2

“แค่คิดก็สนุกแล้ว จ้างนักเขียนในเมืองสักคน คงหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ”

ภายใต้รอยยิ้มน่ากลัวของคุณหนูเสิ่น นางมองไปทางองครักษ์วัยสี่สิบ

ป๋ออวี้ดีใจจนตัวโยน ก้าวออกมาจากมุมมืดโดยมิให้คนกลุ่มใหญ่เห็น เขายกมือประสานกันข้างหน้า ก้มศีรษะขอความช่วยเหลือจากคุณหนู

เจียงป๋ออวี้เป็นคนสนิทของมู่ซินเหยียน ฮูหยินคนแรกของรองเสนาบดีซูจื่อโม่

เวลานั้นคุณชายน้อยอายุเพียงห้าขวบ บิดายังเป็นเพียงขุนนางระดับล่าง พาอนุเข้าจวนมาพร้อมบุตรลับ ๆ อีกสอง

คุณชายน้อยร้องไห้ขอความเป็นธรรม กอดขาบิดาไม่ให้รับอนุจนโดนลงโทษอย่างหนัก องครักษ์ส่วนตัวของฮูหยินพยายามเข้าไปขวาง ด้วยความคิดเข้าข้างตนเองว่าขุนนางซูจื่อโม่จะมีเมตตาต่อภรรยาเอกบ้าง แม้นางจะให้กำเนิดบุตรทีหลังอนุก็เป็นฮูหยินผู้ดูแลจวน แต่ไม่เลย คุณชายน้อยถูกโบยปางตาย เพิ่มโทษจากห้าไม้เป็นยี่สิบไม้ ตระกูลซูร่วมใส่ร้ายฮูหยินว่าลอบคบชู้กับองรักษ์ ขับไล่ป๋ออวี้ออกจากจวนในทันที

เรือนไม้สวยงามถูกยกให้อนุภรรยาพำนักอาศัย บุตรชายให้ไปอยู่เรือนเก่าซอมซ่อ มีบ่าวรับใช้ดูแลเพียงแค่คนเดียว ผ่านไปประมาณสักห้าปีได้ บ่าวคนนั้นตายไป มีบ่าวคนใหม่เข้ามาแทน

ป๋ออวี้ปลอมตัวเป็นชายยากจน ผมหงอกขาว อายุราว ๆ สักห้าสิบปี คอยรับใช้คุณชายอย่างระวัง มิเปิดเผยตัวตน เขาสวมหน้ากากมนุษย์ ชุดที่ทำจากหนังเหี่ยวย่นเพื่อการปลอมตัวอย่างแนบเนียน สายลับในแคว้นหนานทำมาให้เขาโดยเฉพาะ เขาจึงไม่สามารถออกตัวช่วยเหลือคุณชายน้อยได้

ไยผู้ที่ปรากฏตัวยามคับขันมักจะเป็นคุณหนูตระกูลเสิ่น ราวกับว่านางเป็นเทพธิดาผู้กอบกู้สถานการณ์ ป๋ออวี้รู้เรื่องนี้ดี

บริเวณลานกว้างของเรือนสี่ประสาน ใบหน้าซีดขาวของคุณชายก้มมองพื้น เนื้อบนหลังฉีกขาดจากกัน น่าสยดสยองนัก ขยับตัวนิดเดียวก็ปานร่างจะแตกเป็นเสี่ยง

หรูซีก้าวไว ๆ เข้าไปหาฮูหยินซู นางประสานมือไว้ข้างลำตัว ย่อเข่าลงเล็กน้อย “คำนับฮูหยินซู ข้าทำขนมมาฝากพี่จื่อหาวเจ้าค่ะ”

เมื่อก่อนนี้นางเคยเรียกท่านป้า แต่เห็นจะไม่ได้รับความอนุญาตอีกต่อไป

ฮูหยินซูยกมือปรามบ่าวชายให้หยุดตีคุณชายน้อย นางไม่อยากให้คนนอกมาเห็น ยังไม่ชอบหน้าคุณหนูตระกูลเสิ่นเอามาก ๆ

“อาจื่อไม่ได้มีใจให้เจ้า ไยต้องทำเรื่องพวกนี้ให้วุ่นวาย”

“ข้าได้ยินมาว่าพี่จื่อหาวเพิ่งกลับมาจากชายแดน จึงตั้งใจเข้าโรงครัวทำขนมกุ้ยฮวามาแสดงความยินดีเจ้าค่ะ เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเท่านั้น มิได้มีเจตนาอื่นแอบแฝง”

“ไม่มีรึ?” ฮูหยินซูเลิกคิ้วขึ้น หัวเราะเสียงดังจนบ่าวมองเป็นตาเดียว “ถ้าไม่มี เจ้าจะดิ้นรนมาทำไมคุณหนูเสิ่น ข้าจะบอกให้เอาบุญ ลูกชายข้ากำลังจะแต่งกับลูกสาวท่านเสนาบดี เจ้ากรมกลาโหม เจ้าไม่คู่ควร”

ตอนนี้พวกเขาคงจะบอกว่านางไม่คู่ควร เหมือนชาติที่แล้ว...

หรูซียิ้มหยันในใจ ครั้งหนึ่งนางมีตาหามีแววไม่ นางหลงใหลคุณชายจื่อ เพียงเพราะเขาเป็นผู้ฉุดรั้งนางจากความคิดอันเลวร้าย เขาเปรียบเสมือนแสงเทียนท่ามกลางความมืดมิดสิ้นหวัง เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนาง

ในค่ำคืนเหน็บหนาวถึงขั้วกระดูก พายุเหมันต์ไม่หยุดลงสักชั่วขณะ นางตั้งใจกอดป้ายวิญญาณจนตายในศาลบรรพชนตามบิดามารดาไป โชคดีที่ได้คุณชายเรือนใกล้เคียงเรียกสติ พานางขึ้นรถม้ากลับจวนแม่ทัพ บอกให้นางรักษาตน

‘ท่านแม่ทัพทั้งสองตายอย่างสมเกียรติในสนามรบ ชีวิตคนเราย่อมต้องเดินต่อไปข้างหน้า คุณหนูก็อย่าเสียใจนาน’

บุตรชายคนโตได้รับการอบรมเป็นอย่างดีในตระกูลขุนนาง หากจะมีความคิดก้าวหน้ากว่าเด็กทั่วไปมิใช่เรื่องแปลก คุณชายจื่อก็แค่สงสารนาง ไม่ได้คิดลึกซึ้งกับนาง เป็นนางที่ตามติดเขาแต่เล็กจนโต ช่วงชิงโชคชะตาของเขาไปด้วยการทูลขอพระราชทานสมรส

เพื่อให้ได้แต่งกับซูจื่อหาว นางโง่งมถึงเพียงนั้น นางดื้อรั้นจะแต่งงานกับชายที่เกลียดชังนางเพราะไปบังคับฝืนใจเขา

วันที่สวมชุดแดงชาด สามีชั่วช้ามองนางด้วยสายตาดูแคลนราวกับว่านางเป็นมดปลวกสักตัว เสร็จพิธีคำนับฟ้าดินแล้วเขาควบม้าไปชายแดนในทันที ทิ้งนางไว้ลำพังในคืนวันเข้าหอ ไม่ส่งจดหมายมาสักฉบับถึงสองปี

ตอนนี้นางนึกสงสารบุตรสาวเสนาบดีผู้นั้น หากได้แต่งเข้าจวนตระกูลซูจริง ๆ ไม่ต่างจากฆ่าตัวตาย นางเคยใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในตระกูลซู ย่อมรู้ซึ้งถึงนรก สายตาเบื้องหน้านี้ไม่ต่างจากชาติก่อนของนางเลย!

หญิงสาวเก็บความเคียดแค้นไว้ภายใน ปั้นหน้าใสซื่อ เจรจากับฮูหยินอย่างอ่อนน้อม “พี่จื่อหาวฝีมือเป็นเลิศทั้งบุ๋นและบู๊ ก่อนเดินทางไปชายแดน เขาได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงแปดในงานเลี้ยงชมบุปผา แต่งบทกวีได้ลึกซึ้งยิ่งนัก แถมประลองกระบี่ชนะองค์ชายใหญ่”

“เรื่องนั้นมันก็แน่นอน เขาเป็นบุตรชายข้า ย่อมมีความสามารถเป็นเลิศ ขนมนั่น...” สายตาของฮูหยินที่หลุบมองไปยังตะกร้าไม้ไผ่สามชั้น ชัดเจนว่ารังเกียจคุณหนูกำพร้าบุตรีจวนแม่ทัพ ยิ่งกว่านางเป็นสิ่งปฏิกูล! ขนมของนางก็นับว่าเป็นการถือขยะเข้ามาในจวน “อาจื่อคงไม่รับขนมของเจ้า จวนเรามีของกินดี ๆ ถมถืดไป เอาไปทิ้งเสีย”

“ข้าจะรอพบพี่จื่อหาวก่อน ให้เขาเป็นคนตัดสินใจ หากเขาไม่รับน้ำใจจากตระกูลเสิ่นจริง ๆ ข้าก็จะรีบไปเจ้าค่ะ”