EP. 06｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (1/2)

บทที่ 6

ช่วงเย็น

ห้องตัดต่อ คณะภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล

ฉันกับพิมนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องตัดต่อ ปรับสีและเรียงลำดับคลิปที่ถ่ายมาเมื่อวานให้เป็นรูปเป็นร่าง ส่วนธีร์กับภัทร...

นั่งกินขนมชิล ๆ อยู่มุมห้อง

"โอ๊ยยย! พวกนายช่วยทำอะไรสักอย่างได้ไหม!?" ฉันหันไปบ่นเสียงดัง หลังจากเห็นธีร์นั่งเอนหลังเคี้ยวขนมไปเรื่อย ๆ ไม่สะทกสะท้านกับสายตาเอาเรื่องของฉันเลย

"ก็พวกข้าไม่มีหน้าที่ตัดต่อนี่" ธีร์ยักไหล่ "ข้าแค่มานั่งให้กำลังใจไง"

"ให้กำลังใจบ้านนายสิ!" ฉันเท้าเอวมองเขาอย่างเหลืออด "มาช่วยดูหน่อยว่าส่วนไหนต้องแก้หรือเพิ่ม ไม่ใช่มานั่งกินขนมอย่างเดียว!"

"เอ้า ๆ ใจเย็นซีน" ภัทรที่นั่งข้างธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมาหาฉัน "เรามาดูกันดีกว่าว่าเรียงลำดับดีแล้วหรือยัง"

"เห็นไหม? อย่างน้อยภัทรก็ช่วยดูงาน!" ฉันย้ำเสียงหนัก ขณะที่ธีร์หัวเราะขำแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ

"โอเค ๆ ข้าจะช่วยดู" เขาท้าวคางกับโต๊ะ "เปิดให้ดูหน่อยซิว่าตัดไปถึงไหนแล้ว"

ฉันกดเล่นวิดีโอ ภาพที่ปรากฏบนจอคือธีร์ในชุดช็อปยืนพูดหน้ากล้อง ตอนนี้วิดีโอผ่านการตัดต่อคร่าว ๆ แล้ว เสียงก็ถูกปรับให้อยู่ในระดับพอดี

"สวัสดีครับ วันนี้เราจะพาทุกคนมารู้จักกับโครงการก่อสร้างที่น่าสนใจ..."

ฉันเหลือบมองธีร์ข้าง ๆ หมอนี่ยังคงจ้องจออย่างจริงจัง ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงแอบมองเขานานกว่าปกติ อาจเป็นเพราะ...

"ซีน" ฉันสะดุ้งก่อนจะรีบหันไปมองพิมที่กระซิบเรียกฉันข้าง ๆ เธอยิ้มเจ้าเล่ห์สุด ๆ

"อะไร!?" ฉันกระซิบกลับ

"แกมองธีร์นานไปปะ?"

"เปล่าสักหน่อย!" ฉันรีบเบี่ยงหน้ากลับไปจ้องจอเหมือนเดิม หัวใจดันเต้นเร็วขึ้นซะงั้น

"แล้วนี่จะแก้อะไรไหม?" ภัทรถามหลังจากดูคลิปไปได้ครึ่งทาง

"น่าจะไม่มีนะ" พิมตอบ "แต่ว่าซีน...คลิปที่ธีร์เกือบทำเธอตกจากนั่งร้าน แกจะเอาไว้ไหม?"

ฉันชะงัก ก่อนจะเหลือบมองธีร์ หมอนั่นเลิกคิ้วนิด ๆ แล้วหันมาสบตาฉันพอดี

"อืม...ฉันว่าเอาออกดีกว่า" ฉันพูดเสียงเรียบ "เดี๋ยวมันดูเป็นฉากผิดพลาดมากกว่าภาพจริงของสารคดี"

"จริงอะ?" ธีร์ยิ้มมุมปาก "ข้านึกว่าเธออยากเก็บไว้ซะอีก"

"บ้าเหรอ! ใครจะอยากเก็บไว้!?" ฉันรีบเถียงกลับ หน้าเริ่มร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

พิมกับภัทรพากันกลั้นขำ ฉันรู้เลยว่าพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่!

"โอเค ๆ ไม่เก็บก็ไม่เก็บ" พิมพยักหน้าแล้วกดลบคลิปทิ้ง "งั้นก็เหลือแค่เก็บรายละเอียดกับตัดต่อให้สมบูรณ์"

"พรุ่งนี้ก็น่าจะเสร็จแล้วเนอะ" ภัทรว่า "จะได้ส่งอาจารย์ซะที"

"อืม" ฉันพยักหน้า หวังว่าหลังจากเสร็จโปรเจกต์นี้ ฉันจะได้ห่างจากธีร์สักพัก...

แต่ฉันดันลืมไปว่า...

ยังมีเรื่องเดิมพันของเราสองคนอยู่!

วันเสาร์

ห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง

ฉันเดินเข้าห้างพร้อมพิม วันนี้เรานัดกันมาหาของกินอร่อย ๆ หลังจากเครียดกับงานสารคดีมาหลายวัน

แต่แทนที่ฉันจะได้พักอย่างสงบสุข...

"อ้าว ซีน! มากินข้าวฉลองความสำเร็จเหรอ?"

เสียงธีร์!

ฉันเบ้หน้าเมื่อเห็นธีร์กับภัทรยืนอยู่ไม่ไกล พวกหมอนี่ก็ดันมาเดินห้างเหมือนกันอีกแล้ว!

"เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย" ฉันพึมพำ ขณะที่พิมหัวเราะขำ ๆ

"อ้าว มาก็ดีแล้ว" ธีร์เดินเข้ามาใกล้ "ว่าแต่...เธอยังจำเรื่องเดิมพันของเราได้ไหม?"

ฉันชะงัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า...

"เดี๋ยวนะ! ฉันไม่ได้แพ้ซะหน่อย!" ฉันรีบเถียง "ตอนกินข้าวแข่งกัน นายก็ไม่ได้ชนะฉัน!"

"แต่เธอก็ไม่ได้ชนะข้าเหมือนกัน" ธีร์ยักไหล่ "งั้นมาตัดสินกันอีกทีดีไหม?"

ฉันจ้องเขาเขม็ง "ตัดสินยังไง?"

"เล่นเกมกัน" ธีร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอาง่าย ๆ ใครแพ้ต้องเลี้ยงข้าว"

"เฮ้ย ฉันไม่ได้อยากเล่นเกมกับนายซะหน่อย!"

"หรือเธอจะกลัวแพ้?"

"..."

"ซีน แกยอมไม่ได้แล้วปะ?" พิมกระซิบข้างหูฉัน "เอาให้มันรู้ไปเลยว่าแกต้องเป็นฝ่ายชนะ!"

ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ "ก็ได้! เอาสิ เล่นอะไรก็ว่ามา!"

ธีร์ยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะชี้ไปที่...

ร้านเกมอาร์เคด

ฉิบหายแล้ว ฉันเล่นเกมไม่เก่งเลย!!!

ร้านเกมอาร์เคด

"โอ๊ยยย ฉันไม่ได้เล่นเกมพวกนี้นานแล้วนะ!" ฉันบ่นขณะที่ยืนอยู่หน้าเครื่องเกมแข่งรถที่ธีร์เลือกมา

"ดีแล้ว จะได้แพ้ง่าย ๆ" หมอนั่นพูดกวน ๆ