บทที่ 2

ลู่จิ่งมองพ่อที่กำลังโมโหอย่างหวาดกลัว มองแผ่นหลังของมู่ซูหนิงด้วยสายตาเคียดแค้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและโมโห

“แม่จะทำให้พ่อเป็นบ้าเลยใช่ไหม? เราทุกคนเสียใจที่น้องจากโลกนี้ไป! แต่มันผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว จะไม่ให้คนที่มีชีวิตอยู่ได้ใช้ชีวิตเลยหรือไง?!”

มู่ซูหนิงหันกลับมามองหน้าเขาด้วยสายตาราบเรียบ ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขามีความแค้นเคือง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงปวดใจมาก คงพยายามทำให้เขาเข้าใจว่าอะไรถูกอะไรผิด

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกอ่อนเพลียมาก บวกกับอาการปวดหน่วงๆ จากมะเร็งสมองที่ถาโถมใส่เธอไม่หยุด

เธอไม่มีแรง ไม่มีกะจิตกะใจเถียงกับพ่อลูกคู่นี้แล้ว เดินตรงไปที่ห้องนอนของลูกสาวที่พ่อบ้านกำลังตกแต่งอยู่

เสียงของลู่จิ่งที่ดูร้อนรนและคับข้องใจดังมาจากด้านหลัง “แม่! เมื่อก่อนแม่ไม่ได้เป็นแบบนี้! ก่อนน้องตาย ครอบครัวเราไม่ได้เป็นแบบนี้!”

“ตอนนี้ผมกับพ่อสำนึกผิดแล้ว แต่แม่เอาแต่ผลักไสผมกับพ่อ! แม่ต้องการอะไรกันแน่?”

มู่ซูหนิงไม่ตอบ เมื่อมาถึงห้องของลูกสาวที่ตั้งใจตกแต่งอย่างดี เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่หายไปจนหมด เธอทรุดและขดตัวอยู่บนพื้น

ลู่จิ่งถามว่าเธอต้องการอะไร?

เธออยากให้ลูกสาวฟื้นขึ้นมา แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว

ดังนั้นเธอต้องการความสงบ ต้องการทำภารกิจให้เสร็จ เพื่อแลกกับร่างกายที่แข็งแรง

เธอไม่อยากเสียความรู้สึกให้พ่อลูกคู่นี้อีกแล้ว

ถ้าไม่ต้องช่วยระบบรักษาความสงบของโลกคู่ขนานแห่งนี้แลกกับร่างกายที่แข็งแรง เธอไม่มีวันกลับมาที่นี่เด็ดขาด

เธอหยิบของเล่นที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา อดคิดถึงวันที่ลูกสาวตายไม่ได้

เธอเคยคิดว่าชีวิตตัวเองสมบูรณ์แบบที่สุด

เอาชนะใจราชาผู้สูงส่งในโลกธุรกิจอย่างลู่หยวนเฉิ่งได้ ได้แต่งงานมีลูกกับเขา มีทั้งลูกชายและลูกสาว

เธอเกือบลืมไปเลยว่ามันเป็นแค่ภารกิจ จมอยู่กับความสุขจอมปลอม ทุ่มเทความจริงใจให้เขาทั้งหมด

จนกระทั่งวันนั้น อยู่ดีๆ เธอก็จบทริปเดินทางไปดูงานแล้วกลับบ้านก่อนกำหนด เพราะอยากเซอร์ไพรส์ลูกกับสามี

แต่เธอดันเห็นเพื่อนสนิทอย่างหลินเวย ใส่ชุดนอนผ้าไหมแท้ของเธอ กำลังนัวเนียกับลู่หยวนเฉิ่งสามีของเธอ

ลูกสาวที่กำลังหัดเดินกางแขนเล็กๆ ส่งเสียงอ้อแอ้เดินไปหาพ่อ แต่โดนหลินเวยผลักตกบันได!

เสียงลูกตกลงมาจากบันได กลายเป็นฝันร้ายของมู่ซูหนิงตลอดกาล

ลูกสาวเธอสิ้นใจทันที

เธอรีบวิ่งเข้าไปหาลูกเหมือนคนบ้า เลือดของลูกเปื้อนเต็มตัวเธอ เธอร้องไห้และเรียกชื่อลูกเหมือนคนสติแตก

แต่สิ่งที่ลู่หยวนเฉิ่งทำเป็นอย่างแรกก็คือวิ่งไปประคองหลินเวยที่ตกใจจนช็อก แล้วตวาดใส่เธอว่า “เธออย่าโทษหลินเวยนะ! หลินเวยไม่ได้ตั้งใจ!”

ลู่จิ่งลูกชายวัยเพียงแปดขวบของเธอได้ยินเสียงแล้ววิ่งมา เห็นน้องสาวนอนอยู่บนพื้นกับหลินเวยที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะชี้หน้ามู่ซูหนิงแล้วพูดว่า “แม่ห้ามดุป้าเวยเวยนะ! น้องดื้อก็เลยตกบันไดเอง! เธอทำตัวเอง!”

วินาทีนั้นหัวใจของมู่ซูหนิงได้ตายไปพร้อมกับลูกสาว

เอาชนะใจเขาได้ มีครอบครัวที่สมบูรณ์ ทุกอย่างเป็นแค่ภาพลวงตา

ในวินาทีที่เธอสูญเสียลูกไป สามีที่เธอทุ่มเทให้หมดทั้งใจดันปกป้องผู้หญิงคนอื่น

ลูกชายที่เธอตั้งใจเลี้ยงดูมาอย่างดี เห็นเธอเป็นเหมือนศัตรู เข้าข้างคนอื่นโดยไม่แยกแยะถูกผิด

เธออาละวาดเหมือนสัตว์ตัวเมียคลุ้มคลั่ง ต้องการให้หลินเวยชดใช้ด้วยชีวิต

แต่จู่ๆ หลินเวยทรุดลงบนพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วเอามือกุมท้องตัวเองทันที

แม้เป็นการกระทำที่คนอื่นอาจไม่ทันสังเกต แต่ไม่อาจหลุดรอดสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแต่ก็ยังว่องไวของมู่ซูหนิงไปได้

เธอกำมือจนข้อนิ้วขาวซีด ค่อยๆ หันไปมองลู่หยวนเฉิ่งด้วยสายตาคมกริบและเย็นยะเยือกเหมือนแท่งน้ำแข็ง

วินาทีนั้นสีหน้าของลู่หยวนเฉิ่งไม่สู้ดีเป็นอย่างมาก มีทั้งความตื่นตระหนก ความรู้สึกผิด แต่ที่มากกว่านั้นคือความกระอักกระอ่วนของคนที่โดนจับได้ว่าทำผิด

เขารีบอธิบายทันที “หนิงหนิง ฉัน......”

ทันใดนั้นเหมือนหลินเวยแบกรับเรื่องสุดสะเทือนใจแบบนี้ไม่ไหว เธอเป็นลมล้มพับทันที ล้มลงในอ้อมแขนของลู่หยวนเฉิ่งพอดิบพอดี

“เวยเวย! เวยเวย!” ลู่หยวนเฉิ่งกอดเธอไว้ทันที เขาตะโกนเรียกเธออย่างร้อนรน จากนั้นเหมือนเขาหาข้ออ้างออกจากสถานการณ์อึดอัดแบบนี้ได้แล้ว เขามองมู่ซูหนิงแล้วก็มองศพลูกสาว แววตาสับสนเล็กน้อย

สุดท้ายเขาอุ้มหลินเวยขึ้นมา ตวาดใส่ลู่จิ่งที่ยืนช็อกอยู่ข้างๆ “มัวอึ้งอะไรอยู่! รีบไปบอกให้คนขับรถพาป้านายไปโรงพยาบาลเร็ว!”

เขารีบอุ้มฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวของพวกเขาออกไป รีบพาลูกชายของพวกเขาออกไป โดยที่ไม่พูดกับมู่ซูหนิงสักคำ ทิ้งมู่ซูหนิงกับลูกสาวที่จากโลกนี้ไปแล้วไว้ในคฤหาสน์ที่ว่างเปล่าและเย็นยะเยือก

มู่ซูหนิงยืนนิ่ง มองดูพวกเขารีบวิ่งออกไป แล้วก็ก้มมองลูกสาวที่ไร้ลมหายใจในอ้อมแขนตัวเอง

ตั้งแต่วันนั้น โลกทั้งใบของมู่ซูหนิงก็พังทลายจนไม่เหลืออะไรอีกแล้ว