6

ป๋ออวี้ในคราบชายสูงวัยกินอาหารก่อนคุณชายอย่างเอร็ดอร่อย ปากก็บ่น

“ข้อนี้ข้าเห็นด้วยกับคุณชายใหญ่ คนตายก็ตายไปแล้ว ไยจึงต้องบังคับบุตรหลานให้แต่งงาน แต่งไปก็มีแต่จะเป็นทุกข์ ตาข้ามิได้มืดบอด เห็นอยู่ว่าคุณหนูเสิ่นพึงใจคุณชายน้อย หากนางไม่ติดสัญญาหมั้นหมายกับบุตรชายคนโตตระกูลซู นางก็ต้องเป็นฮูหยินท่าน นางปีนเตียงท่านตั้งแต่ห้าขวบนะขอรับ”

ปีนเตียง! คุณชายยกมือปรามองรักษ์ให้พูดเบา ๆ คุณหนูจะเสื่อมเสียชื่อเสียงเอาได้

คุณหนูหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาเอาผ้าห่มคลุมตัวนางไว้ไม่ให้นางหนาว ครั้นจะจับนางขึ้นมานอนบนเตียง คงลุกไม่ไหว ตาคมหลุบมองใบหน้าหวานยามหลับใหล หวนระลึกถึงวันวานด้วยหัวใจที่เต้นระรัวแรง

‘พี่อวิ๋นเชื่อเรื่องชาติก่อนหรือไม่?’

ตอนนั้นเด็กสาวตัวกระจ้อยร่อยลอบมาพบเขา นางย่องเข้ามาทางหน้าต่าง แอบมาซุกตัวนอนในผ้าห่มของเขา

เขาอายุห่างจากนางแปดปี ตอนเขาอายุสิบสามปี นางอายุห้าขวบกว่า นางเล่าให้เขาฟังว่าทันทีที่ได้สำนึกรู้ในร่างนี้ นางไม่อยากพลาดโอกาสทองอีก เลยรีบตรงมาพบเขา

อวิ๋นซีสติปัญญาฉลาดหลักแหลม ฉายแววบัณฑิตตั้งแต่วัยเยาว์ จึงไม่เชื่อคนง่ายดาย แต่เพราะเห็นนางเป็นเด็กน้อย จะทำอะไรใครได้ จวนแม่ทัพตั้งอยู่ข้างจวนขุนนาง เขาจะไปฟ้องอาวุโสว่านางทำตัวเหลวไหลเมื่อใดก็ได้

เมื่อนางเริ่มเข้าหาเขาก็แสร้งเป็นผู้ฟังที่ดี นางพูดเป็นตุเป็นตะว่าได้กงล้อแห่งโชคชะตามาจากท่านอาจารย์ ย้อนกลับมาแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด ชาตินี้นางจะปฏิบัติดีต่อเขา จะต้องกินอาหารดี ๆ ยามป่วยไข้ต้องมียารักษาโรค เรื่องเงินทองขออย่าให้เขาเป็นกังวล

เรียนหนังสืออย่างไรก็ต้องใช้เงิน...

ทั้งค่าเล่าเรียน ค่ากินอยู่ ค่าตำรา ค่าจ้างบ่าว คุณชายน้อยใช้ชีวิตกลางดงจระเข้ อนุขี้อิจฉา บิดาก็ลำเอียง ไม่สนว่าตระกูลซูจะรังแกเขามิให้ได้ดีไปกว่าบุตรคนอื่น ชาติก่อนเขามีความเป็นอยู่ที่ลำบากยากแค้นหลังมารดาเสียชีวิตไป ถึงเขาจะเป็นบัณฑิตได้ ก็อยู่ในผู้สอบผ่านลำดับต่ำสุด ทั้งที่เขามีความสามารถมากกว่านั้น กว่าเขาจะไต่เต้าขึ้นตำแหน่งสูงในราชสำนัก ล้วนใช้เวลาและความสามารถตน หาได้มีผู้ใดหยิบยื่นมือช่วยเหลือ

เด็กห้าขวบจะมีความคิดลึกซึ้งเท่านี้ได้อย่างไร ขนาดป๋ออวี้ที่มีนิสัยระวังตัว มิให้ใครเข้าใกล้คุณชายน้อย ยังค่อย ๆ ยอมรับนาง

อย่างเมื่อคืนนี้ คุณหนูเสิ่นทำให้คุณชายและป๋ออวี้ประหลาดใจอีกแล้ว

‘ต่อให้ท่านกำเงินร้อยตำลึงไปซื้อยา จะไม่มีใครขายยาให้ท่าน ฮูหยินซูใช้เงินและอำนาจข่มขู่หมอยาในเมืองหมดแล้ว หากท่านจ้างผู้อื่นไปพบหมอให้จ่ายยารักษาบาดแผลจากการถูกเฆี่ยน ยิ่งน่าสงสัย ท่านไปพบชายผู้หนึ่ง เป็นสหายข้า เขาจะมอบยาให้ท่าน ก่อนเดินทางมาที่นี่ข้าจัดเตรียมยาชั้นดีจากหมอเทวดาเอาไว้ แผลเหล่านี้ไม่นานเกินสามวันก็หาย’

‘นำป้ายหยกนี่ไปตรอกชุนหลี ได้รับของแล้วท่านนำกลับไปต้มที่เรือนเดิม ไม่ก็ไปที่โรงครัวในจวนข้า ค่อยนำมาให้พี่อวิ๋นในช่วงรุ่งสาง อย่าให้ใครรู้เป็นอันขาด บ่าวรับใช้ที่นี่เป็นคนของอนุทั้งนั้น รวมหัวกันรังแกคุณชายน้อยไม่เลิกรา!’

‘อย่าลืมตบตาพวกเขาด้วย องรักษ์ป๋อ แสร้งออกไปวิ่งวุ่นซื้อยาให้ครบทุกร้าน ไปขอความเมตตาจากอาวุโสที่เรือนใหญ่ ขอให้ฮูหยินซูปรานีคุณชาย ทำตัวให้น่าสงสาร แต่อย่ามากเกินไป พวกเขาจะสงสัยเอาได้...’

‘ส่วนพี่อวิ๋น... จะแกล้งป่วยกี่วันก็แล้วแต่ จะได้มีเวลาอ่านตำราเรียน’

ป๋ออวี้เชื่อฟังคุณหนู ปล่อยให้สองหนุ่มสาวอยู่กันตามลำพังตลอดคืน กระนั้นเขาเกิดความชั่วร้ายขึ้นมา ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด หากเรื่องแดง ยังไงก็ต้องแต่ง!

องครักษ์ในคราบบ่าวผู้เฒ่าจ้องทั้งสองสลับกันไป อยากให้ครองรักกันไว ๆ

“พี่อวิ๋น... ตื่นแล้วหรือ?” หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ นางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากกว้าง “ดีจัง ไข้ลดแล้ว ยังเจ็บแผลอยู่หรือไม่?”

อวิ๋นซีส่ายหน้า ไม่เลิกจ้องขนตางอนยาว แก้มขาวผ่องที่ชวนให้หลงใหล นางจับชีพจรเขาด้วยวิชาแพทย์พื้นฐาน พอเห็นว่าอาการของเขาดีขึ้นนางก็โล่งใจ

“อาหรูเล่า หลับสบายไหม?”

“เมื่อยเล็กน้อย”

หรูซีไม่โกหก นางขึ้นไปนั่งบนเตียง

ป๋ออวี้นั่งยิ้มมองสองหนุ่มสาวห่วงใยกัน รักใคร่กลมเกลียว ไม่ลืมบอกคุณหนูว่าเมื่อคืนนี้คุณชายน้อยขอให้ไปหาขนมบนกองเหมันต์ หนาวเจียนตาย! กว่าจะนำขนมกุ้ยฮวาใส่ตะกร้าไม้กลับมาได้ พอนางเผลอหลับไป คุณชายอวิ๋นขโมยขนมสุนัขกิน ตัวเขาก็รีบออกไปจัดการธุระที่คุณหนูฝากเอาไว้

“พี่อวิ๋น ขนมกินไม่ได้ ตกพื้นแล้ว”

“เอาไปให้สุนัขกินก็น่าเสียดาย ขนมเจ้าทำเอง ข้าอยากชิม”