บทที่ 5 เตรียมตัวออกเดินทาง

ชีวิตในชาติก่อนเธออุทิศตนให้กับการศึกษาแพทย์และยุ่งอยู่กับการรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คนอยู่เสมอดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาอ่านนวนิยาย อย่างไรก็ตาม สาวๆ หลายคนในห้องทดลองของเธอชอบอ่านนวนิยายเพื่อฆ่าเวลา เธอยังได้ยินพวกเขาคุยกันไปด้วยขณะกินอาหาร

ปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่เกิดกับเธอไม่เหมือนกับที่เหล่าสาวๆพูดถึง หลังจากได้ดื่มน้ำพุจิตวิญญาณอีกครั้งแล้ว หลินมู่อิงก็รู้สึกมีพลังมากขึ้น เธอยังคงรู้สึกปวดเล็กน้อยจากบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนร่างกาย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าอาการต่างๆ คงได้รับการรักษาและความเจ็บปวดจากบาดแผลที่โดนทุบตีก็บรรเทาลงแล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือไม่มีเครื่องมือในห้องปฏิบัติการที่นี่ ไม่เช่นนั้น หลินมู่อิงก็คงอยากจะศึกษาจริงๆ ว่ามีธาตุชนิดใดบ้างที่อยู่ในนั้นซึ่งมีคุณสมบัติในการซ่อมแซมร่างกายมนุษย์อย่างทรงพลังเช่นนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากที่เธอเกิดใหม่ครั้งนี้ พระเจ้าจะมอบของขวัญอันทรงพลังให้กับเธอ

เดิมที หลินมู่อิงตั้งใจไว้ว่าจะต้องให้แน่ใจว่า โจวอี้หมิง จะมีสุขภาพแข็งแรงในชีวิตนี้ และตอนนี้เธอก็ได้รับพรจากน้ำพุแห่งจิตวิญญาณแห่งนี้ แม้ว่า โจวอี้หมิง อยากป่วยก็เป็นเรื่องยาก เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้ หลินมู่อิงก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเธอดีขึ้น

ในชีวิตนี้เธอคงจะได้อยู่กับเขาตลอดไป แก่ชราไปด้วยกัน และอยู่ด้วยกันตลอดไป เมื่อคิดว่าจะได้อยู่กับชายคนรักและแก่ชราไปด้วยกันเธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างสดใส หลินมู่อิงเดินไปรอบๆพื้นที่ในมิติ ดินใต้เท้าของเธอดูนิ่มไปสักหน่อย เธอจึงอดไม่ได้ที่จะมองลงดูกลายเป็นว่าเป็นดินร่วนที่มีความอุดมสมบูรณ์มาก

“บางทีฉันอาจจะซื้อเมล็ดพันธุ์พรุ่งนี้ได้ ดินดำนี้อุดมสมบูรณ์มาก ถ้าฉันใช้มันทำการเกษตร ฉันคิดว่ามันจะปลูกพืชได้ดีมาก” หลินมู่อิงพูดและยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“ฉันสามารถใช้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่นี่เพื่อรดน้ำพืชผลได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าพื้นที่ว่างที่ไม่มีแสงแดดจะส่งผลต่อการเจริญเติบโตของพืชผลหรือไม่”

หลังจากดีใจได้ไม่นานก็มีความกังวลเข้ามาแทนที่แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หากพืชผลไม่สามารถปลูกได้ก็ไม่เป็นไร หลินมู่อิงใช้จิตสำนึกของเธอเพื่อออกไปจากมิติ หลังจากที่เธอออกจากพื้นที่มิติและกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอก็ดูเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาทันใด

เธอเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ในห้องรับแขก จากนั้นก็กลับเข้าไปในมิติอีกครั้ง ครั้งนี้หลินมู่อิงอยู่ข้างในต่ออีกไม่กี่นาที และเธอก็ออกจากมิติอีกครั้ง เธอก็มองไปที่นาฬิกาบนผนัง... รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหลินมู่อิงอีกครั้ง

"หลังจากเข้ามาในมิติแล้ว เวลาภายนอกหยุดนิ่ง นี่ไม่เท่ากับว่าเวลาในมิตินั้นสามารถปรับเวลาได้อิสระ”

นี่มันจะสะดวกเกินไปแล้ว มิฉะนั้นแล้ว แบบนี้ถ้าเธอเข้าไปในมิติอย่างกะทันหัน และคนอื่นเห็นเธอ มันก็เหมือนกับว่าเธอหายไปในอากาศ

หากคุณเข้าไปในมิติและเวลาภายนอกหยุดเดิน ความลับของมนั้นมิติจะไม่ถูกค้นพบโดยผู้อื่นได้ง่ายๆ!หลินมู่อิงองดูกำไลหยกที่เธอถอดออกและถือทั้งสองแหวนไว้ในมือพร้อมกัน ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องให้แปลกใจมากขึ้นเรื่อยๆ ในการเกิดใหม่ ตอนนี้ หลินมู่อิงแทบรอไม่ไหวที่จะไปยังหมู่บ้านหลี่เจียเพื่อตามหาโจวอี้หมิง

“ฉันไม่รู้ว่าเมื่อแรกเห็นฉันในชาตินี้ เขาจะยังตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกเห็นเหมือนอย่างในชาติที่แล้วหรือเปล่านะ ใช่แล้ว เขาจะทำอย่างแน่นอน” เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินมู่อิง ก็ไม่อาจระงับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอได้

“โจวอี้หมิง โจวอี้หมิง ฉันคิดถึงคุณมากจริงๆ"

หลินมู่อิงหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากและเต็มไปด้วยความคาดหวัง คืนที่ไร้ความฝัน แม้ว่าตอนนี้เธอจะนอนอยู่บนเก้าอี้จะนอนไม่สบายนัก แต่หลินมู่อิงก็ยังคงนอนหลับอย่างสบาย

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินมู่อิงก็ทำตามขั้นตอนของเธอเสร็จสิ้นและได้รับเงิน410 หยวน รวมกับเงินที่ได้รับจากตระกูลหลินก่อนหน้านี้ รวมเป็น530หยวน ยังมีตั๋วและเงินอีกนิดหน่อยที่เธอเก็บเอาไว้ก่อนหน้านี้

รวมทั้งสิ้นเป็นเงินจำนวนมหาศาลมากกว่า550หยวน

ขณะที่หลินมู่อิงกำลังจะยื่นเอกสารเพื่อไปเดินทางไปชนบท เธอได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนที่ประตูโรงงาน

“หลินมู่อิง มีคนตามหาคุณอยู่!”

หลินมู่อิงเดินออกจากโรงงานหลังจากได้ยินเช่นนั้น แต่ใครจะมาที่นี่เพื่อพบเธอตอนนี้ล่ะ?เมื่อหลินมู่อิงเดินออกมาจากโรงงานเสื้อผ้า ก็พบชายวัยกลางคนกำลังรออยู่ที่ประตูโรงงาน

"มู่อิง"

"คุณมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ"

ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพ่อของหลินมู่อิง ผู้ซึ่งตัดความสัมพันธ์พ่อ-ลูกสาวกับเธอเมื่อไม่กี่วันก่อน

“นี่คือคูปองอาหารประจำชาติ 100 กิโลกรัม คูปองผ้าและคูปองน้ำตาลอีกจำนวนหนึ่ง คูปองอุตสาหกรรมและคูปองประเภทเดียวกันนี้ฉันยืมไม่ได้ ส่วนนี่เงิน 60 หยวนที่ฉันเก็บสะสมไว้ ฉันจะให้คุณด้วย”

ในขณะที่เขาพูดอย่างนั้น หลินตงก็ส่งสิ่งของในมือของเขาให้กับหลินมู่อิง แต่เธอไม่มีความตั้งใจที่จะรับตั๋วกับเงินที่หลินตงส่งให้เธอ ความรักระหว่างเธอกับพ่อของเธอมันเบาบางมาก เมื่อเธออายุได้หกหรือเจ็ดขวบและกำลังเริ่มถูกกลั่นแกล้งโดยซูเนี่ยเจินและจางจิ้นผิง เธอจึงหวังพึ่งพาพ่อให้ช่วยเธอ

แต่...ผลลัพธ์มันกลับแตกต่างไปจากที่เธอจินตนาการเอาไว้โดยสิ้นเชิง ความผิดหวังค่อยๆ สะสมเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลังอูฐหัก เธอหมดหวังกับพ่อคนนี้มานานแล้ว เธอมีความทุกข์มากในชีวิตที่แล้ว แต่เขาในฐานะพ่อของเธอไม่ได้ช่วยเธอเลย

“ยืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น รับไปสิ ฉันมีแค่นี้เอง!” หลินตงอยากจะยัดสิ่งของทั้งหมดไว้ในมือของหลินมู่อิง เธอก็ถอยกลับไปหนึ่งก้าวและหลีกเลี่ยงมือของหลินตง เขาตกตะลึงไม่คิดว่าลูกสาวจะใจแข็งมากขนาดนี้เธอคงเกลียดเขามาก

“ไม่จำเป็น ฉันได้ลงชื่อในหนังสือตัดขาดเรียบร้อยแล้ว ฉันกับนายหลินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว” หลินมู่อิงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกไปด้วยความรวดเร็ว

ทิ้งหลินตงเอาไว้คนเดียว เขายืนอยู่ที่นั่นด้วยความมึนงง มันเหมือนกับการสูญเสียอะไรบางอย่างที่เดิมเคยเป็นของเขาไป ไม่ใช่ว่าหลินมู่อิงโหดร้าย แต่ในชีวิตก่อน ซูเนี่ยนเจินปล่อยให้พวกอันธพาลพาจับตัวเธอไปเพื่อไม่ให้เธอมีโอกาสได้เรียนมหาวิทยาลัย และหลินตงก็ได้รู้เรื่องนี้ในภายหลัง

เพื่อเก็บเรื่องน่าอับอายของครอบครัวไว้เป็นความลับ เขาจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ ขณะที่หลินมู่อิงถูกขังอยู่ในความมืดและถูกทรมานทั้งวันทั้งคืน หลินตงก็ไม่เคยปรากฏตัวแม้แต่ครั้งเดียว ความรักของพ่อมันเฉยเมยมาก แล้วจะสนใจทำไมล่ะ

การยอมรับเงินและตั๋วจะไม่ทำให้สถานการณ์หลินมู่อิงดีขึ้นมากนัก แต่หากเธอไม่ยอมรับ ความรู้สึกผิดก็จะยังคงอยู่ในใจของหลินตงในระดับหนึ่ง ซึ่งคุ้มค่ากว่าการจ่ายเงินเพิ่มอีก 100 หยวน หลินมู่อิงไม่ได้กลับไปที่โรงงานเสื้อผ้าเพราะทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้เธอเพียงต้องดำเนินตามขั้นตอนเพื่อไปชนบทในฐานะเยาวชนที่ได้รับการศึกษาเท่านั้น

ตระกูลหลินมีโควตาที่บันทึกไว้แล้ว ดังนั้น หลินมู่อิงจึงสามารถไปที่สำนักงานเยาวชนที่เดินทางไปชนบทโดยตรงเพื่อดำเนินการตามขั้นตอนได้ เวลาและจุดหมายปลายทางที่จะไปชนบทก็ถูกกำหนดอย่างรวดเร็ว

สองวันต่อมาจุดหมายปลายทางคือหมู่บ้านหลี่เจีย เมื่อจัดการพิธีการทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดวงตาของหลินมู่อิงก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทำให้เจ้าหน้าที่สำนักงานที่ได้เห็นสีหน้าของหลินมู่อิง มองเธอแตกต่างออกไป