ยิ่งโตยิ่งงาม

สามปีต่อมา

ปู้จิงทั้งที่ออกล่าสัตว์บ่อย ๆ แต่ผิวพรรณของนางกลับขาวนวลราวกับคุณหนูในห้องหอเสียอย่างนั้น อีกทั้งหน้าตาที่น่ารักราวกับตุ๊กตาของนางก็ทำเอาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่เห็นเป็นต้องนึกเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้ น่าเสียดายที่หน้าตากับพลังของนางนั้นไม่สัมพันธ์กันเอาเสียเลย พวกผู้ชายในหมู่บ้านมักเห็นคนงามยกสัตว์ใหญ่ที่ล่าได้กลับบ้านด้วยมือเดียวอยู่บ่อย ๆ ทำเอาความงามของปู้จิงแทบจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตาชายหนุ่มเหล่านั้นทันทีทันใด

“เฮ้อ ข้าล่ะเสียดายหน้าตาน่ารัก ๆ ของปู้จิงจริง ๆ” เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับปู้ต้านเอ่ยขึ้นอย่างสุดแสนจะเสียดาย เขามองดูปู้จิงเติบโตขึ้นมาตลอด แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับนาง ด้วยเพราะตั้งแต่เด็ก ๆ เขาถูกพ่อแม่สอนให้อยู่ห่างจากตัวประหลาดอย่างปู้จิงจึงได้จำฝังใจ

“ชิ เสียดายแล้วจะทำสิ่งใดได้เล่า เจ้ากล้าเข้าไปจีบนางไหมล่ะ” สหายวัยเดียวกันเอ่ยอย่างดูถูกขึ้นมาทันที ใครในหมู่บ้านไม่รู้บ้างว่าปู้จิงมีพละกำลังมหาศาลแค่ไหน

“พูดอย่างกับเจ้ากล้าจีบนางอย่างนั้นแหละ เฮอะ” เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยสีหน้าเหยียดหยามไม่แพ้กัน พวกเขาอยู่ในช่วงวัยของการหาคู่ น่าเสียดายที่ในหมู่บ้านไม่ค่อยจะมีหญิงสาวที่พอจะเข้าตาพวกเขาสักเท่าไหร่ ทั้งสองจึงยังไม่ได้หมั้นหมายจนป่านนี้

ในหมู่บ้านใช่ว่าจะมีเพียงเด็กหนุ่มสองคนพูดถึงเรื่องนี้เท่านั้น บรรดาผู้อาวุโสของแต่ละครอบครัวต่างก็คิดแบบเดียวกัน พวกเขารู้ดีว่าบ้านปู้มั่งคั่งแค่ไหนจากฝีมือล่าสัตว์ขั้นเทพของคนบ้านปู้ น่าเสียดายที่พวกเขาไม่อาจเสี่ยงให้บุตรหลานเข้าใกล้ปู้จิงจนอาจได้รับบาดเจ็บจากพลังช้างสารของนางได้ ทุกคนจึงทำได้เพียงเสียดายโอกาสเท่านั้น

ปู้จิงไม่รู้เลยว่าชาวบ้านพูดถึงนางอย่างไร เพราะวัน ๆ นางเอาแต่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์อยู่ตลอดก็เท่านั้น นาน ๆ ครั้งปู้จิงจึงจะอยู่บ้านพักผ่อนกับครอบครัว แต่ถึงแม้ปู้จิงจะไม่รู้เรื่องดังกล่าว คนอื่นในบ้านปู้ใช่ว่าจะไม่รู้ด้วย เพียงแต่พวกเขารักปู้จิงมากจนไม่อยากให้ใครมาแย่งนางไปจากครอบครัวพวกเขาได้ง่าย ๆ ทุกคนจึงร่วมมือกันปิดบังนางเอาไว้

สายวันต่อมา ช่วงนี้ปู้ต้านกับปู้ตี้ไม่ต้องเรียนหนังสือกับแม่พวกเขาแล้ว เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมา ตำราต่าง ๆ ในบ้านถูกพวกเขาอ่านจนหมดแล้ว ทั้งสองจึงพากันขึ้นเขาล่าสัตว์ช่วยครอบครัวหาเงินแทน วันนี้พวกเขาก็เตรียมกับดักและธนูเอาไว้เช่นกัน

“น้องสาว เจ้าจะไปกับพวกพี่ชายไหม” ปู้ต้านเอ่ยชวนปู้จิงพร้อมรอยยิ้ม เวลาพวกเขาไปกับน้องสาวทีไรก็มักจะโชคดีได้สัตว์ใหญ่กลับบ้านมาแทบทุกครั้ง

“ไม่ดีกว่าพี่ใหญ่ ข้าอยากไปลองหาสมุนไพรหลังเขาดูบ้างเจ้าค่ะ ได้ข่าวว่าช่วงนี้ราคาดีไม่หยอกเลยนะเจ้าคะ” ปู้จิงที่วิ่งไปขอดูหนังสือภาพเกี่ยวกับสมุนไพรจากป้าสะใภ้ใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อนปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มบาง นางอยากลองเปลี่ยนมาหาสมุนไพรดูบ้าง แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเตรียมธนูของนางไปเผื่อเอาไว้ยิงสัตว์ป่าด้วย

“โธ่ เจ้าไม่อยากไปล่าสัตว์กับพวกพี่ชายหรือ” ปู้ตี้เอ่ยอย่างน้อยอกน้อยใจ เขาชอบไปล่าสัตว์กับน้องสาวมากกว่าไปกับพี่ชายสองคนเสียอีก

“ไม่ไปดีกว่าเจ้าค่ะ วันนี้ข้าว่าจะไปภูเขาอีกด้านน่ะ ได้ข่าวว่าแถวนั้นมีสมุนไพรหายากอยู่ด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่าแถวนั้นจะมีสัตว์ดุร้ายคอยปกป้องสมุนไพรไหมเจ้าค่ะ” ปู้จิงบอกไปตามที่นางให้พ่อไปถามหมอในหมู่บ้านมาให้ก่อนหน้านี้

“เช่นนั้นเจ้าก็ระวังตัวด้วยนะน้องสาว” ปู้ต้านไม่อยากเซ้าซี้น้องสาวคนเดียวของบ้าน พวกเขารีบเตรียมของก่อนจะออกเดินทาง ด้วยกลัวว่าน้องชายตัวป่วนอย่างปู้จื่อจะวิ่งตามไปจนเป็นภาระพวกเขาเสียก่อน หลายครั้งแล้วที่ทั้งสองไม่ได้สัตว์กลับบ้านเพราะน้องชายคนนี้

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ พวกท่านก็ระวังด้วยนะเจ้าคะ” ปู้จิงยิ้มบอก นางแค่จะไปหาสมุนไพรเท่านั้นเอง ในสมองนางตอนนี้จดจำรูปร่างและลักษณะพิเศษของสมุนไพรได้ไม่น้อยแล้ว ปู้จิงคาดหวังว่าวันนี้นางจะได้ผลลัพธ์ที่ดีในการขึ้นเขา

ปู้จื่อที่อายุน้อยที่สุดในบ้าน พอรู้ว่าพวกพี่ชายพี่สาวจะขึ้นเขาก็อยากไปด้วย น่าเสียดายที่เหมยซื่อดึงคอเสื้อเจ้าเด็กแสบเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นลูกชายนางต้องวิ่งตามหลาน ๆ ไปอีกเป็นแน่ ลูกชายของนางยังเด็กนักและการฝึกฝนวรยุทธ์ก็ไม่เอาไหนที่สุดในครอบครัว ทำให้เหมยซื่อไม่วางใจให้เขาออกไปล่าสัตว์กับเหล่าลูกพี่ลูกน้อง

“หยุดเลยเจ้าตัวแสบ! อยู่บ้านแล้วฝึกฝนให้ดี หากเจ้าฝีมือไม่ได้เรื่องอีกก็ไม่ต้องตามพวกพี่ ๆ ไปวุ่นวายบนภูเขา หลายครั้งแล้วที่เจ้าทำให้พวกเขาล่าสิ่งใดไม่ได้เลย อย่าไปป่วนพวกพี่ ๆ อีกเข้าใจหรือไม่” เหมยซื่อที่ดึงคอเสื้อลูกชายจนเขาดิ้นแด่ว ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงดุ

“โธ่ท่านแม่ ข้าแค่อยากช่วยพวกเขานะขอรับ ข้าไม่ได้ป่วนเสียหน่อย” ปู้จื่อไม่รู้ตัวเลยว่าการช่วยของเขาทำให้เหยื่อที่น่าจะล่าได้วิ่งหนีไปเสียหมด

“เงียบเลย! ไปช่วยพ่อเจ้าทำกับดักเลยนะ วันนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแม่จะตีก้นเจ้าให้ลายเลยคอยดู” เหมยซื่อขู่เจ้าเด็กแสบของบ้าน

ปู้จื่อได้แต่ต้องพยักหน้ารับคำแม่ของเขา เขารู้ดีว่าไม้เรียวท่านแม่นั้นรุนแรงแค่ไหน ตอนนี้เขายังไม่อยากก้นลายอีก ปู้จื่อจึงทำได้แค่ขอให้แม่ปล่อยเขาลงแล้วเดินไปทางหลังบ้านซึ่งพ่อจอมขี้เกียจของเขาน่าจะกำลังนอนมากกว่าจะทำกับดักอย่างที่แม่บอก

ปู้จิงเลือกไปภูเขาฝั่งตะวันตกห่างออกไปจากหมู่บ้านประมาณสิบห้าลี้ นางใช้วิชาตัวเบาที่ร่ำเรียนมาอย่างสุดกำลัง ทำให้ปู้จิงไปถึงตีนเขาได้ในเวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม

“อืม… ไปทางไหนก่อนดีนะ” ปู้จิงยืนหันรีหันขวางอยู่ตีนเขาคนเดียว นางใช่ว่าจะไม่เห็นชาวบ้านคนอื่นขึ้นเขาแห่่งนี้ เพียงแต่ปู้จิงไม่อยากเดินตามหลังพวกเขาไปเพราะกลัวจะไม่ได้ของดีกลับมา นางรู้ดีว่าคนอื่นเองก็ต้องหาของมีค่าออกไปขายไม่ต่างจากนางเอง

หลังจากยืนมองดูอยู่นานเกือบสองเค่อ ปู้จิงตัดสินใจเดินอ้อมไปอีกทางซึ่งไม่มีชาวบ้านเดินเข้าไป นางคิดว่าทางที่ไม่เคยมีคนไปจะต้องมีสมุนไพรมากมายให้นางเก็บเป็นแน่

ปู้จิงวิ่งเข้าไปในป่าลึกพอสมควร นางเห็นว่าแถวนี้มีป่ารกทึบอยู่จึงได้หยุดวิ่งและกวาดสายตาราวกับเรดาร์ไปทั่วบริเวณทันที

“เอ๊ะ! นั่นไม่ใช่ใบของต้นโสมหรอกหรือ” ปู้จิงเอียงศรีษะคิดไปมาอย่างน่ารัก นางจำได้ลาง ๆ ว่าใบของต้นโสมในหนังสือมีลักษณะอย่างที่กำลังเห็นอยู่

ปู้จิงคิดอยู่ไม่นานก็ตัดสินใจเดินไปนั่งข้างต้นไม้ที่น่าจะเป็นโสม จากนั้นปู้จิงนำเสียมอันเล็กที่พกมาด้วยขุดไปรอบ ๆ พื้นที่ของมันทันที

“หืม? ดูท่าทางจะหัวใหญ่ไม่น้อยเลยนะเนี่ย” ปู้จิงพึมพำขึ้นมาเบา ๆ เมื่อนางรู้สึกว่าใต้ดินน่าจะมีโสมหัวใหญ่ฝังอยู่

หลังจากขุดอย่างเบามือจนดินร่วนดีแล้ว ปู้จิงก็ใช้นิ้วเล็ก ๆ ของนางค่อย ๆ เขี่ยดินออกให้เบาที่สุด ด้วยนางกลัวว่าแรงมหาศาลของนางจะทำลายต้นโสมมีค่าไปเสียก่อน

ปู้จิงใช้เวลาเขี่ยดินออกอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดนางก็ตัดสินใจใช้สองนิ้วดึงต้นโสมขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ตรงหน้าของปู้จิงกลับเป็นโสมอย่างในหนังสือจริง ๆ รอยยิ้มของนางปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าทันทีที่ได้สมุนไพรล้ำค่าอย่างไม่คาดคิด ปู้จิงไม่กล้าแตะต้องต้นโสมมากนัก นางกลัวว่าจะพลั้งเผลอจนทำให้โสมกระจุยไปเสียก่อน

“เฮ้อ! ในที่สุดก็ได้สมุนไพรมาหนึ่งอย่างแล้ว ท่าทางแถวนี้จะมีสมุนไพรดี ๆ อยู่ไม่น้อยเลยนะเนี่ย ข้าลองเดินดูสักหน่อยดีกว่า” ปู้จิงเอ่ยขึ้นหลังจากวางโสมลงในตะกร้าอย่างทะนุถนอม

กว่าหนึ่งชั่วยามที่ปู้จิงเดินไปมา นางพบสมุนไพรอีกสองสามอย่างซึ่งไม่ได้สำคัญอะไรนักแต่ก็พอจะขายได้ราคาอยู่บ้าง เมื่อเห็นว่าแถวนี้ไม่น่าจะมีสมุนไพรดี ๆ อีก ปู้จิงตัดสินใจเดินลึกเข้าไปอีกทางซึ่งมืดมิดยิ่งกว่าตรงที่นางอยู่ตอนนี้ ในใจของนางหวังแค่ว่าจะได้พบกับสมุนไพรล้ำค่ามากกว่าโสมยักษ์ต้นก่อนหน้านี้

“เอ๊ะ! ตรงนั้นเหมือนเป็นหน้าผาเลย ไม่รู้ว่าจะมีสมุนไพรดี ๆ บ้างไหมนะ” ปู้จิงได้ยินเสียงลมพัดแรงไม่ไกลนัก นางจำได้ว่าในหนังสือมีสมุนไพรดี ๆ ที่เกิดตามหน้าผาไม่น้อย ปู้จิงจึงคิดอยากเสี่ยงดวงดูสักครั้ง อย่างไรวิชาตัวเบานางก็เรียนรู้มาเป็นอย่างดี การปีนหน้าผาจึงไม่ยากสำหรับปู้จิงเลยแม้แต่นิดเดียว