LOGINบทที่ 7
เช้าวันจันทร์
มหาวิทยาลัยศิรวัฒน์ธานี (SWU)
ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์
หลังจากโปรเจกต์สารคดีของฉันกับธีร์เสร็จเรียบร้อย อาจารย์ก็ให้แต่ละกลุ่มมา พรีเซนต์ผลงาน เพื่อให้เพื่อน ๆ ได้ดูและวิจารณ์กัน
ตอนนี้ฉันกับพิมนั่งอยู่ด้านหลังของห้องประชุมขนาดเล็กในคณะวิศวะ รอดูว่ากลุ่มของเราจะถูกเรียกตอนไหน
"ซีน แกคิดว่าเราจะโดนอาจารย์ติอะไรไหม?" พิมกระซิบถามฉันเบา ๆ
"ไม่น่าจะมีอะไรนะ" ฉันพึมพำ "แต่ถ้าจะมี ก็อาจจะเป็น...ไอ้ธีร์"
"โอ๊ยยย แกจะดิสเครดิตมันไปถึงไหน?" พิมขำ "จริง ๆ ฉันว่าธีร์มันทำหน้าที่พรีเซนต์ดีอยู่นะ"
"ก็แค่พูดเก่ง" ฉันเบะปาก "แต่ถ้ากวนประสาทล่ะก็...ที่หนึ่งของประเทศแน่"
พิมหลุดหัวเราะ แต่ก่อนที่เราจะได้พูดอะไรต่อ เสียงอาจารย์ก็ประกาศเรียกกลุ่มเราให้ไปพรีเซนต์
"เชิญกลุ่มต่อไปครับ"
ฉันถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปด้านหน้าพร้อมธีร์ พิม และภัทร ทุกคนดูเป็นงานเป็นการ ยกเว้นไอ้ธีร์ที่ยังคงดู ชิลเกินเบอร์
"โอเค ฉันจะเริ่มเปิดวิดีโอนะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกดเล่นไฟล์สารคดีของกลุ่มเรา
ในวิดีโอ
ฉากเปิดเริ่มด้วยธีร์พูดแนะนำโครงการตามสคริปต์ที่ฉันกับพิมช่วยกันเขียน บรรยากาศการตัดต่อดูเป็นสารคดีมืออาชีพกว่าที่คิด รุ่นพี่วิศวะที่ให้สัมภาษณ์ก็ดูเป็นงานเป็นการ ข้อมูลแน่น
"หืม...ดูดีแฮะ" ฉันพึมพำเบา ๆ ขณะมองภาพในจอ
พิมยิ้มกว้าง "เห็นไหมล่ะ? ฉันบอกแล้วว่ามันออกมาดี!"
แต่แล้ว...
"และนี่คือส่วนหนึ่งของการทำงานของพวกพี่ ๆ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งแน่นอนว่า...ผมไม่ได้มีส่วนร่วมเลยสักนิด"
เสียงธีร์พูดในวิดีโอดังขึ้น พร้อมกับภาพของธีร์ยืนกอดอก ยักคิ้วกวน ๆ ใส่กล้อง!!
"แต่ถ้าสาว ๆ คนไหนอยากได้วิศวกรไปออกแบบบ้านให้ ติดต่อผมได้นะครับ"
"ธีร์!!!" ฉันร้องลั่น
ตอนนี้ทั้งห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักศึกษาคณะวิศวะดังไปทั่ว บางคนถึงกับตบโต๊ะด้วยความสะใจ ส่วนพิมกุมขมับ ส่วนภัทรแค่ถอนหายใจแรง ๆ
ธีร์หันมามองฉัน พร้อมรอยยิ้มที่กวนที่สุดในจักรวาล
"อ้าว...ไม่เห็นเหรอว่าอาจารย์ก็ขำอยู่?" เขากระซิบเบา ๆ
ฉันหันไปมองอาจารย์ที่กำลังพยายามกลั้นขำ โอ๊ยยย อะไรกันเนี่ย!!!
"กลุ่มนี้ถือว่าทำได้ดีนะครับ" อาจารย์สรุปตอนท้าย "แต่อาจจะต้องระวังเรื่องอารมณ์ขันของบางคนหน่อย...ถึงมันจะช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นก็เถอะ"
เสียงหัวเราะดังลั่นห้องอีกครั้ง
ฉันหันไปหาธีร์ที่ยังนั่งกอดอกสบาย ๆ ก่อนจะกัดฟันพูดเบา ๆ
"ธีร์...ฉันจะฆ่านาย"
หมอนั่นหัวเราะ "เธอทำไม่ได้หรอกซีน"
"ทำไม่ได้เหรอ!!" ฉันเงื้อมือหมายจะตีเขา แต่ภัทรกับพิมช่วยกันห้ามฉันไว้ก่อน
"พอ ๆๆ ฉันว่ามันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก" ภัทรหัวเราะ "อย่างน้อยวิดีโอเราก็สนุกนะ"
"ใช่ แถมได้เสียงหัวเราะจากทั้งห้องเลย!" พิมเสริม
ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ โอเค...แค่นี้ฉันก็ปวดหัวพอแล้ว!!!
หลังการพรีเซนต์
ฉันเดินออกจากห้องประชุมด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะรู้สึกได้ว่าธีร์เดินมาตีไหล่ฉันเบา ๆ
"เฮ้ ซีน"
"อะไรอีก!?" ฉันหันไปเบ้ปากใส่เขา
"ถ่ายออกมาแล้วดูดีมากเลยนะ ข้าชอบ"
ฉันชะงักไปนิดหน่อย...นี่มันเป็นครั้งแรกที่ธีร์ชมฉันดี ๆ เลยนะ
"เหรอ?" ฉันพึมพำ ก่อนจะรีบหันหน้าหนี เพราะฉันรู้สึกเหมือนหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาเองซะงั้น
ธีร์ยิ้มมุมปากนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
"โอ๊ย ๆ หยุดสวีทกันแป๊บได้ปะ?" พิมแซวขึ้นมา ฉันสะดุ้งเฮือก รีบหันไปแยกเขี้ยวใส่
"ใครสวีทกับมัน!!!"
พิมหัวเราะ ส่วนภัทรก็แค่ส่ายหัวขำ ๆ
ช่วงเย็น
โรงอาหารกลาง
พวกเราสี่คนมานั่งกินข้าวด้วยกัน หลังจากผ่านวันอันแสนวุ่นวายไป ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากพูดอะไร
ธีร์ถอนหายใจ ก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม"อย่าคิดมาก ถ้ามีอะไรต้องบอกธีร์ก่อน เข้าใจไหม?" ฉันพยักหน้าเบา ๆ ซุกหน้ากับอกของเขา รับรู้ถึงไออุ่นที่ช่วยให้ความกังวลในใจจางลง"อืม..."กลางดึกห้องนอนฉันนอนตะแคงหันหลังให้ธีร์ พยายามข่มตาหลับ แต่ในหัวกลับมีเรื่องบางอย่างวนเวียนไม่หยุดฉันท้องหรือเปล่านะ...?ช่วงนี้ร่างกายฉันแปลกไป อ่อนเพลียง่ายขึ้น กินอะไรก็รู้สึกคลื่นไส้ แต่ฉันยังไม่ได้บอกธีร์ เพราะยังไม่แน่ใจ...ฉันขยับตัวเล็กน้อย แต่แล้วมืออุ่น ๆ ของธีร์ก็กอดเอวฉันไว้แน่น ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะกระซิบข้างหู"ซีน" เสียงทุ้มต่ำของธีร์กระซิบข้างใบหูฉัน แค่เสียงแหบพร่านั้นก็มากพอจะทำให้ฉันสะดุ้ง"อะ...อะไร?" ฉันพยายามทำเสียงให้ปกติ แต่ธีร์กลับไม่ตอบ เขาแค่กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น"คิดอะไรอยู่?" ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม เขารู้ตัวตลอดเลยสินะว่าฉันนอนไม่หลับ"เปล่านี่" ฉันพยายามบ่ายเบี่ยง แต่ธีร์กลับพลิกตัวฉันให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่ฉันราวกับอ่านความคิดทุกอย่างออกหมดแล้ว"ซีน" เสียงของเขานุ่มลงแต่ยังคงจริงจัง "ถ้ามีอะไรบอกธีร์ได้ไหม?"ฉันเม้ม
ตอนพิเศษ 3วันอาทิตย์ช่วงสายคอนโดของธีร์และซีนแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง ฉันขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างของใครบางคนที่กอดฉันไว้จากด้านหลังเปลือกตาค่อย ๆ กระพริบเปิดขึ้นช้า ๆ และสิ่งแรกที่เห็นก็คือแขนแข็งแรงที่โอบรอบเอวของฉันอยู่ธีร์...ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าไปมองเขา ธีร์ยังคงหลับสนิท ใบหน้าดูสงบแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ปกติหมอนี่มักจะตื่นก่อนฉันเสมอ แต่วันนี้กลับนอนนิ่งอย่างไม่สนใจเวลาฉันใช้จังหวะนี้แอบมองเขาอย่างเงียบ ๆ คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คงเพราะแสงแดดเริ่มจ้า ริมฝีปากที่ดูเหมือนจะขยับเล็กน้อยเหมือนคนที่กำลังฝันใจฉันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แค่เห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นไปหมดแล้ว"แอบมองอะไรแต่เช้า?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นกะทันหันทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวธีร์ลืมตาขึ้นมามองฉัน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นราวกับจับได้ว่าฉันกำลังแอบมองเขาอยู่ ฉันรีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน แต่ก็ไม่พ้นมือของเขาที่รั้งเอวฉันไว้แน่น"มะ...ไม่ได้แอบมองสักหน่อย!" ฉันพยายามเถียง แต่เสียงมันดันสั่นจนแทบจะฟังไม่เป็นคำธีร์กระตุกยิ้ม ก่
ธีร์ไม่ตอบ เขาเดินตรงเข้ามาหาฉัน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองพี่กรที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ"แฟนเหรอ?" พี่กรถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ"สามี" ธีร์ตอบกลับทันที ก่อนจะเอื้อมมือมาจับข้อมือฉัน แล้วออกแรงดึงเบา ๆ "กลับได้แล้ว"ฉันอ้าปากค้าง รีบหันไปมองพี่กรอย่างลำบากใจ "เอ่อ พี่กรคะ งั้นไว้คุยกันอีกทีนะคะ""เดี๋ยวสิซีน พี่ยังคุยไม่...""เธอไม่ว่างแล้ว" ธีร์พูดขัดทันที ก่อนจะกอดเอวฉันแล้วพาเดินออกจากร้านโดยไม่รอฟังคำตอบของอีกฝ่ายฉันรู้สึกได้เลยว่าสายตาของพี่กรยังคงมองตามมาอยู่บนรถของธีร์ระหว่างทางกลับบ้านบรรยากาศภายในรถเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังเบา ๆ ฉันเหลือบตามองธีร์ที่นั่งขับรถอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา...ฉันรู้ดีว่าเขากำลังหงุดหงิด"ธีร์..." ฉันเรียกชื่อเขาเสียงเบา"..." เขาไม่ตอบ แต่ฉันสังเกตเห็นว่ามือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย"นายโกรธเหรอ?" ธีร์ถอนหายใจ ก่อนจะเลื่อนสายตาเหลือบมามองฉันแวบหนึ่ง "คิดว่าไงล่ะ?"ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่กรเลยนะ เขาแค่ชวนมาคุยเรื่องงานเท่านั้น"ธีร์
ตอนพิเศษ 2วันต่อมาบริษัทสื่อชื่อดังของประเทศฉันมองตึกสูงตรงหน้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของฉัน และแน่นอนว่าฉันเตรียมตัวมาพร้อมที่สุดแต่ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน ฉันหยิบขึ้นมาดูและพบว่ามีข้อความจากธีร์[ ธีร์ Send... ]✉ : สัมภาษณ์ให้เต็มที่ เดี๋ยวตอนเย็นพาไปกินของอร่อยฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป[ ซีน Send... ]✉ : โอเค! เดี๋ยวเจอกันหลังจากส่งข้อความเสร็จ ฉันก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในบริษัทด้วยความมั่นใจฉันรู้ว่าวันนี้จะเป็นก้าวใหม่ของฉัน และไม่ว่ายังไง...ฉันก็มีธีร์อยู่ข้าง ๆ เสมอตอนเย็น ร้านอาหารฝรั่งเศสสุดหรูบรรยากาศของร้านเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบา ๆ แสงไฟสีส้มอ่อนทำให้ทุกอย่างดูโรแมนติกกว่าปกติ ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองธีร์ที่กำลังตัดสเต๊กของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะถามขึ้นเสียงเบา“ทำไมต้องพามากินร้านหรูแบบนี้ด้วย?”ธีร์เงยหน้าขึ้นมองฉัน ก่อนจะยักไหล่ “ก็อยากฉลองให้เมีย”“ฉันยังไม่ได้งานเลยนะ” ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ“แต่ซีนก้าวข้ามความกลัวไปแล้ว” ธีร์พูดเสียงเรียบ “แค่นี้ก็ควรฉลองแล้ว”
คอนโดหรูใจกลางเมือง21:45 น.เสียงน้ำจากฝักบัวดังแทรกผ่านความเงียบสงบของห้อง ฉันนั่งอยู่บนเตียง ขณะที่สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากตึกสูงระยิบระยับไปทั่ว ผืนฟ้าในคืนนี้ดูสงบนิ่งผิดกับความคิดในหัวของฉันที่ยังคงวุ่นวายไม่เลิกหนึ่งปีแล้ว...เวลาผ่านไปไวอย่างไม่น่าเชื่อ นับจากวันที่ธีร์ขอฉันแต่งงาน เราใช้เวลาตลอดหนึ่งปีจัดเตรียมงานอย่างเรียบง่าย ไม่มีงานหรูหรา ไม่มีพิธีใหญ่โต มีเพียงครอบครัวและเพื่อนสนิทไม่กี่คน ทุกอย่างเรียบง่ายและเป็นตัวเรา ฉันคิดว่านั่นเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว...แต่ฉันอาจคิดผิดเพราะวันคืนหลังจากนั้น...กลับมีความสุขมากยิ่งกว่า“คิดอะไรอยู่?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองธีร์ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ผ้าขนหนูพันรอบเอวหลวม ๆ ละอองน้ำเกาะอยู่บนเส้นผมสีดำสนิท ผิวกายของเขาเต็มไปด้วยไอร้อนจากน้ำอุ่นฉันรีบเบือนหน้าหนี ก่อนที่ธีร์จะก้าวขึ้นมาบนเตียงแล้วขยับเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวมาเท้าแขนกับหัวเตียง มองฉันนิ่ง ๆ“เป็นอะไร หืม?”“เปล่า” ฉันตอบเสียงเบา หวังว่าธีร์จะไม่จับสังเกตอะไรได้ แต่เขากลับเอื้อมมือมาเชยคางฉันขึ้น บังค
ตอนพิเศษ 1หลายปีผ่านไปเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะ ลมทะเลพัดโชยเอื่อย ๆ ปลายผมของฉันปลิวไหวตามแรงลม ขณะที่ยืนอยู่ริมชายหาดมองพระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า แสงสีส้มอมชมพูทาบทับผืนน้ำทะเลจนเกิดเป็นภาพที่สวยงามราวกับภาพวาดบรรยากาศในวันนี้สงบอย่างน่าประหลาด ไม่เหมือนทุกครั้งที่มาทะเลกับธีร์ เพราะปกติแล้วเขามักจะหาเรื่องแกล้งฉันตลอด ไม่ฉุดลงทะเลก็วิ่งไล่จับให้เหนื่อยเล่น แต่วันนี้…เขากลับยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรเลยฉันหันไปมองเขาช้า ๆ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไร? ทำไมเงียบจัง”ธีร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่ยกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันหน้ามาสบตากับฉันเต็มตา “เปล่า แค่กำลังคิดอะไรอยู่”ฉันเลิกคิ้ว “คิดอะไร?”ธีร์เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง“ซีน” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปจากทุกครั้ง ฉันขมวดคิ้วมองเขาอย่างงุนงง แต่ก่อนจะทันได้ถามอะไรต่อ ธีร์ก็ทรุดตัวลงไปคุกเข่าต่อหน้าฉันหัวใจฉันกระตุกวูบ ดวงตาเบิกกว้างทันที “ธีร์!?”ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา เปิดให้เห็นแหวนเงินเรียบง่ายที่ดูไม่หวือหวา แต่กลับสะท้อนแสง







