งูดวงซวย

ขณะที่ปู้จิงกำลังจะเดินไปส่องดูหน้าผาว่ามีสมุนไพรตามหนังสือหรือไม่ กลับมีเสียงลมดังขึ้นในโสตประสาทของนางเสียก่อน

วูบ!! ฟึ่บ!!! เปรี้ยง!

ปู้จิงหลบหลีกตามสัญชาตญาณ พอตั้งหลักได้ปู้จิงก็เห็นงูยักษ์ตัวใหญ่กำลังขู่ฟ่อ ฟ่ออยู่ห่างไปหนึ่งจ้าง ปู้จิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างรังเกียจ เมื่อครู่นางเตะเท้าออกไปอย่างสะเปะสะปะก็คิดอยู่ว่าทำไมสิ่งที่นางเตะถึงได้ลื่น ๆ ยึกยึ๋ย ๆ พอรู้ว่าเป็นงูตัวเขื่องจริง ๆ ปู้จิงก็ยิ่งขยะแขยงมากขึ้นไปอีก สัตว์อื่นนางไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ยกเว้นพวกงูที่มีหนังเรียบลื่นเหล่านี้ที่ปู้จิงไม่เคยชอบเลยแม้แต่น้อย

“เจ้างูบ้าเอ้ย! กล้าทำร้ายข้า อยากตายนักใช่ไหม” ปู้จิงตวาดอย่างอารมณ์เสีย นางนำธนูออกมาง้างและเตรียมตัวยิงงูไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงทันที

เจ้างูยักษ์เห็นคนตัวเล็กทำท่าทางขึงขังก็ยิ่งนึกดูถูก มันอยู่เฝ้าสมุนไพรล้ำค่ามาหลายร้อยปีแล้ว ยังไม่เคยมีมนุษย์คนไหนกล้าเข้ามาในพื้นที่ของมันมาก่อน มนุษย์ตัวจ้อยตรงหน้ามันกลับกล้ามาถึงที่นี่ ทั้งยังเตะมันเสียมึนหัวไปหมด

ฟ่อ! วูบ!! ฟึ่บ! ฟ่อ!

งูตัวใหญ่ไม่กลัวลูกธนูเล็ก ๆ ของปู้จิงเลยแม้แต่น้อย มันเลื้อยเข้าใส่ปู้จิงอย่างรวดเร็วโดยคิดจะงับร่างของนางในคำเดียว น่าเสียดายที่ความคิดของมันไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง สิ่งที่มันได้รับกลับมาจากปู้จิงคือลูกธนูที่รุนแรงราวกับปืนใหญ่ ทำเอางูดวงซวยถึงกับตาเหลือกกระอักเลือดออกมาคำโต เพราะลูกธนูเล่นปักอยู่ในปากของมันจนเลือดทะลักออกมาแล้ว

ปู้จิงเห็นว่าเจ้างูบ้ายังไม่สิ้นฤทธิ์ นางที่เกลียดหนังลื่น ๆ ของมันเป็นทุนเดิมจึงได้แต่หยิบมีดพร้าประจำตัวออกมาและเก็บธนูเอาไว้ก่อน จากนั้นปู้จิงกระโดดสูงขึ้นไปอย่างไม่น่าเชื่อว่าเด็กคนหนึ่งจะทำได้ถึงขนาดนี้ นางตวัดปลายมีดพร้าฟันลงไปกลางหัวของงูยักษ์อย่างเต็มแรง เสียงโครมครามดังไปทั่วบริเวณทันที พื้นที่ที่งูยักษ์อยู่ก่อนหน้านี้ถูกแรงกดจากมีดพร้าแตกกระจายออกเป็นวงกว้างทันที งูยักษ์ที่เสียท่าปู้จิงไปสองครั้งติด ๆ กัน มันในตอนนี้รู้แล้วว่าปู้จิงไม่ธรรมดา พอเห็นปู้จิงกำลังจะลงมือกับมันอีกครั้ง งูยักษ์ก็รีบเผ่นหนีอย่างว่องไวยิ่งกว่าตอนที่มันมาก่อนหน้านี้เสียอีก ในใจของงูยักษ์ได้แต่ก่นด่าบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของปู้จิงว่าเหตุใดจึงมีทายาทมนุษย์พลังสูงเช่นนี้ออกมาได้ ทำเอามันเกือบตายไปเสียแล้ว

“แฮ่ก ๆ บ้าเอ้ย! ปล่อยมันหนีไปจนได้” ปู้จิงที่ลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคงแล้วอดหายใจหอบขึ้นมาไม่ได้ นานแล้วที่นางไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ นับว่าการต่อสู้ครั้งนี้ลำบากมากเลยทีเดียว

ปู้จิงเมื่อมองดูแล้วเห็นว่างูยักษ์ไม่น่าจะกลับมาอีกเร็ว ๆ นี้ นางก็รีบไปส่องดูที่ข้างหน้าผาอย่างอยากรู้อยากเห็นทันที สายตาที่กวาดมองไปของปู้จิงพบเข้ากับกล้วยไม้สีรุ้งสองต้นที่ขึ้นอยู่ห่างออกไปจากบนหน้าผาประมาณเกือบสองจ้าง นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกเดินไปผูกเชือกที่นำมาด้วยเข้ากับต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ จากนั้นปู้จิงก็มัดเชือกเข้ากับเอวของนางแล้วค่อย ๆ ปีนลงไปจากหน้าผาช้า ๆ ปู้จิงกลัวว่าหากนางเผลอออกแรงมากไปจะทำให้หินบนหน้าผาแตกและไปทำลายกล้วยไม้สีรุ้งของนางเสียก่อน

ด้วยความพยายามกดพลังของปู้จิง ในที่สุดกล้วยไม้ทั้งสองดอกก็มาอยู่ในตะกร้าสะพายหลังของนางได้เสียที ปู้จิงไม่สนใจสมุนไพรอื่นที่มีอยู่ตามหน้าผาอีก นางคิดว่าแค่สมุนไพรที่เก็บได้ตอนนี้น่าจะขายได้เงินไม่น้อยแล้ว ปู้จิงอยากเข้าเมืองไปขายด้วยตัวเองสักครั้งหนึ่ง เพราะทุกครั้งคนในบ้านมักจะเป็นคนนำของที่นางหาได้ไปขายให้

ปู้จิงที่ขึ้นมาจากหน้าผาเลือกที่จะเก็บเชือกแล้วใช้วิชาตัวเบากลับบ้านไปในทันที นางไม่สนใจสายตาคนอื่นที่อยู่ตีนเขาแม้แต่น้อย ปู้จิงเลือกที่จะรีบกลับบ้านตนเองเพื่อขออนุญาตท่านแม่ให้นางเข้าเมืองไปขายสมุนไพร

เมื่อปู้จิงกลับมาถึงบ้านตระกูลปู้ นางในวันนี้ไม่ได้วิ่งไปอวดของดีกับท่านย่าเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เลือกที่จะวิ่งเข้าเรือนไปหาท่านแม่ของนางแทน

“ท่านแม่! ข้าขอเข้าเมืองไปขายสมุนไพรได้ไหมเจ้าคะ” ปู้จิงหอบแฮ่กอยู่พักหนึ่งก่อนจะขออนุญาตออกมาเสียงดัง นางอยากรีบเข้าเมืองไปดูว่าที่นั่นมีสิ่งใดน่าสนใจบ้างสักครั้ง

“เพ้ย! เจ้าเพิ่งกลับมายังจะออกไปอีกหรือ นี่มันบ่ายกว่าแล้วนะ” หลิวซื่อส่ายหน้าปฏิเสธทันที อีกอย่างสามีนางกับพี่ใหญ่ของเขาก็ยังไม่กลับมาด้วย นางกลัวว่าลูกสาวจะถูกคนในเมืองหลอกลวงเอาจึงไม่อยากให้นางไปคนเดียว

“โธ่ท่านแม่ ข้าไปไม่นานหรอกเจ้าค่ะ” ปู้จิงยังคงออดอ้อนอย่างน่ารัก แต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้หน้าตาและท่าทางของนางนั้นไม่ได้ผลกับหลิวซื่อ

“ไม่ได้! หากอยากไปต้องให้พ่อเจ้าพาไปเท่านั้น” หลิวซื่อยื่นคำขาด

“เฮ้อ! ข้ารอท่านพ่อก็ได้เจ้าค่ะ” ปู้จิงทำได้แค่ต้องวางตะกร้าสะพายหลังลงแล้วเข้าไปนอนรอพ่อของนางในห้องแทน ปู้จิงงอนจนไม่คิดจะกินแม้แต่ข้าวเที่ยง

หลิวซื่อเห็นอาการลูกสาวแบบนี้ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา ลูกสาวนางถูกทุกคนในตระกูลปู้ตามใจจนแทบจะเสียคนแล้ว ขนาดนางเองที่ดูเหมือนจะเข้มงวดแต่จริง ๆ ก็อดตามใจปู้จิงในหลาย ๆ เรื่องไม่ได้เช่นเดียวกัน ก็ใครใช้ให้ลูกสาวนางน่ารักน่าชังขนาดนี้กันเล่า ต่างจากสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับเทพเซียนของปู้จิงลิบลับ

กว่าปู้ซานจะกลับมาถึงบ้านพร้อมสัตว์ป่าจำนวนมาก เวลาก็ล่วงเลยไปถึงยามเย็นแล้ว ปู้จิงทำได้แค่หน้างอคอหักออกไปกินข้าวที่บ้านใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้น

“เป็นอะไรไปลูกรัก” ปู้ซานที่จัดเก็บสัตว์ที่ล่ามาได้วันนี้เสร็จเอ่ยถามเมื่อเข้ามาในห้องอาหาร

“เปล่าเจ้าค่ะ” ปู้จิงจะบ่นท่านแม่ของนางต่อหน้าคนอื่นได้ยังไงกัน นี่เป็นเรื่องเสียมารยาท

“พรุ่งนี้ท่านพี่พาลูกเข้าเมืองไปด้วยนะเจ้าคะ นางเก็บสมุนไพรมาได้หลายอย่าง” หลิวซื่อเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาแทน ถึงแม้นางจะเห็นท่าทางไม่น่ารักของลูกสาว แต่ก็ไม่คิดจะว่าอะไร

“ได้สิ ลูกยังไม่เคยเข้าเมืองเลยนี่นา ยังไงพรุ่งนี้ข้าก็จะเอาสัตว์ที่ล่าได้เข้าไปขายอยู่แล้ว ให้ลูกนั่งเกวียนไปกับข้าและพี่ใหญ่ก็ได้” ปู้ซานบอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขาอยากพาปู้จิงไปหาซื้อขนมอร่อย ๆ ในเมืองมานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าขออนุญาตเมียรักก็เท่านั้น

“เจ้าใหญ่ พรุ่งนี้เอาเงินไปซื้อข้าวสารอาหารแห้งกลับมาไว้ที่บ้านด้วย เครื่องปรุงในครัวก็ใกล้จะหมดแล้ว ซื้อมาไว้มากหน่อย จะได้ไม่ต้องเข้าเมืองบ่อย ๆ” จางซื่อหันไปบอกลูกชาย

“ขอรับท่านแม่” ปู้กังพยักหน้ารับคำพร้อมรอยยิ้ม พรุ่งนี้เขาจะได้ไปอวดกล้ามให้สาว ๆ ในเมืองดูอีกแล้ว ยังดีที่เมียเขาไม่ห้ามเอาไว้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีโอกาสดี ๆ เช่นนี้

ปู้ต้าน ปู้ตี้และปู้จื่อพอได้ยินก็อยากไปด้วย แต่น่าเสียดายที่เหวินซื่อและเหมยซื่อไม่อนุญาตให้พวกเขาไปวุ่ยวายในเมือง เพราะกลัวว่าเด็กพวกนี้จะวิ่งพล่านไปทั่วจนหากันไม่เจอ

หลังมื้อเช้าวันต่อมา ปู้กังกับปู้ซานช่วยกันยกสัตว์ป่าที่ล่าได้เมื่อวานขึ้นเกวียนอย่างรวดเร็ว ปู้จิงเองก็สะพายตะกร้าขึ้นหลังแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนเกวียนทันทีเช่นกัน นางโบกมือให้กับพี่ชายน้องชายที่มารอยืนส่งพร้อมรอยยิ้มกว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่ปู้จิงจะได้เข้าไปเที่ยวในเมืองฝูเป่ยนางจึงอดดีใจขึ้นมาไม่ได้

“รอพ่อกับลุงเจ้าขายเหยื่อเสร็จก่อนนะลูก พ่อจึงจะพาเจ้าไปร้านขายสมุนไพรทีหลัง” ปู้ซานที่บังคับเกวียนอยู่เอ่ยขึ้นระหว่างทาง

“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ” ปู้จิงรับคำเสียงดัง นางกลัวว่าท่านพ่อจะไม่ได้ยิน เพราะพ่อกับลุงของนางนั่งอยู่ด้านหน้าของเกวียนซึ่งห่างจากตรงที่นางนั่งอยู่มากพอสมควร

“เงินของหลานสาว ข้าว่าไม่ต้องเอาเข้ากองกลางหรอกนะ ให้นางเก็บไว้ใช้จ่ายเองดีไหม” ปู้กังผู้หลงใหลหลานสาวสุดน่ารักไม่ต่างจากคนอื่นในบ้านหันไปบอกน้องชาย

“อืม… ถ้าพี่ใหญ่คิดว่าได้ก็ไม่มีปัญหาขอรับ ข้าคิดว่านางคงขายได้ไม่มากนักหรอก” ปู้ซานเอ่ยอย่างไม่คิดมากอะไร เพราะปู้จิงนำผ้ามาปิดตะกร้าเอาไว้ ทำให้ไม่มีใครเห็นว่าในนั้นมีสมุนไพรล้ำค่าอยู่มากแค่ไหน หากพวกเขาเห็นเข้าคงไม่กล้าพูดแบบนี้แน่