(๖) ชิงป๋ายแห่งตระกูลชิง

๖

ชิงป๋ายแห่งตระกูลชิง

         

          ‘ทำเรื่องอย่างว่ากัน แต่ไม่ได้เป็นอะไรกัน’

          ชิงป๋ายอึ้งไปชั่วขณะ ไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว เขาได้สติก็ตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากเฟิ่งเฟย

          “ตกใจถึงเพียงนั้นเชียว”

          “เอ่อ ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท”

          เฟิ่งเฟยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินหายไปแล้วกลับมาอีกทีพร้อมชุดบุรุษ

          “ที่นี่ไม่มีใครหาบน้ำให้ หากอยากชำระร่างกายต้องไปที่น้ำตก จะไปด้วยกันหรือไม่”

          ชิงป๋ายสีหน้าตกตะลึงอีกครั้ง ทว่าไม่นานก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ สายตาของเขาเปลี่ยนไป เมื่อในหัวคิดแผนการอะไรได้

          “แท้จริงแล้วข้ากำลังจะหมั้นหมาย แต่พี่น้องของข้าไม่เห็นด้วยต่อการหมั้นในครั้งนี้จึงได้คิดสังหารข้า”

          เฟิ่งเฟยพยักหน้ารับ ดูตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาจะเอ่ยต่อจากนี้

          “แม่นางช่วยเล่นละครเป็นคนรักของข้าได้หรือไม่!”

          ประโยคนี้เหมือนเขาพยายามกลั้นใจกล่าวให้จบ พอเห็นเฟิ่งเฟยเงียบไป ชิงป๋ายก็คิดว่านางโกรธ รีบคิดหาเหตุผลมาอธิบายเพิ่ม

          “ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ข้าแค่...”

          “ได้สิ! ว่าแต่เล่นละครเป็นคนรักด้วยสถานะทางสังคมแบบใดเล่า นางโลม สาวบ้านป่าหรือว่าลูกชาวสวน”

          เป็นอีกครั้งที่ชิงป๋ายตะลึงงัน ในใจคิดว่าสตรีคนนี้ช่างแปลกนัก ผิดแผกไปหมด

          แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังสนใจ!

          “สาวชาวสวนก็ไม่แย่ ทว่าอุปสรรคใหญ่จริง ๆ ไม่ใช่พี่น้องของข้า แต่เป็นฮูหยินผู้เฒ่าท่านย่าของข้าเอง นางคงไม่ยอมรับแม่นางเฟิ่งเฟยโดยง่ายแน่ แม่นางมีสิ่งใดต้องการในการตอบแทนครั้งนี้จงเรียกให้หนักตามราคาที่เราต้องจ่ายเถิด”

          เฟิ่งเฟยเงียบไปก่อนจะยกยิ้มด้วยความพอใจ อุปนิสัยของเขาแตกต่างจากหู่ชิงซึ่งนางชอบตรงที่มันไม่ซ้ำกัน!

          “มาเป็นชายบำเรอของข้าทั้งชีวิต คุณชายจ่ายไหวหรือไม่”

          ณ น้ำตก

          เฟิ่งเฟยแช่น้ำด้วยความสบายใจหลังจากทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ให้ชายหนุ่มขบคิด

          หากเขาไม่รับข้อเสนอ ก็แค่กลับตระกูลไปใช้ชีวิตตามเดิม ไปเป็นคุณชายตระกูลชิงผู้มีฐานะและหน้าตา

          แต่หากรับข้อเสนอ ก็อาจจะยังใช้ชีวิตในฐานะคุณชายตระกูลชิงได้ แค่ไม่อาจแต่งสตรีอื่นได้อีกแล้ว

          ตู้ม!

          เสียงของหนักหล่นลงน้ำดังขึ้น เมื่อเฟิ่งเฟยหันไปก็เห็นว่าเป็นชิงป๋ายที่กระโดดลงมาโดยไม่สนแผลบนร่างกายเลยสักนิด

          อวดดี!

          “ไม่กลัวแผลอักเสบหรือ”

          ชิงป๋ายในร่างเปลือยท่อนบนว่ายน้ำมาหาเฟิ่งเฟยซึ่งแช่ตัวอยู่กลางน้ำตก

          จุดที่เฟิ่งเฟยอยู่เป็นตำแหน่งตรงทางน้ำที่ตกลงมาจากหินชั้นบนพอดี โดยปกติแล้วน้ำตรงนี้จะแรง แต่เฟิ่งเฟยกลับอยู่ใต้สายน้ำโดยไม่ถูกกระแสน้ำพัด ชิงป๋ายจึงรู้ว่าเฟิ่งเฟยไม่ใช่คนธรรมดา

          ที่สำคัญแผลบนร่างกายของเขายังหายเร็วผิดปกติ เขาเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ ของที่เขาใช้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดมาตลอด มีหรือจะไม่เคยใช้ยาดีมาก่อน 

          และต่อให้ยาดีแค่ไหน ก็ไม่อาจรักษาแผลให้หายดีในเพียงข้ามคืน!

          “ข้าขอเดิมพันทั้งชีวิต”

          ใจเร็วนัก บุญเราเสมอกันถึงเพียงนี้!

          “เดิมพันกับข้าถึงแก่ชีวิต นี่คือสิ่งที่คุณชายต้องรู้”

          ไม่เพียงพูดเปล่า นิ้วเรียวยังยื่นออกไปแตะลงตรงตำแหน่งหัวใจของชิงป๋าย 

          ชิงป๋ายก้มมองเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบ จึงเห็นว่ามีเลือดซึมออกมาจากผิว ดวงตาเขาเป็นประกายวาววับ เอ่ยคำอย่างสัตย์จริง

          “ข้าพร้อมแลกด้วยชีวิต นี่เป็นการร่ายคำสาปใส่ข้าหรือไม่”

          เฟิ่งเฟยนึกแปลกใจที่เขาหัวไวมาก ใบหน้างามส่ายหน้าคิดจะชักมือกลับ ทว่าชิงป๋ายกลับจับมือนางไว้ไม่ยอมปล่อย สีหน้าตั้งตารอเป็นอย่างมาก

          “ไม่ใช่คำสาป แต่เป็นคำปฏิญาณ หลังจากเป็นคนของข้าแล้ว จะไม่อาจเป็นของใครได้อีก แน่นอนว่าตอนนี้คุณชายยังมีสิทธิ์ปฏิเสธ”

          “ข้าขอปฏิญาณ”

          สิ้นคำแสงสว่างสีทองก็เปล่งประกายรอบกายทั้งสอง ขนนกสีดำปรากฏตรงตำแหน่งหัวใจของเขาเพียงครู่ก่อนที่จะหายไปในชั่วพริบตา

          การตีตราจองในครั้งนี้ทำให้เฟิ่งเฟยดีใจเช่นครั้งหู่ชิง ริมฝีปากอิ่มจรดบนหน้าอกของเขา ก่อนที่ตัวนางจะถูกรั้งเข้าหาอ้อมอกแกร่ง

          ชิงป๋ายใจเต้นระส่ำ อยากจะปฏิบัติตามสิ่งที่เขาเคยอ่านผ่านตำรามาแทบแย่!