EP. 07｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

แต่พิมก็ยังคงแซวฉันไม่เลิก

"ซีน~ วันนี้แกหน้าแดงหลายรอบเลยนะ~"

"หยุดเลยพิม!" ฉันรีบปิดปากเพื่อน แต่ธีร์ดันมองมาพอดี

"หน้าแดงเหรอ?" เขายักคิ้ว "ป่วยหรือเปล่า?"

"ป่วยบ้านนายสิ!!!"

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง...

และแม้ว่าฉันจะพยายามเถียงทุกอย่างให้สุดกำลังแล้ว...

ฉันก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า...

นี่มันเริ่มจะไม่ใช่แค่การเถียงกันธรรมดาแล้วล่ะมั้ง?

กลางคืน

หอพักหญิง

ฉันนอนกลิ้งไปมาบนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จ ตั้งใจจะพักผ่อนให้เต็มที่เพราะเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ปัญหาคือ...

ฉันนอนไม่หลับ!

"ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงเอาแต่คิดถึงเรื่องวันนี้วะ!?" ฉันพึมพำพลางหยิบหมอนขึ้นมากอดแน่น

ฉันไม่ได้อยากจะเก็บเรื่องธีร์มาคิดเลยสักนิด แต่ภาพตอนที่เขาหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ในห้องพรีเซนต์ ภาพที่เขาเดินมาข้าง ๆ แล้วชมสารคดีของฉันมันดันวนเวียนอยู่ในหัว!

"บ้าเอ๊ย!!!" ฉันเอาหมอนฟาดหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะพลิกตัวหันไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ

"พิม! ฉันมีปัญหา!!!" พิมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "อะไรของแกอีกล่ะ?"

"ฉัน...ฉันรู้สึกแปลก ๆ ว่ะ"

"แปลกยังไง?"

"ก็..." ฉันเม้มปากแน่น แล้วกลอกตาไปมา "ไม่รู้สิ! เหมือน...ไม่ค่อยอยากเถียงกับไอ้ธีร์เท่าเดิมแล้วอ่ะ!"

พิมชะงักไปสองวิ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ฉันเกลียดที่สุด

"โอ๊ยยยยย ซีน~ แกกำลังจะตกหลุมรักมันแล้ว!!!"

"เฮ้ย! ไม่ใช่สักหน่อย!!!" ฉันรีบแยกเขี้ยวใส่เธอ

"ก็แกพูดเองว่าไม่อยากเถียงมันเหมือนเดิม" พิมหัวเราะขำ "นี่มันอาการของคนที่เริ่มใจอ่อนแล้วไง!"

"ไม่จริง!!! ฉันแค่..." ฉันพยายามหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

เพราะความจริงก็คือ...

ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองเกลียดธีร์จริง ๆ หรือเปล่า!

"เอาเถอะ ๆ" พิมตบบ่าฉันเบา ๆ "แกไม่ต้องรีบหาคำตอบตอนนี้ก็ได้ แต่ฉันว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างแหละ"

"เหรอ?" ฉันพึมพำ ก่อนจะถอนหายใจแล้วล้มตัวลงนอน "โอ๊ยยย ปวดหัวจังโว้ย!"

พิมหัวเราะเบา ๆ "งั้นแกนอนเถอะ คิดมากเดี๋ยวแก่เร็ว"

"ไอ้พิม!" ฉันคว้าหมอนจะปาใส่เธออีกรอบ แต่เธอหัวเราะก่อนจะปิดไฟนอน ฉันถอนหายใจแล้วซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

แต่ถึงแม้ไฟจะดับลงแล้ว และพิมจะหลับไปแล้ว...

ฉันก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี

บ้าจริง...นี่ฉันเป็นอะไรไปวะ!?

ฉันพลิกตัวไปมาอยู่พักใหญ่ พยายามกล่อมตัวเองให้นอนหลับ แต่สมองเจ้ากรรมมันดันเล่นภาพเดิมซ้ำ ๆ

"โอ๊ย! พอได้แล้ว!" ฉันกระชากหมอนขึ้นมากอดแน่น บ่นกับตัวเองเสียงเบา "ก็แค่คำพูดธรรมดา ทำไมฉันต้องมาคิดมากขนาดนี้ด้วย!?"

นี่มันไม่ใช่ฉันเลย!

ฉันสะบัดหัวแรง ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะตัดสินใจคว้ามือถือขึ้นมาเปิดเพลงฟัง หวังว่าจะช่วยให้สมองได้โฟกัสกับอย่างอื่นบ้าง

แต่ไม่ทันที่ฉันจะเปิดแอปเพลง แจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ของกลุ่มงานสารคดีก็เด้งขึ้นมาเสียก่อน

[ ธีร์ Send... ]

✉ : พรุ่งนี้มีเรียนเช้า อย่าลืมตื่นกันล่ะ

ฉันขมวดคิ้ว ไอ้บ้านี่เป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหรอ?

[ ภัทร Send... ]

✉ : โอเคเพื่อน

ฉันกำลังจะวางโทรศัพท์ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเผลอพิมพ์ตอบกลับไป

[ ซีน Send... ]

✉ : เรื่องของพวกฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง

ไม่ถึงห้าวินาที ธีร์ก็ตอบกลับมา

[ ธีร์ Send... ]

✉ : เฮ้ย ใจร้ายว่ะ ข้าอุตส่าห์เป็นห่วงนะเนี่ย

[ ซีน Send... ]

✉ : ตอแหลที่สุด

ฉันกำลังจะปิดแชต แต่ธีร์ส่งข้อความกลับมาอีก

[ ธีร์ Send... ]

✉ : ถ้าเธอตื่นสายแล้วเข้าเรียนไม่ทัน อย่ามาโทษข้าล่ะกันนะซีน~

ฉันจ้องข้อความนั้น ก่อนจะเบ้ปาก มั่นใจเลยว่าธีร์ต้องนั่งยิ้มกวน ๆ อยู่แน่ ๆ

ฉันรีบปิดโทรศัพท์แล้วยัดมันลงใต้หมอน กลับตัวซุกผ้าห่มแล้วพยายามสั่งตัวเองให้หลับ

ให้ตายสิ...นี่ฉันเผลอยิ้มเพราะมันจริง ๆ เหรอ -///-