LOGINตอนที่ 95จนต้องหลั่งน้ำตาสามสัปดาห์ผ่านไปแบบแทบไม่ได้นอน โรงแรมหรูถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานวิวาห์ตลบอบอวลด้วยดอกไม้สีขาวและครีมสุดอลังการ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบราวนิยาย ทว่าเบื้องหลังคือสภาพศพเดินได้ของทีมงานคีร์นั่งหมดสภาพบนเก้าอี้ เสื้อผ้าและผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำดำเป็นแพนด้า"กูประกาศเลย... ชาตินี้กูจะไม่จัดงานแต่งให้ใครอีกแล้ว"ซิ่วอิงที่สภาพยับเยินไม่แพ้กันพิงโซฟาหลับตาแน่น"เห็นด้วย... ครั้งเดียวพอ"ส่วนมิ้นท์กับทีมงานนอนแผ่หราอยู่มุมฮอลล์"ฉันปวดหลังมาก""ฉันปวดไปหมด""ฉันเห็นดอกไม้แล้วจะร้องไห้" เสียงบ่นดังระงมปั้นหยาหัวเราะเบา ๆ มองทุกคนด้วยแววตาซาบซึ้ง"ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ นะคะที่เหนื่อยเพื่อฉันขนาดนี้""หยุดเลยยัยปั้น!"ทีมงานรีบสวน "งานอลังการขนาดนี้ พวกหนูเอาไปเล่าได้ทั้งชีวิต!""จริง! ถึงจะใกล้ตายก็ยอม!"เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง จังหวะนั้นคิรันที่เพิ่งวางสายก็เดินเข้ามา ว่าที่เจ้าบ่าวยังดูหล่อเนี้ยบเป๊ะราวกับไม่เคยผ่านนรกสามสัปดาห์มาเลยสักนิด คีร์มองแล้วหมั่นไส้"มึงไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไงวะ""เหนื่อย" คิรันตอบนิ่ง ๆ "...แต่คุ้ม"ปั้นหยาหน้าแดงก่ำ ส่วนคีร์ได้แ
ตอนที่ 94งานระดับชาติช่วงเย็นวันเดียวกัน ณ คฤหาสน์หรูหลังงามของคิรัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของปั้นหยากับมิ้นท์ที่เพิ่งกลับจากทริปช้อปปิ้ง ถุงสินค้าแบรนด์เนมวางเรียงรายระเกะระกะเต็มโซฟา จนป้าแย้มเดินผ่านมาเห็นแล้วต้องส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู"คุณคิรันคะ นี่พากันไปเหมาทั้งห้างเลยหรือเปล่าเนี่ย""ของลูกผมน่ะครับป้าแย้ม" คิรันตอบหน้าตายปั้นหยาหันขวับไปมองค้อนทันควัน "ลูกยังไม่ทันจะปฏิสนธิเกิดมาเลยนะคะคุณคิรัน!""ก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าสิ""คุณคิรัน!"มิ้นท์หลุดหัวเราะคิก "ฉันว่านะปั้นหยา พอน้องเกิดมาเมื่อไหร่ ต้องโดนคุณคิรันสปอยล์จนเสียคนแน่ ๆ""ก็ลูกผมนี่" คิรันตอบเสียงเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ปั้นหยายยกมือขึ้นกุมขมับทันทีทว่ายังไม่ทันจะได้เถียงอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังประสานกันขึ้นหลายเครื่องคีร์ที่นั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วสูง "ไลน์กลุ่ม?"ซิ่วอิงก้มมองหน้าจอแล้วอ่านออกเสียงตามตัวอักษร"พวกมึงมาที่บ้านกูด่วน มีเรื่องสำคัญจะแจ้ง"คีร์เงยหน้าสบตากับคิรันทันที"ไอ้คิรัน ตัวมึงนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้กับพวกกูเ
ตอนที่ 93ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เองคีร์หมุนตัวเดินกลับไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ทอดสายตามองตรงมาด้วยประกายตาเอ็นดูระคนขบขัน"อยากจะลงเล่นสนุกบทไหน เชิญตามสบายเลยครับ ผมพร้อมเปิดทางให้คุณอาละวาดได้เต็มที่"ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์กระตุกไหวให้กับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความตามใจอย่างถึงที่สุด หญิงสาวแสร้งกระแอมกลบเกลื่อนความเขิน"ถ้าอย่างนั้น... ช่วยซัพพอร์ตฉันหน่อยนะคะคุณคีร์""ได้เสมอครับ" คีร์สวนกลับทันควัน "อยากได้ระดับความรุนแรงเบอร์ไหนดีล่ะ"มิ้นท์จุดรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก"เอาแบบ... เจ็บลึกจนไม่มีวันลืมเลยค่ะ"คีร์หลุดหัวเราะในลำคอ "โหมดนี้ก็น่ากลัวใช่ย่อยแฮะ""ก็แค่อยากเปลี่ยนมาลองสวมบทผู้ล่าดูบ้าง" หญิงสาวหันไปสบตากับชายหนุ่ม "เชิญตัวแทนจากไอวาร่า ครีเอทีฟ เข้ามาได้เลยค่ะ"คีร์เอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมต่อสายหาเลขาฯ หน้าห้องทันทีเพียงไม่กี่นาทีต่อมา บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก ผู้จัดการหนุ่มใหญ่แห่งไอวาร่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียดและหวาดวิตกจนปิดไม่มิด ทว่าทันทีที่เห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงแค่คีร์ ร่างทั้งร่างก็ชะงักกึกตาค้าง"มิ้นท์?!"หญิงสาวไม่มีแม้แต
ตอนที่ 92การเอาคืนที่สะใจทว่าหลังจากก้าวขึ้นมานั่งประจำที่บนรถสปอร์ตได้ไม่นาน มิ้นท์ก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่น เมื่อสังเกตเห็นทิศทางเส้นทางบนท้องถนน“เดี๋ยวค่ะคุณคีร์... นี่มันไม่ใช่เส้นทางที่จะไปร้านอาหารนี่นา”“อือ” คีร์พยักหน้ารับสั้น ๆ“แล้วคุณกำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย”“ไปบริษัท”“หา?!” หญิงสาวหันขวับมามองตาโตทันที “บริษัทอะไรอีกคะ!”“บริษัทที่ทำงานของผมเอง” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพึมพำเรื่องดินฟ้าอากาศมิ้นท์อึ้งค้างเติ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเกิดอาการระแวดระวังภัย“คุณคิดจะวางแผนทำอะไรแปลก ๆ อีกแน่ ๆ”“ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปกินข้าว”“แล้วทำไมต้องถ่อไปกินถึงบริษัทของคุณด้วยฮะ”“ก็เพราะว่าผมยังเคลียร์สงานของตัวเองไม่เสร็จน่ะสิ” คีร์หันมาโปรยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตรงมุมปาก“และที่สำคัญคือ อยากพาคุณไปอยู่ข้าง ๆ ด้วย”ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์สะดุดกึกอีกหน ทว่าหญิงสาวต้องรีบดึงสติกลับมาจากภวังค์หวานนั้น“ฉันไม่ใช่เลขาฯ ส่วนตัวของคุณซะหน่อย”“ก็ลองย้ายมาเป็นดูสิ”“คุณคีร์!”ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจทันควัน ก่อนจะบังคับรถสปอร์ตหรูเลี้ยวผ่านป้อมยามเข้าสู่เขตอาคารสำนักงานใหญ่ของ
ตอนที่ 91ความวุ่นวายสุดน่ารักเช้าวันต่อมาภายในคฤหาสน์หลังงามของคิรันค่อนข้างวุ่นวาย ป้าแย้มพร้อมด้วยกลุ่มแม่บ้านอีกหลายชีวิตกำลังช่วยกันจัดวางอาหารมื้อเช้าอย่างพิถีพิถันสุดฝีมือ หลังจากเมื่อคืนนี้ท่านประธานคิรันรัวสั่งเพิ่มเมนูพิเศษสำหรับคนท้องยาวเหยียดจนทุกคนแทบจำไม่หวาดไม่ไหว‘ห้ามรสจัดห้ามหวานเกินไป ห้ามของมัน ของดิบทุกชนิดห้ามเด็ดขาด แล้วผลไม้ต้องคัดสดใหม่ทุกวัน น้ำดื่มต้องอุ่นพอดี กาแฟงด ชางด น้ำเย็นงด ส่วนพวกของหมักของดองห้ามเอาเข้ามาใกล้รั้วบ้าน’น้ำเสียงทุ้มต่ำเฉียบขาดของคิรันเมื่อคืนยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวป้าแย้มจนสลัดไม่หลุด แม่บ้านบางคนถึงกับแอบขยับมากระซิบกระซาบปนขำขัน“คุณคิรันดูตื่นเต้นยิ่งกว่าคนท้องเองอีกนะคะป้า”“นั่นสิ เมื่อคืนป้ายังเห็นคุณเขานั่งหน้าเครียดอ่านข้อมูลเรื่องคนท้องในแท็บเล็ตอยู่เลยจนถึงตีสองนู่น” ป้าแย้มหลุดหัวเราะเอ็นดู “คุณเขาเห่อลูกมากจริง ๆ”จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก้าวสม่ำเสมอก็ดังแว่วมาจากทางโถงบันได ทุกสายตาหันไปมองเป็นจุดเดียวทันที ปั้นหยาค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาช้า ๆ ในชุดเดรสเนื้อนุ่มสีอ่อนสบายตา ฝ่ามือน้อยเกาะกุมราวบันไดไว้หลวม ๆ ใบหน้าหวาน
ตอนที่ 90 น่าจะใช่มิ้นท์ถึงกับนิ่งอึ้งสนิทของจริง คราวนี้อุณหภูมิความร้อนเริ่มแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ส่วนคนจุดชนวนระเบิดก็ยังคงบังคับรถหน้าตาเฉย ราวกับไม่ได้เพิ่งโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่หัวใจของใครบางคน หญิงสาวรีบหันหน้ากลับไปมองวิวข้างทางด้านนอกทันควัน พึมพำเสียงอุบอิบในลำคอ“คนเจ้าชู้...”คีร์แว่วได้ยินคำประนามนั้นชัดเจน เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี และนี่นับเป็นครั้งแรกที่การร่วมทางกลับบ้านของคนทั้งคู่ ไม่ได้มีเพียงแค่ความวุ่นวาย และเสียงทะเลาะเบาะแว้งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมารถสปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวฝ่าความมืดของถนนยามวิกาลอย่างเงียบ ๆ ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ และเสียงเพลงสากลคลอเคลียแผ่วเบา มิ้นท์ยังคงนั่งกอดกระเป๋าคู่ใจไว้แน่น พยายามจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลบหนีสายตาของคนข้าง ๆ หลังจากโดนอีกฝ่ายหยอดคำหวานจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะมาตลอดทาง ส่วนคีร์ก็ยังคงขับรถด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจจู่ ๆ เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของมิ้นท์ก็แผดเสียงดังขึ้น หญิงสาวรีบกดปุ่มรับสายทันที“ค่ะพี่...”ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีถัดมา สีหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนไปในทันใด“ตอนนี้เลยเหรอคะ... ค่ะ ๆ
ปั้นหยาทอดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบ คำว่าเมียเก่าที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอนั้นราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ ความรู้สึกบางอย่างจุกเสียดขึ้นมาที่ลำคออย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับเรื่องของเขาเลยแม้แต่น้อยเสียงเรียกเข้ายังคงดังต่
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำก็เลี้ยวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปด้านในคฤหาสน์หรู ปั้นหยอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตกตะลึง พื้นที่กว้างมหาศาลถูกล้อมด้วยกำแพงสูง มีการ์ดติดอาวุธยืนอยู่แทบทุกจุด ที่นี่ดูไม่ต่างจากคุกและเธอกำลังจะถูกขังอยู่ในนั้นรถจอดสนิทหน้าตัวคฤหาสน์คิรันลงจากรถก่อนจะหันกลับมามอง
บทนำคิรัน ผู้ชายที่ใครต่างก็หวาดกลัว เจ้าของอาณาจักรธุรกิจสีเทาที่พร้อมเหยียบทุกคนเพื่ออำนาจแต่ชีวิตที่เคยเย็นชาและไร้หัวใจของเขา กลับพังไม่เป็นท่า…เพราะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่าง ปั้นหยาจากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความบังเอิญ กลายเป็นความรักที่ค่อย ๆ ฝังลึกจนถอนตัวไม่ได้เขายอมเปลี่ยนโลกทั้งใบ
หัวใจของปั้นหยาสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ ความใกล้ชิดในระดับที่ลมหายใจอุ่นของคิรันปะทะเข้ากับผิวแก้วนั้น รุนแรงและจู่โจมความรู้สึกเธออย่างหนักหน่วง ใกล้เสียจนเธอรู้ดีว่านาทีนี้ เธอหนีหัวใจตัวเองไม่พ้นอีกแล้ว“คุณพูดเหมือนคนคลั่งรักฉันงั้นแหละ”ปั้นหยาพยายามเค้นเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ทว่ามันกลับแ







