(๗) ชิงป๋ายร้อนวิชา

๗

ชิงป๋ายร้อนวิชา

         

          ชิงป๋ายหวังว่าจะได้ลองวิชาในลำธารแต่ไม่สมหวัง เพราะจู่ ๆ ฝนก็ตั้งเค้าทั้งคู่จึงรีบกลับจวน

          จนกระทั่งลงกลอนประตูด้านในแล้วเดินเข้ามาในตัวเรือนแล้ว ชิงป๋ายก็ไม่ยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป

          แขนแกร่งสวมกอดร่างบางอันชุ่มไปด้วยน้ำฝน ริมฝีปากขบเม้มใบหูขาวสะอาด ตวัดลิ้นชิมรสหญิงสาวด้วยความร้อนใจประสาชายหนุ่มเพิ่งริลองกายสาว

          เฟิ่งเฟยยืนนิ่ง ๆ ให้โอกาสเขาได้ทำความคุ้นเคยกับร่างกายของนาง มือหนาปลดเสื้อผ้าของนางออกด้วยความรวดเร็ว จับนางหันกายเข้าหาตนพร้อมตะโบมจูบไม่ให้จังหวะหยุดชะงัก

          สองมือใหญ่ปลดชุดตนเองจนร่างกายสมบูรณ์แบบไร้อาภรณ์ติดกาย เมื่อขจัดสิ่งกีดขวางแล้ว เขาก็กดสองแขนเรียวเล็กแนบประตู ใช้ปลายลิ้นชิมเนื้อนางทุกซอกทุกมุม ทั้งยังกดลึกจนผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นสีกุหลาบ

          “หวานนัก”

          ผละริมฝีปากออกมาชั่วขณะชมเปาะ ก่อนจะก้มหน้าลงชิมก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองข้าง

          กลางกายของเขาชูชันขึ้นเรื่อย ๆ จากการที่เขาไม่ปลดปล่อยออกมาในทันที ทำให้รู้ว่าเขาคงผ่านการช่วยตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน ยามนี้เมื่อเจอของจริงจึงสามารถควบคุมได้ในระดับหนึ่ง

          ร่างสูงย่อกายลง อีกเพียงนิด ลิ้นของเขาก็จะแตะลงบนเนินเนื้อสามเหลี่ยมอยู่รอมร่อ หากไม่ใช่เพราะว่าเฟิ่งเฟยจับหน้าเขาขึ้นมาจุมพิตกันก่อน

          ที่นางห้ามไม่ใช่เพราะว่าจะถ่วงเวลาแต่อย่างใด เป็นเพราะ...

          “คุณชาย คุณชายขอรับ คุณชายชิงอยู่แถวนี้หรือไม่”

          ชิงป๋ายชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิท

          เขามองหน้าเฟิ่งเฟยอย่างขอคำปรึกษาซึ่งนางก็แนะนำให้เขากลับตระกูลชิงไปก่อนแล้วค่อยกำหนดเวลามารับตัวนางเข้าไปในจวน

          “แล้วคืนนี้ข้าจะมาหา ข้าจะบอกให้องครักษ์พักโรงเตี๊ยมในเมืองก่อนสักคืนสองคืน”

          ก่อนจากเขาก็ได้จุมพิตริมฝีปากนุ่มอย่างโหยหา ในใจเฝ้ารอให้ถึงคืนนี้เร็ว ๆ

          โดยไม่คิดเลยว่าค่ำคืนที่เขาใฝ่ฝัน จะได้เห็นบุรุษร่างกายสูงใหญ่คนหนึ่งมาเคาะประตูจวนของเฟิ่งเฟย ดวงตาสาดประกายเย็นชาในทันทีเมื่อเห็นบุรุษคนนั้นสวมกอดร่างบาง

          “มิใช่ว่าต้องไปนำทัพหรือ นี่เพิ่งผ่านไปคืนเดียว เหตุใดถึงกลับมาแล้วล่ะ”

          “ข้าทนคิดถึงท่านไม่ไหวเลยเสนอให้ชินอ๋องตีเมืองหน้าด่านของชิงไฮ้ให้แตกยับ ส่วนทัพใหญ่จะต้องแบ่งคนมาช่วยทางนี้แน่ ดีที่ทางใต้มีกำลังเรือนแสน มากพอจะยึดครองเมืองหน้าด่านได้”

          ทั้งสองเดินเข้าไปในจวน ชิงป๋ายก็เดินผ่านประตูรั้วที่ไม่ได้ลงกลอนเอาไว้เข้าไปเงียบ ๆ

          หู่ชิงเป็นนักรบมากฝีมือ เขาสามารถรับรู้การมีอยู่ของคนได้ ครั้งชินอ๋องเป็นเพราะเขาตั้งใจทำเป็นไม่รู้ แต่สำหรับชิงป๋ายเขาไม่รู้ตัวจริง ๆ

          ...เพราะเฟิ่งเฟยทำให้เขาไม่อาจรับรู้ได้!

          การตีตราจองไม่เพียงจะได้รับการปกป้องจากปีกเท่านั้น แต่เฟิ่งเฟยยังสามารถร่ายเวทต่าง ๆ ใส่เขาได้ในระยะไกลอีกด้วย

          “แม่ทัพหนีทัพ ไม่ประจำการทัพแล้วใครจะควบคุมดูแล”

          “แม้ข้าจะไม่เคยคุมทัพนี้ แต่พวกเขาย่อมรู้กิตติศัพท์ของข้า ผ่านการโดนล้างบางมาทำให้ข้าไม่คิดจะอุทิศชีวิตให้กองทัพถึงเพียงนั้นแล้ว”

          ทั้งสองไม่ได้เข้าไปในเรือน แต่นั่งอยู่ที่ศาลาในสวน หู่ชิงยกร่างบางนั่งบนตัก กดจมูกสูดกลิ่นหอมเข้าปอด

          “อยู่ ๆ ข้าก็รู้สึกเหมือนโดนแย่งของรัก”

          เอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร้อมพรมจูบตั้งแต่ขมับเล็กลงมายังแก้มนุ่ม ฟันขาวขบเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว มือไม้ไม่อยู่สุข จับตรงนั้นบีบตรงนี้จนสาวงามมีอารมณ์ร่วมด้วย

          เขาจับร่างบางให้หันหน้าเข้าหาเขา ขาเรียวยาวตวัดรัดเอวสอบ สองแขนโอบรอบคอหนา เงยหน้ารับจูบแสนหวานจากเขา

          แก่นกายแข็งดุนดันขึ้น มือบางข้างหนึ่งเปลี่ยนมาจับแก่นกายหนา ดึงมันผ่านเนื้อผ้าจนเจ้าของแก่นกายครางเสียงทุ้มในลำคอ

          หู่ชิงไม่สนการปลุกเร้าอีกต่อไป ช้อนสะโพกเด้งขึ้นแล้วกดลงให้สอดเข้ากับแก่นกายของเขาพร้อมยกสะโพกนางขึ้นลงช้า ๆ

          ใบหน้างามฝังลงบนลำคอหนา ลมหายใจกระชั้น จังหวะไหนที่กดเข้าลึกถึงจุดสุดยอด ฟันเล็กก็จะขบเนื้อเขาเป็นการระบายอารมณ์ จนผิวเนื้อรอบคอขึ้นรอยฟันเต็มไปหมด

          “อ๊า...”

          ที่นั่งศาลาสั่นสะเทือนอยู่นาน กว่าที่พายุรักจะสงบลงไปหนึ่งรอบ เดิมทีคิดจะมาดูหน้าให้หายคิดถึงเท่านั้น แต่กลายเป็นว่าได้เอาเปรียบนางอีกแล้ว

          “อีกรอบได้หรือไม่”

          หู่ชิงกอดรัดร่างหอมกรุ่นอยู่นาน เมื่อเรี่ยวแรงกลับมาก็ขอนางอีกครั้ง แต่เฟิ่งเฟยส่ายหน้าปฏิเสธ หู่ชิงจึงถอนหายใจอย่างเสียดายแล้วอุ้มร่างบางเข้าไปส่งถึงเตียงนอน

          ร่างบางเสื้อผ้าอยู่ครบแต่หลุดลุ่ย หู่ชิงมองใบหน้างามอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจุมพิตหน้าผากใสเบา ๆ ขณะที่เฟิ่งเฟยกำลังเคลิ้ม หู่ชิงก็จับขาเรียวแยกออกแล้วใช้ลิ้นตวัดเลียกลางกายสาว โดยอ้างว่าจะทำความสะอาดให้

          เฟิ่งเฟยหลับตาพริ้มเอาแรง แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกที คนที่กำลังดูดเลียกลางกายสาวอย่างหิวกระหายกลับเป็นชิงป๋ายแทน!