Se connecterPartager
บทที่ 3
Dernier chapitre
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 775
เจี่ยนจือลอยเข้าไปใกล้ อยากช่วยจัดท่าทางให้เขานอนสบายขึ้น แต่เขากลับยื่นมือมาโอบท้ายทอยของเธอไว้เจี่ยนจือสัมผัสได้ถึงแรงจากมือของเขา ทว่ามันแผ่วเบาเหลือเกิน แผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก“ขอโทษนะ จือจือ ทำให้เธอตกใจแล้ว” เขากระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบพร่า ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดกำลังจะหมดลง“ไม่เป็นไร ไม่เลย……” เจี่ยนจือไม่ได้ขัดขืนแต่หลังจากพูดจบประโยคนี้ เขาก็คลายมือออกทันที เจี่ยนจือจึงลอยขึ้นไปกลางอากาศอีกครั้ง“ฉันไม่เป็นไรแล้ว เธอไปเถอะ” เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน“หืม？” เขากำลังไล่เธอไปงั้นเหรอ？“กลับไปที่โลกของเธอเถอะ” เขาพูดต่อ “เวินถิงเยี่ยนในโลกของเธอเป็นคนเลวมาก เธอห้ามให้อภัยเขาเด็ดขาดเลยนะ……ฉัน……ฉันได้เจอเธอวันนี้ มีความสุขมากเลย จือจือ ฉันขอเรียกเธอว่าจือจืออีกสักครั้งได้ไหม？”“อืม……” เจี่ยนจือฟังน้ำเสียงของเขาแล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยจนคำพูดถึงเพียงนี้มาก่อน ไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรออกมาเพื่อปลอบโยนเขาได้บ้าง โรคที่ต่อให้ผ่านไปอีกสิบกว่าปีก็ยังรักษาไม่หาย ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาฉลาดและโดดเดี่ยวขนาดนั้น เกรงว่าคงรู้แต่แรกแล้วล่ะว่าตัวเองป่วยเป็นอะไร และจะมีชีวิตต่อไ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 774
“น่าจะเป็นเพราะ……” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันใกล้จะต้องจากไปแล้วเหมือนกัน”“เวินถิงเยี่ยน นายพูดไร้สาระอะไร……” เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบสองนะ จะจากไปแบบนี้ได้ยังไง？รอยยิ้มบางถูกจุดขึ้นบนใบหน้าซีดขาวของเวินถิงเยี่ยน “เธอคิดบ้างไหมว่าบางทีฉันอาจจะมีชีวิตอยู่ได้แค่ยี่สิบสองปีก็ได้？”“เหลวไหลอะไรของนาย？” เจี่ยนจือตวาดเขา อย่างน้อยเขาในอีกโลกหนึ่งก็มีชีวิตจนถึงอายุสามสิบกว่า ๆ นะ“ถ้าหากเธอไม่ได้ช่วยเวินถิงเยี่ยนคนนั้น บางทีเขาอาจจะโดนรถชนตายตั้งแต่อายุยี่สิบสองก็ได้นี่？” เขาเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับเรื่องที่พูดถึงเป็นเรื่องของคนอื่นเจี่ยนจือได้แต่ยืนนิ่งกับที่สำหรับข้อสันนิษฐานข้างต้น เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเอามาโต้แย้งเขาได้เลย เพียงแต่เขารู้เรื่องของโลกอีกใบได้อย่างไร“เธอคิดว่าเธอฝันได้คนเดียวเหรอ？ฉันก็ฝันเหมือนกัน……” จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว ใบหน้าฉายแววเจ็บปวดออกมา“เวินถิงเยี่ยน！”เดิมทีเธอตั้งใจจะถามว่าเขาฝันเห็นอะไร แต่เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของเขาก็พลันร้อนใจขึ้นมา ในห้องพักผู้ป่วยเดี่ยว นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครอยู่เลยสักคน “ไม่มีคนมาเฝ้านายเลยเหรอ？”เขาหอบหายใจพูดอย่างยากลำบาก “ฉัน……
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 773
ช่วงบ่าย เจี่ยนจือเดินทางมาถึงโรงละครเพื่อซ้อมการแสดงตามเวลานัดหมาย ราวกับว่าไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อนไม่มีใครรู้เลยว่า ข้างหูเธอยังคงมีเสียงหนึ่งที่ตามหลอกหลอนกันไม่หยุด“เคราะห์ร้ายทั้งหมดฉันเอาติดตัวมาด้วยหมดแล้วนะ ดังนั้นชีวิตที่เหลือของเธอจะมีแต่ความสุข ความเบิกบาน สุขภาพร่างกายที่แข็งแรง”“จือจือ ลืมอดีตที่ผ่านมา แล้วเดินหน้าต่อไปอย่างกล้าหาญและมีความสุขเถอะนะ โอเคไหม？”“จือจือ ลาก่อน”เมื่อการซ้อมจบลง เธอก็หมดแรงจนล้มตัวนอนแผ่อยู่บนเวที ได้ยินเสียงในหัวใจของตัวเองกำลังตอบกลับไปว่า：อืม ลาก่อน ฉันจะก้าวต่อไปข้างหน้า จะไม่หันหลังกลับไปอีกในเมื่อรับปากแล้วว่าจะไม่หันกลับไปมอง จะทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง เจี่ยนจือก็ทำตามที่พูดจริง ๆ หลังการแสดงจบลง เธอเดินทางกลับพร้อมกับตี๋โยวและคนอื่น ๆหลังจากนั้น เธอก็จะเดินทางมาที่ไอร์แลนด์ปีละหนึ่งครั้งแทบทุกปี บางครั้งก็มาช่วงฤดูร้อน บางปีก็ฤดูหนาว และทุกครั้งเธอก็จะเดินทางกลับทันทีหลังเสร็จกิจกรรมแลกเปลี่ยนที่เบอร์ลินเธอรู้ว่าครั้งหนึ่งเคยมีหิมะตกลงมาในเบอร์ลิน และละลายหายไปอย่างเงียบเชียบที่สุดงั้นก็ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเถอ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 772
เขายื่นจดหมายฉบับนั้นให้เจี่ยนจือ “คำสั่งเสียสุดท้ายของคุณเวิน ตอนนี้ผมทำตามจนสำเร็จแล้วครับ”“ขอบคุณค่ะ” เจี่ยนจือรับจดหมายมา พลางก้มมองข้อความบนหน้าซองที่เขียนว่า “เฉพาะเจี่ยนจือ” จู่ ๆ เธอก็ไม่กล้าเปิดอ่านขึ้นมาเสียอย่างนั้นเจี่ยนหลานกุมมือของเธอไว้ “ถ้าไม่อยากเปิดตอนนี้ ก็ไม่ต้องเปิดหรอก”“หนูจะไม่เปิดมันเด็ดขาด！” ความขมขื่นที่อัดอั้นอยู่ในใจเจี่ยนจือพลันเอ่อท้นขึ้นมา“อืม งั้นก็ไม่ต้องเปิดหรอก” เจี่ยนหลานกระชับฝ่ามือที่กุมมือเธออยู่ ลังเลนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็เอ่ยเสียงต่ำว่า “เขาป่วยเป็นโรคเดียวกับพ่อของเขา เพียงแต่ตรวจเจอเร็วกว่า เขาตรวจเจอโรคนี้ในวันที่ถูกรถชน ……”เจี่ยนหลานก้มสำรวจสีหน้าเธอ เมื่อเห็นว่าใบหน้าเธอไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ก็กระชับฝ่ามือให้แน่นขึ้นอีก “เขาเป็นคนขอร้องพี่ ไม่ให้บอกอะไรกับเรา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาเสียขาไปหรือเรื่องที่เขาป่วย ก็ห้ามบอกเราทั้งนั้น เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับและรักษาตัวมานานถึงสองปี แต่สุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้ให้กับโรคร้าย เมื่อปีก่อนเขาน่าจะรู้ตัวแล้วว่าอาการของตัวเองกำลังทรุดลง ถึงได้ดึงดันจะมาไอร์แลนด์ให้ได้ หลังจากมาถึงได้ไม่นาน เขาก็หมด
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 771
“……ชีวิตของเขาผ่านช่วงรุ่งเรืองและตกต่ำมามากมาย เคยประสบความสำเร็จ เคยทำผิดพลาด เขาเฝ้าขอให้คนในครอบครัวให้อภัยมาตลอดชีวิต สุดท้ายโรคร้ายก็พรากเขาไปจากโลกนี้ ……ขอให้บนสวรรค์ไม่มีความเจ็บป่วย ขอให้ชาติหน้าไม่ทำผิดพลาดอีก……”ในหัวของเจี่ยนจือมีเสียงอื้ออึงดังไม่หยุด หูของเธอเริ่มอื้อจนไม่ได้ยินอะไร ทั้งที่คนบนเวทีกล่าวอะไรตั้งมากมาย แต่มีเพียงบางประโยคเท่านั้นที่เล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทของเธอหลังจากกล่าวจบ ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นเธอเข้าพอดี สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันทีก่อนที่ร่างสูงจะรีบสาวเท้าเข้ามาหาเธอ“จือจือ ” เขาคว้าลาดไหล่บางของเธอไว้ จ้องมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เรียวคิ้วเริ่มขมวดยุ่ง เมื่อมองข้ามไหล่ของผู้เป็นพี่ไป เจี่ยนจือพอเห็นผ่านม่านน้ำตาราง ๆ ว่าผู้คนในโบสถ์ทยอยลุกออกจากที่นั่ง แล้วเดินไปวางดอกไม้บนโลงศพ และหนึ่งในนั้นก็มีใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ด้วย นั่นคือเจ้าของโรงแรมในไอร์แลนด์ที่เธอเคยพบมาก่อน“จือจือ……” เขาพยายามจะดึงเธอเข้ามากอด เมื่อเห็นแววตาเลื่อนลอยของเธอเจี่ยนจือผลักเขาออกด้วยแรงประมาณหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พี่……บอกมาสิ ว่าคนที
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 770
ข้อความโดยละเอียดคือ：เมิ่งเฉิงซ่ง หากนายได้อ่านข้อความนี้ ก็อย่าแปลกใจไปเลยแล้วก็ไม่ต้องถามด้วยว่าเพราะอะไรเพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันจักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีเรื่องราวมากมายเหลือคณานับที่มนุษย์ไม่อาจหาคำตอบได้ฉันโชคดีที่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับนาย มีนายเป็นเหมือนพี่น้องต่างสายเลือด ฉันโชคดีที่ได้เดินตามรอยนาย เดินทางไปในทุกที่ที่นายไป ดีใจที่ตัวฉันได้กลายเป็นนายอีกคน และได้ตัดสินใจแทนนาย ขอให้ชีวิตที่เหลือของนายราบรื่นและสงบสุข ขอให้นายมีความสุขตลอดไปเจี่ยนจือลอยอยู่เหนือข้อความเหล่านั้น จากมุมมองของเธอตอนนี้ เธอมองเห็นขนตาของเมิ่งเฉิงซ่งค่อย ๆ ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา“หง่าง——หง่าง——หง่าง——” ไม่รู้ว่าเสียงระฆังดังมาจากทางไหน มันดังจนหัวใจเธอสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด ท่ามกลางสติอันเลือนราง เธอคล้ายได้ยินเสียงสวดมนต์ดังขึ้นข้างหู ขมับของเธอเริ่มปวดตุบ เมื่อสติของเธอดับวูบลง เหมือนเธอจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังมาจากห้วงความทรงจำอันไกลโพ้น：ถ้าหากชาติหน้ามีจริง หวังจริง ๆ ว่าจะช่วยทำให้ความปรารถนาทุกอย่างของเขาเป็นจริง“ติ๊ง——” ไม่รู้ว่าเสียงกริ่งที่ไหนช่วยดึงเจี่ยนจือออกมาจากห้
Vous vous intéresseriez aussi à
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ70.3K Vuesอาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X138.0K VuesSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้232.8K Vuesสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.5K Vuesเล่ห์รักคุณหมอข้างบ้าน
มะที656 Vuesอุ้มท้องทายาทคุณหมอ
มนต์ศิขริน169 Vuesรักกันเมื่อวันที่สายไป
PAIZAY24 Vuesหลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์
ดาญา-DAYAH / JINDAYA102 Vues
