมั่นในตัวของลูกแม่ก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ...เอ้อร์เอ๋อร์”

“ขอรับท่านแม่” เขาพยักหน้าที่มีรอยยิ้มมอบให้กับมารดา “ข้ารักท่านแม่ที่สุดเลย” เก้าเทียนรุ่ยรีบโถมตัวเข้ากอดเก้าฮูหยิน พลางกดปากลงบนแก้มที่ทั้งนุ่มและหอม

ขอบคุณ...คนผู้นั้นที่นำเขามาอยู่ในร่างคุณชายเก้าเทียนรุ่ยที่นี่ แม้ทุกอย่างที่นี่จะทำให้ต้องเรียนรู้เพื่อเริ่มต้นใหม่กับความมิคุ้นเคยและความยากลำบากที่ต้องพบเจอ หากเมื่อมีคนที่รักและหวังดีอย่างจริงใจ...มันยิ่งตอกย้ำให้เชื่อมั่นในการตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้ในค่ำคืนนั้น มิผิด! แม้หลังจากนี้อาจจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นอีกมากมาย หากเขาก็ยังมั่นใจว่าทุกอย่างทุกเรื่องจะผ่านไปได้ด้วยดี

“ขอบคุณท่านแม่ที่ตักเตือน ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”

แต่ถึงจะกล่าวออกไปเช่นนั้น หากในใจเก้าเทียนรุ่ยก็คิดว่าจะต้องทำให้รองแม่ทัพหน้าตายผู้นี้เข้าใจด้วยเช่นกัน

อย่าคิดดูถูกดูแคลนผู้ที่มิเคยรู้จักกันมาก่อน เพราะเขาก็ย่อมที่จะต้องมีดีในตัวของเขาเอง!