EP. 06｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

"เฮอะ! ฉันจะชนะให้ดู!" ฉันแยกเขี้ยวใส่เขา ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ ข้าง ๆ ธีร์ที่นั่งอยู่ในเครื่องแข่งรถอีกเครื่อง

พิมกับภัทรยืนดูอยู่ข้าง ๆ พิมตะโกนเชียร์ฉันสุดเสียง "ซีน! เอามันให้แพ้ไปเลย!"

"เธอพร้อมยัง?" ธีร์หันมาถาม

"พร้อมสิ!"

"งั้น...เริ่มได้!"

เสียงนับถอยหลังดังขึ้น

3... 2... 1... GO!

ฉันเหยียบคันเร่งเสมือนจริงสุดแรง รถในเกมพุ่งออกไปพร้อม ๆ กับธีร์ที่ขับนำหน้าไปก่อน ฉันกัดฟันแน่น พยายามบังคับพวงมาลัยให้รถวิ่งอยู่ในเลนอย่างมั่นคง

"เฮ้ย ๆๆ! เบา ๆ หน่อยสิ!" ฉันร้องลั่นเมื่อธีร์แกล้งขับเบียดรถฉันในเกมจนเสียหลัก!

"อ้าว ขับไม่ดีเองจะโทษใครล่ะ?" หมอนั่นหัวเราะชอบใจ

"ไอ้บ้านี่!" ฉันกัดฟันแล้วพยายามเร่งสปีดรถให้ทันเขาให้ได้

พิมตะโกนสุดเสียง "ซีน! เร่งเครื่องเลย!"

"เร่งอยู่!" ฉันตะโกนกลับ ขณะที่ธีร์ยังนำอยู่เล็กน้อย

เหลืออีก 100 เมตรจะเข้าเส้นชัย!

ฉันเร่งเครื่องเต็มที่ รถของฉันไล่ตีคู่กับธีร์อย่างเฉียดฉิว...

50 เมตรสุดท้าย...

"ซีน! แซงเลย!"

"ข้าไม่ยอมแพ้หรอก!"

และแล้ว...

เข้าเส้นชัย!!!

ฉันหลับตาปี๋ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาดูผลการแข่งขัน...

เสมอ!?!?

"เฮ้ยยยย!" ฉันร้องลั่น "มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ!!!"

ธีร์หัวเราะลั่น "ดูเหมือนเราจะต้องแข่งกันอีกแล้วนะซีน~"

"แข่งบ้าอะไรอีก! ฉันไม่เล่นแล้ว!" ฉันลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างหัวเสีย ขณะที่พิมยืนขำอยู่ข้าง ๆ

"เฮ้ย! ไม่เอาดิซีน ไหนเธอบอกว่าจะชนะข้าไง?" ธีร์ยังคงยียวนไม่เลิก "หรือว่ายอมแพ้แล้ว?"

"ฉันไม่ได้แพ้!!!" ฉันแยกเขี้ยวใส่หมอนั่นทันที ก่อนจะชี้หน้าเขา "แค่...ขี้เกียจเล่นต่อก็แค่นั้น!"

"อ๋อ~ ขี้เกียจเล่น หรือกลัวแพ้กันแน่?"

"ธีร์!!!"

ภัทรหัวเราะพลางเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับธีร์ ก่อนที่ฉันจะพุ่งไปบีบคอหมอนั่นจริง ๆ "เอาน่า ๆ พอเถอะ สุดท้ายก็เสมอ นับว่าไม่มีใครชนะก็ได้"

"ก็จริง..." พิมเสริมขึ้น "งั้นก็ถือว่ายกเลิกเดิมพันได้แล้วปะ?"

ฉันรีบพยักหน้า "ใช่! ยกเลิก!"

แต่ธีร์กลับทำหน้าเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ "อืม...ข้ารู้สึกคาใจว่ะ"

"คาใจอะไรวะ?" ภัทรถาม

ธีร์ยักไหล่ "ก็ยังไม่ได้ตัดสินกันจริง ๆ นี่นา"

ฉันหรี่ตาลง "นายจะเล่นอะไรอีก?"

ธีร์กอดอกทำท่าคิด ก่อนจะยิ้มกวน ๆ "งั้นเอางี้...ถ้าเธอไม่อยากแข่งเกม งั้นเดิมพันเปลี่ยนเป็น-"

"ไม่เอา!!!" ฉันสวนขึ้นมาทันที "ฉันไม่เล่นอะไรกับนายอีกแล้ว!"

ธีร์หัวเราะชอบใจ "ใจร้อนจังเลยนะ"

"พอเถอะ ๆ" พิมรีบตัดบทก่อนที่ฉันจะโมโหหนักกว่าเดิม "ไหน ๆ วันนี้ก็มาเดินห้างแล้ว เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า ไม่ต้องเดิมพันอะไรทั้งนั้น"

"เห็นด้วย" ภัทรพยักหน้า "เราเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน"

ฉันถอนหายใจแรง ๆ อย่างหงุดหงิด ก่อนจะพยักหน้า "เออ ไปกินข้าวกันเถอะ!"

ร้านอาหารญี่ปุ่น

พวกเราสี่คนเลือกเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นในห้าง เมนูที่วางอยู่ตรงหน้ามีทั้งข้าวหน้าต่าง ๆ ซูชิ และราเม็ง ฉันเปิดดูเมนูไปพลาง ขณะที่ธีร์เอนหลังพิงเก้าอี้มองฉันอยู่

"มองอะไร?" ฉันหรี่ตาถามอย่างจับผิด

"ก็แค่สงสัยว่าเธอจะสั่งอะไร"

"เรื่องของฉัน!" ฉันเบ้ปากแล้วหันไปสั่งข้าวหน้าปลาดิบกับน้ำชาเขียว

พิมสั่งข้าวแกงกะหรี่ ส่วนภัทรเลือกราเม็ง ส่วนไอ้ธีร์น่ะเหรอ...

"เอาข้าวหน้าหมูทอดครับ" หมอนั่นสั่งก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน "แบ่งกันกินได้นะซีน~"

"ไม่มีวัน!!!" ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็งทันที

ธีร์หัวเราะ "ใจร้ายจัง"

พิมกับภัทรพากันหัวเราะขำ ขณะที่ฉันแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นี่หมอนี่มันจะกวนฉันไปทุกมื้อเลยหรือไง!?

อาหารถูกเสิร์ฟไม่นานหลังจากนั้น พวกเรากินกันไปคุยกันไปบรรยากาศดูเป็นกันเอง...

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี

ก็ไอ้ธีร์มันเอาแต่มองฉันยิ้ม ๆ ไม่พูดอะไรเลยเนี่ยสิ!!!

"มองอะไรอีกล่ะ?" ฉันถามเสียงห้วน

"ก็แค่คิดว่า...เธอดูจะอารมณ์ดีกว่าปกตินะ"

"อะไรของนาย!?"

"ปกติเห็นเอาแต่โมโหข้า แต่วันนี้ดูจะสนุกเหมือนกันนะ" ธีร์ยิ้มกวน ๆ

ฉันชะงักเล็กน้อย แล้วรู้สึกเหมือนหน้ามันเริ่มร้อนขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล

"พูดบ้าอะไรของนาย! กินข้าวไปเลยไป๊!!!"

"ครับ ๆ" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตักข้าวเข้าปาก

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามตั้งหน้าตั้งตากินข้าวของตัวเองต่อ

แต่ไม่รู้ทำไม...

ฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว

บ้าจริง...