(๘) อาหลิงสมุนปีศาจ

๘

อาหลิงสมุนปีศาจ

         “ชิงป๋าย”

         ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้น เลื่อนกายขึ้นมาให้ใบหน้าเสมอกับหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นว่านางฟื้นแล้ว เอ่ยด้วยท่าทางน้อยใจขึ้นมาในทันที

         “บุรุษคนนี้หรือ สหายบุรุษที่ท่านพูดถึง หู่ชิง”

         เฟิ่งเฟยพยักหน้ารับ “ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักเขา”

         “ประมาณหนึ่ง ได้ยินว่าเขาถูกเรียกกลับกองทัพแล้ว เหตุใดจึงยังติดพันท่านอยู่”

         “เจ้าก็ด้วย อย่าว่าแต่คนอื่น”

         นิ้วเรียวแตะปากเขาเบา ๆ ซึ่งชิงป๋ายก็ไม่ปล่อยโอกาส งับนิ้วเรียวพร้อมดูดเล่นประหนึ่งเด็กที่ฟันกำลังขึ้น

         “ข้าอิจฉาเขาที่ได้ครอบครองท่าน”

         เขาไม่เพียงแต่เป็นเด็กฟันน้ำนมกำลังขึ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นเด็กติดนมอีกด้วย

         มือหนาแหวกผ้าท่อนบนออกจนเผยเต้างาม มือข้างหนึ่งบีบเล่น ข้างหนึ่งครอบครองมันด้วยริมฝีปาก เขาใช้ลิ้นเก่งจนนางรู้สึกวาบหวาม

         “เริ่มแฉะแล้วหรือไม่”

         เขาถามไปอย่างนั้น เพราะสุดท้ายก็ก้มหน้าลงไปสอดลิ้นตรงดอกไม้งามสีสวยไร้ขนอยู่ดี ส่วนนี้ของนางเกลี้ยงเกลาดั่งเด็กแรกเกิด ดูบอบบางเสียจนเขารู้สึกว่าลิ้นของตนเองสากระคายเกินกว่าจะสัมผัส ไม่คู่ควรแตะต้องนางเลยสักนิด

         “อื้อ”

         เสียงครางด้วยความพึงพอใจสร้างความฮึกเหิมให้ชายหนุ่ม เขาตวัดเลียจนกลางกายนางชุ่ม ยิ่งนางขยับหนี เขาก็ยิ่งพยายามสอดลิ้นเข้าหาช่องอุ่นมากขึ้น

         “ครอบครองข้าเสีย...”

         น้ำเสียงขาดห้วงของหญิงสาวเป็นตัวเร้าให้เขาปลดอาวุธประจำกาย ลำกายขยายเต็มที่พร้อมเริ่มทำงาน มันค่อย ๆ สอดเข้าหาช่องแคบทีละนิดจนในที่สุดก็มิดลำ 

         ครั้งแรกของชายหนุ่มไม่นานนัก

         ครั้งต่อไปชิงป๋ายก็ทำได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ จบหนึ่งยกเขานอนสลบใบหน้าซบอกอิ่ม เมื่อเรี่ยวแรงกลับมาแล้ว เขาก็เริ่มทำใหม่จนกระทั่งฟ้าสาง ทำเอาเฟิ่งเฟยอดคิดไม่ได้ว่า

         จะร้อนวิชาอะไรขนาดนั้น

         

         เมื่อชิงป๋ายจากไปเฟิ่งเฟยก็เรียกสมุนปีศาจออกมาช่วยปรนนิบัตินาง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นมาว่า

         “นายท่านหักโหมไปหรือไม่ขอรับ”

         สมุนปีศาจใช้ผ้าชุบน้ำค่อย ๆ เช็ดตามเนื้อตัวของร่างงาม ที่จริงเฟิ่งเฟยสามารถใช้พลังฟื้นฟูมันได้แต่นางไม่ทำ

         สมุนปีศาจก็สามารถใช้พลังทำความสะอาดร่างกายนางได้ แต่เขาก็ไม่ทำเช่นกัน!

         “ให้ข้าได้ใช้ชีวิตเถิด ยุ่งเกี่ยวกับชะตาชีวิตมนุษย์มากถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าตาแก่นั่นจะมาจับข้าขังไว้ในกรงทองเมื่อไร”

         สมุนปีศาจถอนหายใจ เขาใช้ชีวิตอยู่กับเผ่าปีศาจนกมานานย่อมเข้าใจนิสัยใจคอของท่านประมุขเผ่าดี

         “ขอรับ ตามใจนายท่าน”

         เอ่ยตอบเสียงเบาพลางใช้ผ้าทำความสะอาดต่อ สายตาคมกริบมองร่องรอยบนกายสาวด้วยสายตาอ่านยาก 

         “อาหลิง”

         เมื่อสมุนปีศาจเงียบไป เฟิ่งเฟยจึงเรียกเขา มือหนาถึงได้ใช้ผ้าเช็ดตามเนื้อตัวต่อ

         เมื่อทำความสะอาดเสร็จแล้วก็ช่วยนางแต่งกายโดยใช้ชุดที่ชิงป๋ายนำมาให้

         ...บ่ายวันนี้นางจะกลับเมืองหลวงแคว้นตง!

         “ให้ข้าน้อยปลอมเป็นสาวใช้นายท่านดีหรือไม่ขอรับ”

         ตอนที่กำลังทาผิวด้วยสมุนไพรผสมน้ำนมแพะให้เฟิ่งเฟย อาหลิงก็เสนอ ทว่ามือหนายังคงทาผิวให้เฟิ่งเฟยไม่หยุดมือ 

         ร่างงามยืนขึ้นเต็มความสูง แยกขาเรียวออกเล็กน้อยเพื่อให้อาหลิงทาผิวได้สะดวกขึ้น มือหนานวดตรงบั้นท้ายงามงอนอยู่หลายที สองมือนวดขึ้นบนแผ่นหลังไปหาหัวไหล่ ก่อนจะนวดเต้างามสองข้างผ่านด้านหลัง

         เฟิ่งเฟยหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ มือหนานวดขึ้นลงแตะไปทั่วร่าง ก่อนจะหยิบเอี๊ยมบังทรงชิ้นแรกสวมใส่ให้เฟิ่งเฟย ทว่าส่วนล่างกลับว่างเปล่า

         ชุดของสตรีแคว้นตงค่อนข้างน้อยชิ้น มีเพียงเสื้อตัวในปิดไหล่ไว้ ทับด้วยกระโปรงยาวกรอมส้น อาหลิงใส่ถุงเท้าให้เฟิ่งเฟย แต่ก่อนที่จะสวมใส่นั้น ริมฝีปากของเขาอ้าออกแล้วงับนิ้วเท้าขาวสะอาด

         กระโปรงถูกถกสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเผยขาเรียวงาม ริมฝีปากหนาไล่จากปลายเท้า ค่อย ๆ พรมจูบขึ้นมายังปลีน่อง

         ใบหน้าแนบกับขาขาวพร้อมหลับตาพริ้ม สีหน้าของเขาในยามนี้ดูรักใคร่นางหนักหนา ด้วยความเจียมตนว่าเป็นไพร่จึงไม่กล้าอาจเอื้อมไปมากกว่านี้

         เฟิ่งเฟยมองเขาด้วยสายตาหลากหลาย มือเรียวทาบใบหน้าฝั่งตรงข้ามกับที่เขาแนบตรงขานาง เพียงเท่านั้นก็ทำให้หัวใจของอาหลิงเหมือนได้รับหยาดน้ำทิพย์ชโลมหัวใจ

         ...เพียงเท่านี้ เขาก็พอใจมากแล้วจริง ๆ