Share

บทที่ 596

Author: ปลาคาร์ปตัวน้อย
เจี่ยนจือหันกลับไปมองเวินถิงเยี่ยนกับบอดี้การ์ดที่นอนอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง หัวใจบีบรัดแน่นด้วยความเป็นห
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 596

    เจี่ยนจือหันกลับไปมองเวินถิงเยี่ยนกับบอดี้การ์ดที่นอนอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง หัวใจบีบรัดแน่นด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็ยังรีบตามอัลเลนขึ้นรถไปติด ๆเสียงปืนทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตกใจจนรีบเข้ามาดู อัลเลนเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “รีบแจ้งตำรวจ เรียกรถพยาบาลเร็ว!”พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับทั้งสามคนที่นอนอยู่บนพื้นว่า “อดทนไว้นะ ผมจะขับรถออกไปก่อน แล้วค่อยแจ้งคุณรอสซี”คุณย่าตกใจกลัวจนจับมือเจี่ยนจือไว้แน่น ทั้งที่ตัวเองหวาดกลัวมาก แต่ก็ยังปลอบเจี่ยนจือว่า “จือจือไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว หมอกับตำรวจกำลังจะมา พวกเขาสามคนจะต้องไม่เป็นอะไร”เจี่ยนจือแนบตัวอยู่กับกระจกรถ มองทั้งสามคนที่ค่อย ๆ ห่างออกไป รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวของเธอมีแต่เสียงหึ่ง ๆ ดังไม่หยุด ส่วนหัวใจก็เหมือนมีใครถือกลองใบใหญ่มาทุบอย่างแรง ตึก…ตึก…ตึก… ทุบเสียจนใจเธอสั่นราวกับจะกระเด็นออกมา แม้แต่ในหู ในสมอง ก็เหมือนมีใครกำลังทุบดัง ตึก…ตึก…ตึก… อยู่ตลอดเวลาเธอกุมหน้าอกพลางหอบหายใจแรง “คุณย่า หนูไม่เป็นไร หนูไม่ได้กลัว แล้วคุณย่าล่ะ? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”“ย่าไม่เป็นไร

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 595

    ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้วถึงแม้ตัวจะอยู่ที่ต่างประเทศ แต่สำหรับคนตระกูลเจี่ยนตรุษจีนยังคงเป็นเทศกาลที่สำคัญที่สุดของปีโดยเฉพาะกับคุณย่า พอถึงช่วงนี้ทีไรท่านก็มักจะยุ่งอยู่กับการเตรียมงานฉลองตามขนบธรรมเนียมเดิมที่คุ้นเคย ซึ่งเรื่องพวกนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องที่คนงานที่บ้านคุณป้าจัดการไม่ได้ จึงกลายเป็นหน้าที่ของคุณป้า เจี่ยนจือและเจี่ยนหลานที่ต้องช่วยคุณย่าจัดเตรียมทุกอย่างเองโดยเฉพาะเจี่ยนจือที่ยังไม่เปิดเทอม จึงมีเวลาช่วยคุณย่ามากกว่าคนอื่นทั้งเตรียมเนื้อเค็ม ตัดกระดาษมงคลตกแต่งหน้าต่างและประตู แถมยังถึงขั้นที่ไปซื้อโม่เล็ก ๆ มาอันหนึ่ง ตั้งใจจะบดข้าวเหนียวสำหรับทำบัวลอยจีนไม่มีทั้งคำพูดที่ว่า “ที่บ้านมีแฮมสเปนชั้นดีอยู่แล้วจะยังทำเนื้อเค็มไปทำไม” หรือแม้แต่ “ในซูเปอร์มาเก็ตจีนก็มีเม็ดบัวลอยสำเร็จรูปขายตั้งเยอะ นั่งโม่เองลำบากจะตาย” ทุกคนต่างเต็มใจทำตามขนมธรรมเนียมที่คุณย่ายึดถือ และที่สำคัญพวกเขาเองก็มีความสุขกับการได้ทำสิ่งเหล่านี้ไปด้วยกันถึงขนาดที่เจี่ยนหลานสนใจเครื่องโม่หินมาก เขาถึงขั้นเปิดดูคลิปสอนวิธีใช้ตามอินเทอร์เน็ต จำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งเขาถึงกับตื่นเช้ามาโม่ถั่

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 594

    เขายอมรับผิดทุกอย่างไว้คนเดียว และรับแรงโจมตีทั้งหมดบนโลกออนไลน์ไว้กับตัวเอง“เขาเป็นผู้ชายนะ รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว!แค่นี้ลูกก็ซาบซึ้งใจแล้วเหรอ?” แม่หลินไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งที่ลูกสาวตัวเองจะยอมลดตัวไปทุ่มเทให้ผู้ชายขนาดนี้ “ผู้ชายดี ๆ มีตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือไง?”หลินจื่อเวยแย่งโทรศัพท์กลับมา “ใช่ค่ะ ผู้ชายมีเยอะก็จริง แต่เจี่ยงซื่อฝานมีคนเดียว!”พูดจบ เธอก็วิ่งออกไปทันที“ลูกจะไปไหน?จะไปหาเขาใช่ไหม ลูกฟังแม่……”แม่หลินยังพูดไม่ทันจบ หลินจื่อเวยก็วิ่งออกจากบ้านไปแล้วเธอตั้งใจจะไปหาเจี่ยงซื่อฝานจริง ๆ นั่นแหละเธอถ่อไปถึงที่บริษัทของเจี่ยงซื่อฝาน แต่ตอนนั้นเจี่ยงซื่อฝานกำลังประชุมอยู่ เธอจึงเข้าไปนั่งรอในห้องทำงานของเขาตอนที่เจี่ยงซื่อฝานกลับมาแล้วเห็นเธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของตน ความโกรธก็พลันพุ่งขึ้นมา “ใครอนุญาตให้เธอมา?”หลินจื่อเวยไม่ตอบอะไร เธอเพียงลุกออกจากเก้าอี้แล้วพุ่งเข้าหาเขา ก่อนจะตวัดเรียวแขนโอบรัดเอวสอบเจี่ยงซื่อฝานรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้น “เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย?”“ขอบคุณนะ” หลินจื่อเวยเอ่ยเสียงเบา“ขอบคุณเรื่องอะไร?” เจี่

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่593

    เจี่ยงซื่อฝานอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเหยียดยิ้มฝืน ๆ “โง่จริง ๆ ก็มีแต่เธอนั่นแหละที่คิดว่าฉันดีไปหมดทุกอย่าง”หลินจื่อเวยเองก็เงียบไปพักใหญ่ สุดท้ายก็พูดทั้งน้ำตา “ นายดีทุกอย่างนั่นแหละ ยกเว้นเรื่องที่ไม่ชอบฉัน”เจี่ยงซื่อฝานทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ผ่านไปพักใหญ่ ๆ เขาถึงพูดขึ้นว่า “ ฉันบอกแล้วว่าฉันมาขอโทษ”หลินจื่อเวยเบือนหน้าหนี ขอบตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจเจี่ยงซื่อฝานเอ่ย “ เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันไม่ควรปล่อยให้เธอเห็นคลิปนั้นแล้วเอาไปฝึกตาม ฉันผิดเองที่เก็บ ไฟล์ข้อมูลของตัวเองไม่ดี”น้ำตาของหลินจื่อเวยไหลพรากลงมาทันที “ ฉันเป็นคนแอบฝึกเอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”“ ยังไงก็เป็นเพราะฉันปล่อยปละละเลยเกินไป” เจี่ยงซื่อฝานว่าต่อ “ ฉันทำผิดต่อเธอ ทำผิดต่อเจี่ยนจือด้วย เรื่องนี้ฉันผิดเอง”พอหลินจื่อเวยได้ยินแบบนั้น ไฟโทสะก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ร่างบางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ทำไมต้องพูดถึงยัยนั่นด้วย? นายมาขอโทษฉันนะ! ฉันจะบอกอะไรให้ ฉันทนไม่ได้ที่เห็นนายไปทำดีกับผู้หญิงคนอื่น! ทนไม่ได้ที่เห็นนายไปคบกับคนอื่น!นายรู้ไหมว่าตอนที่นายคบกับผู้หญิงที่ชื่อเจี่ยนจือ ฉันเสียใจขนาดไหน?แล้วตอน

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่592

    พ่อหลินหน้าถอดสีไปทันที “ว่าไงนะ?เป็นไปได้ยังไง?พ่อแม่ของเจี่ยนจือเป็นพวกผีพนันกับคนโลภไม่รู้จักพอไม่ใช่เหรอ แถมน้องชายเพียงคนเดียวก็เป็นพวกไม่เอาถ่านนี่?”“ลูกพี่ลูกน้องครับ คุณรอสซีกับเจี่ยนจือเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน คุณรอสซีรักเจี่ยนจือเหมือนเป็นแก้วตาดวงใจ จะว่ายังไงล่ะครับ……อยู่ดีไม่ว่าดีทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้!” พี่ชายหลินจนปัญญาสุด ๆ พ่อหลินตวัดสายตามองพ่อเจี่ยงทันที ความโกรธพลันปะทุขึ้นอีกครั้ง “คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่ไหม?ในใจคงกำลังหัวเราะเยาะผมสินะ?” คิดดูอีกที คำตอบมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ยังไงไอ้คนตระกูลเจี่ยงก็ต้องรู้เรื่องนี้ดี ในเมื่อเจี่ยงซื่อฝานเกือบจะได้กลายเป็นลูกเขยบ้านนั้นแล้ว!เรื่องที่หน้าแตกครั้งนี้ทำเอาพ่อหลินแทบคุมสติตัวเองไว้ไม่อยู่เขาเสียหน้าได้ แต่จะเสียหน้าต่อหน้าเหล่าเจิ้งไม่ได้!พ่อหลินตั้งท่าจะไล่พวกเขากลับด้วยความโมโห แต่แม่เจี่ยงก็เข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยไว้เสียก่อน “โอ๊ย เหล่าหลิน พวกเรารู้จักกันมาตั้งหลายปีแล้วนะคะ อย่าทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้เลยนะ?คุณกับเหล่าเจิ้งรู้จักกันมาตั้งแต่หนุ่ม ๆ ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเท่าไหร่แล้ว เขาเป็นคนยังไงคุณก็น่า

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 591

    คนตระกูลหลินเองก็ไม่เคยมีใครคาดคิดว่าพ่อแม่ของเจี่ยงซื่อฝานและเจี่ยงซื่อฝานจะยังกล้ามาเยี่ยมกันถึงบ้านแบบนี้ แถมยังเอาของฝากมาให้ด้วย โดยที่อ้างเสียน่าฟังว่ามาเยี่ยมเวยเวยตอนนี้พ่อแม่ของหลินจื่อเวยยังคงรู้สึกอคติกับเจี่ยงซื่อฝานมาก สำหรับพวกเขาแล้วสิ่งที่เจี่ยงซื่อฝานทำไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำเกลือลงบนแผลสด ไม่ช่วยเหลือกันยังพอว่า แต่นี่กลับออกแถลงการณ์ที่เหมือนการตอกหน้าหลินจื่อเวยกลาย ๆ อีกเพราะแบบนั้น ครอบครัวเจี่ยงจึงไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีนักเพราะต่างก็เป็นตระกูลใหญ่มีหน้ามีตา แม่เจี่ยงจึงทำเป็นไม่สนใจท่าทีเย็นชาของพวกเขา ยังคงชวนคุยสัพเพเหระเหมือนปกติ พอคุยไปพอหอมปากหอมคอแล้ว จึงวกเข้าเรื่องว่าช่วงตรุษจีนนี้ให้สองครอบครัวไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันดีไหม จะได้เปิดโอกาสให้หนุ่มสาวได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น?“ไม่ล่ะ” พ่อหลินตอบ“อ้อ?” แม่เจี่ยงหัวเราะพลางพูดว่า “มีแพลนอื่นแล้วเหรอคะ?”“ใช่ครับ” พ่อหลินตอบ “พวกผมจะไปไห่เฉิง”“ไปไห่เฉิง?” แม่เจี่ยงคลี่ยิ้มบาง “ไม่เลวเลยค่ะ ซื่อฝานเต้นรำอยู่กับคณะนาฏศิลป์ไห่เฉิงพอดีเลย ที่ผ่านมาพวกเราไปไห่เฉิงเพราะเรื่องงานทั้งนั้น ยังไม่มีโอกาสได้เที

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status