FAZER LOGIN"แหม...เฮียโอนไวเลยนะนั่น"
เคนกระเซ้าลูกพี่ เมื่อกลับมาถึงห้องของไท ตอนนี้สองหนุ่มกำลังจัดการป้อนนมและทำความสะอาดให้ลูกสาว ด้วยการอาบแห้งไปก่อน พวกเขาเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าอ้อมเพราะวันนี้กว่าจะถึงบ้านก็ดึกดื่นกันแล้ว แม่ตัวเล็กกำลังตื่นมากินนม กำลังนอนดูดนมจุ๊บ ๆ ทำตาแป๋วหอมกรุ่นด้วยกลิ่นแป้งและกลิ่นนม
"อะไรวะ"
แม้จะได้ยินเต็มหู แต่ไทก็แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ เขากำลังจัดการดูข้าวของที่ขนซื้อกันมากับเคน คัดเลือกว่าอะไรเป็นอะไร เดินวุ่นเก็บของไปมาให้เป็นระเบียบ เนื่องจากของที่มีติดมากับแม่สาวน้อยมีเพียงแค่เบาะ ตะกร้านมผง แพมเพิสไม่กี่ชิ้น แค่นี้จริง ๆ วันนี้เขาและเคนเดินวุ่นทั่วห้างเพื่อหาของให้แม่ตัวเล็ก เล่นเอาทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย เดินว่อนไปมาจัดของไปมา ไทก็ชักจะเหนื่อยพลางนอนแผ่มันเอาดื้อ ๆ ข้างกับเบาะของแม่ตัวน้อย ที่ตอนนี้เริ่มทำตาเคลิ้ม ๆ
"โอย ทำไมของมันเยอะแยะแบบนี้วะไอ้เคน เป็นพ่อคนมันลำบากเนาะ"
"ลำบากสิลูกพี่ใครว่ามันง่ายวะ แล้วนี่ลูกพี่จะเอาไงต่อเรื่องของมู่น้อย นังจุ๋มมันทิ้งไว้แค่เด็ก เอกสารก็ไม่มี ชื่อมันยังไม่มีให้ลูกมัน
กับของอีกนิดเดียว เอ๊อ อีห่า..."เคนเริ่มด่าอีกยาวเหยียดจนไทต้องรีบยกมือห้าม
"เอ้า ๆ พอ ๆ ด่ามาทั้งวันแล้วมึงน่ะ พอแล้ว ป่านนี้จุ๋มมันคงจามตายไปละ หึ ๆ"
"ลูกพี่ ยังมีหน้าจะมาขำอีกเหรอ ผมอะรับได้หมดละผู้หญิง จะเรี่ยจะราด จะนิสัยไม่ดีขนาดไหนก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่แม่งรับไม่ได้ว่ะที่มาทิ้งลูกตาดำ ๆ ได้ลงแบบนี้ แบบเนี้ยยย"
ว่าแล้วก็ลากเสียง แล้วเริ่มหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโหอีกรอบ มู่น้อยได้ยินเสียงแหว ๆ คีย์เสียงฟังแล้วห้วน ๆ ไม่เสนาะหู เจ้าตัวก็หันคายจุกนมออกเพราะอิ่ม แล้วทำเสียงเอ๊าะแอ๊ะ พลางทำคิ้วขมวดใส่เคน ที่หันมาเห็นหน้าเล็ก ๆ นั่นพอดี พ่อเจ้าประคุณใจอ่อนยวบ ค่อยเอนลงนอนข้างสาวน้อย แล้วจุ๊บ ๆ ที่ขาป้อม ๆ นั่น
"โอ๋ ๆ ๆ พี่เคนปล่าวว่าหนูน้า ดู ๆ ทำคิ้วขมวดเข้า ดู ๆ พี่เคนตาเหล่"
ว่าแล้วก็ทำตาเหล่ให้มู่น้อยดู เจ้าหล่อนกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะเอิ๊กๆ เคนเลยเลิกโหมดโหดชั่วคราว เลิกด่าชั่วครู่ แล้วหยอกแหย่แม่ตัวเล็กแทน
"เรื่องอย่างอื่น ค่อยขยับทำกัน เฮ้อ...เราต้องทำอะไรบ้างวะ"
"ลูกพี่ทำให้เรียบร้อยเลย แจ้งเกิดมันก็คงยังไม่ได้แจ้งละ ชื่อมันยังไม่ตั้งให้ลูกมันเลย ไอ้ลูกพี่มึงนั่นละ! นึกยังไงไปเอามันทำเมีย มันเหี้ย..."
"อ้าว ๆ ๆ ไอ้เคน นี่ตกลงมึงด่าจุ๋มมัน รึว่าพานมาด่าเฮียวะ"
ไทหัวเราะชอบใจ ก็โกรธบ้างนิดหน่อย แต่ขำมากกว่า เคนเองก็อดหัวเราะตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ล่ะ เขาทั้งสงสารทั้งเอ็นดูแม่ตัวน้อยนี่ จะต้องให้เฮียไททำเรื่องให้เรียบร้อย เดี๋ยวนังจุ๋มเกิดคึกมาเอาลูกคืน เรื่องอะไรจะยอมให้
"เอ่อ...แหมก็มีนิดหน่อย แหะ ๆ เคืองจริงจังนะเฮีย ดูสิ ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ว่าแต่ลูกพี่อะไวมาก เรื่องรวบรัดยัยเจ๊ดามาช่วยเลี้ยงเด็ก โอนไว...สายเปย์เลยนะ ไม่ต่อสักคำเลยเรอะ ตั้งสามหมื่นนา"
"กูไว้ใจเค้านี่หว่า เจ๊ดาน่ะ ถึงจะแว้ด ๆๆ ๆ แต่ก็ดูรักเด็กดี แล้วก็...เค้าก็เป็นคนน่ารักนะ"
ประโยคหลังเมื่อเอ่ยถึงสาวปากจัดเจ้าของร้านเหล้า ทำให้เคนขมวดคิ้ว แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อมองหน้าลูกพี่ เขายังคงนอนข้าง ๆ แม่ตัวเล็ก ที่ตอนนี้เริ่มตาปรือ ๆ นอนฟังสองหนุ่มคุยกันแทนเสียงเพลงกล่อม
"แน่ะ ๆ น่ารัก...น่ารักก็จีบเลยสิลูกพี่ ฮี่ ๆ ๆ ดีออกนะ ตอนนี้ลูกพี่มีลูกแล้ว เหลือแต่เมีย ชักจะเห็นว่าเจ๊ดาน่ารัก คุณสมบัติพร้อม ก็จีบเลยสิ"
"โว๊ะ"
ไทหัวเราะก๊าก เขาลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ แล้วสั่นหน้า
"ไม่เอา ไม่อยากเฉาหูตาย แต่เค้าก็เป็นคนน่ารักดูไว้ใจได้จริง ๆ นั่นแหละ เสียแต่...อืม...หึ ๆ ไม่รู้สิ กูว่า...ไม่อะ"
"แนะ ๆ ใครจะไปรู้ล่ะ เพื่อว่ากามเทพจะแผลงศรปิ๊ง ๆ เข้า ฮี่ ๆ ๆ"
"พูดมากน่า คืนนี้มึงนอนกะกูนะไอ้เคน ช่วยดูมู่น้อยตอนดึก ๆ อยู่เป็นเพื่อนกูนา ห้ามหนี"
"เอ่อ...ไม่หนีหรอกน่าเฮีย ว่าแต่ว่า ผมอยู่ได้แค่คืนนี้นา พรุ่งนี้ผมมีธุระ ที่ลางานไว้อะ งานบวชญาติ ตอนแรกก็จะว่าไม่ไปละ แต่...ลูกพี่มีคนเลี้ยงเด็กแล้วนี่นา จ้างเจ๊ดาทำโอเลยก็แล้วกัน"
"เฮ้ย...เค้าจะยอมเหรอวะ"
ไทขมวดคิ้ว เคนหลุบตาลงซ่อนสายตาเจ้าเล่ห์ของตนไว้ เขาจุ๊บที่ต้นขาป้อม ๆ ของยัยตัวเล็ก ที่หัวเราะคิก ๆ เพราะจั๊กจี้
"ลูกพี่ไม่มีพิษสงอะไรสำหรับเจ๊แกหรอก นักเลงใหญ่ยังกลัวฝีปากเจ๊ดาเลย พี่เคนนอนด้วยคืนนี้อีกคืนน้า พรุ่งนี้ไม่อยู่แต่จะวิดีโอคอลมาคุยกะหนูนะ จุ๊บ ๆ"
ปู้ดดด
เสียงแปลกปลอมดังขึ้น พร้อมกับกลิ่น ทำเอาเคนที่กำลังหอมสั่งลากับเด็กน้อย ถึงกับผงะ หน้าเขียวเลยทันที ส่วนลูกพี่เอามือปิดจมูกแล้วหัวเราะก๊าก ตัวการทำเสียงทำกลิ่น ได้ยินพ่อไทของตัวหัวเราะ ก็หัวเราะบ้าง
"โอ๊ย! อื้อหือพี่เคนรักหนู แต่ก็ไม่ได้รักไปถึงตด ของเจ้านะมู่น้อย อ้วก...เหม็นมาก"
"มีอะไรเล็ดมาด้วยหรือเปล่า หึ ๆ ไปๆ มึงดูสิ จัดการที ฮ่า ๆ ๆ ๆ"
"โหย...ลูกพี่อะละมาดู หัดทำสิ พรุ่งนี้ผมไม่อยู่นะโว้ย มา ๆ ๆ"
เคนกวักมือลูกพี่หย็อย ๆ ไทสั่นหน้า แต่สุดท้ายก็...ยอมไปทำแต่โดยดี
แม่ตัวน้อยมาอยู่แค่ไม่กี่วัน กุมหัวใจของชายฉกรรจ์ที่มีชีวิตสีเทา ๆ ไว้ได้จนอยู่หมัดเลยทีเดียว
ไม่ว่าเจ้าหล่อนจะใช่ลูกสาวของเขาจริง ๆ หรือไม่
แต่แม่ตัวเล็กก็นำมาซึ่งความสุขบางอย่าง ที่อิ่มหัวใจ และเป็นความสุขที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
พ่อรักหนูนะ
เขาจุ๊บมือน้อย ๆ นั่นเบา ๆ เมื่อจัดการทำความสะอาดให้อีกหน ฟังเคนร้องเพลงกล่อมเด็กด้วยเสียงลูกคอเก้าชั้น จนลูกสาวของเขาหลับปุ๋ยบนเบาะนุ่ม โดยมีเขาและเจ้าเคนนอนขนาบซ้ายขวา ราวกับองค์รักษ์พิทักษ์เจ้าหญิงกันเลยทีเดียว
“เฮ้ย!”“ไอ้เคน มึงได้ช่อดอกไม้เจ้าสาว ได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไปแน่ละมึง”ไทว่าเมื่อช่อดอกไม้งานแต่งถูกโยนมาตกตรงหัวเคนพอดี หนุ่ม ๆ ในงานหลายคนมองจ้องมายังเขาตาเป็นมัน เคนรีบโบกมือให้ มือหนึ่งถือช่อดอกไม้ไว้แล้วรีบพูดเสียงดังลั่น“โน้วววว โนววว ไอแอมไทยแลนด์แมน แมนนน วันฮัดเดรดดดดดด”คำพูดของเคนเรียกเสียงหัวเราะได้ครืนใหญ่ หญิงสาวรายหนึ่งในงานมองจ้องมายังเขาแล้วขยิบตาให้ เล่นเอาหัวใจ ไอ้เคนเต้นแทบไม่เป็นส่ำ“ลูกพี่ ลูกพี่ว่า กูเกิลทรานสเลทจะช่วยผมได้มะ”“หืม? ยังไง”“ผมชอบน้องเค้าอะ อิอิอิ เจ๊ดาสอนผมใช้โปรแกรมนี้เผื่อจะได้อัพเกรดภาษาอังกฤษ และภาษา อื่น ๆ ได้มาอีกนิดหน่อยมันแปลทุกภาษาได้หมดเลยนา”“มึงนี่”ไทอดขำไม่ได้กับความเจ้าชู้ของเคน ที่อะไรก็ไม่อาจจะเป็นอุปสรรคได้สักอย่าง“เอ้าลองดูว่ามึงจะทำสำเร็จไหม” “ผมศิษย์ขุนแผนนะเฮีย”เคนว่า“อย่าไปเสือกผ่าท้องเค้าเข้าละ” ไทว่าหน้าตาเฉย เล่นเอาเคนถึงกับชะงักกึก แล้วหันมาขมวดคิ้ว“อะไรนะเฮีย?”“ก็ถ้ามึงเป็นศิษย์ขุนแผน นอกจากเจ้าชู้ไปเรื่อยแล้ว มึงจะต้องเหี้ยมด้วย บางอย่างมึงก็ต้องเหี้ยม แบบ ตัด ม ม้าออก เพราะขุนแผนน่ะ ผ่าท้อ
สองปีต่อมา...ทะเลสาบโคโม่ ประเทศอิตาลีอากาศวันนี้สดใส เหมาะกับการล่องเรือชมทะเลสาบที่สวยเลื่องชื่อของอิตาลี ลีโอนาโดส่งตั๋วเครื่องบินให้กับไท ชลันดาและเคนให้มาเที่ยวที่อิตาลี พร้อมกับโอนเงินเป็นพ็อกเก็ตมันนี่ให้ด้วย เหมือนเป็นการมัดมือชกว่าห้ามปฏิเสธ พวกเขาทั้งสามคนเต็มใจมาเป็นอย่างยิ่ง เพราะจะได้มาเยี่ยมมู่น้อยของพวกเขา เด็กน้อยที่พวกเขารักนักหนา ตอนนี้มู่น้อยในวัยเกือบสามขวบ ฉลาด ซุกซน และน่ารักน่าเอ็นดูนัก เจ้าหล่อนกำลังอยู่บนคอของพี่เคน เพราะเคนให้ขี่คอ มู่น้อยหัวเราะร่าอวดฟันหลอของเจ้าหล่อนที่หายไปเพราะความซน มู่น้อยกลิ้งตกลงบันไดเมื่อวาน ทำเอาพวกผู้ใหญ่แทบจะหัวใจวาย เพราะความเร่งรีบมารับ พ่อไท แม่ดา และพี่เคนของเจ้าตัว ผลปรากฏว่าฟันหน้าที่โยกอยู่หลุดออกมาเพราะกระแทกเข้ากับขอบบันไดเต็มแรง“อีกกี่เดือนจะถึงกำหนดคลอดคะนี่”ชลันดาแตะท้องของคารินที่นูนพองออกมาเบา ๆ ตอนนี้สองสาวนอนเล่นบนเก้าอี้สานตัวโตตรงดาดฟ้าเรือ ส่วนหนุ่ม ๆ และมู่น้อยพากันไปตกปลา คารินยิ้มหวานส่งให้เธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อีกสองเดือนค่ะ จริง ๆ อยากจะไปคลอดที่ไทย จะได้ไปฉลองโรงแรมใหม่ที่สร้างเสร็จด
“ตามสบายล่ะ ใช้ห้องน้ำตรงโน้นก็ได้”เธอชี้มือบอก คอนโดของชลันดามีสองห้องนอน และหนึ่งห้องโถง ห้องครัวเล็ก ๆ ระเบียง กว้างขวางพอ ๆ กับห้องของเขา จึงใช้รับรองได้ทั้งคารินและมู่น้อย ตอนที่ทั้งสองมาพักอาศัยอยู่กับเธอระยะหนึ่งหลังเกิดเรื่อง“ครับ”ไทพยักหน้าก่อนจะหายไปตามทางที่เธอชี้ ชลันดาตะโกนตามหลังเขา“ฉันจะไปอาบน้ำนอนละนะ นายเสร็จแล้วก็ปิดประตูแล้วก็ล็อกห้องให้ด้วย จะนอนแล้ว”ว่าแล้วก็ผลุบหายเข้าห้องนอนของตนเองทันที พร้อมกับล็อกกลอนเสียด้วย เธอแอบเอียงหูฟังดูว่ามีเสียงตอบอะไรมาไหม ก็มีเพียงเสียงขานตอบของไทว่าครับ แล้วก็เงียบไปเลยตอนแรกเขาขอขึ้นมาบนห้อง ใจของชลันดาก็เต้นแปลก ๆ ก็แหงละเธอรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ ก็ตั้งแต่วันนั้น ก็คราวเดียวนั่นแหละ ที่เธอกับเขาสัมผัสกันชิดใกล้ถึงขนาดนั้น แล้วก็เพราะเรื่องของมู่น้อย ของคารินและลีโอนาโดที่พวกเธอช่วยเหลือ วุ่นวายกันขนาดนั้น เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเวลาอยู่ลำพังก็ว่าได้ แล้วนี่...เขาจะยัง...คิดแล้วก็หน้าแดงเอง พลางสั่นหน้า อีตาเฮียไทยังคงมีหยอดเธอด้วยคำพูดบ้าง ด้วยสายตาบ้าง แต่ระยะห่างระหว่างกันก็ยังคงเท่าเดิม เขาไม่ได้มาล่วงล้ำก้ำ
หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดจบลงสองอาทิตย์ต่อมา“เจ๊ดา เจ๊ด้า” เสียงของคนเมาฟังอ้อแอ้ ลากยาวจนน่าสงสาร ชลันดาถอนใจเฮือก ทั้งขำ ทั้งเอ็นดูคนที่กำลังเมาจนคอพับคออ่อนอยู่ตรงหน้า เขาโบกนิ้วให้เธอไปมา แล้วเอ่ยเสียงออด“ขออีกขวด เอามาอีกข้วดดดด”“พอแล้วไอ้เคน ไป ๆ ไปนอน” ลูกพี่ว่า เขามองลูกน้องดื่มเบียร์ไปหลายขวด ส่วนตัวเอง...นั่งดื่มไวตามิลเป็นเพื่อน คนเมา“ฮือ ๆ คิดถึงมู่น้อยอ่า เฮีย ลูกพี้ เค้าคิดถึงมู่น้อย ฮือ ๆ ๆ”ตีโพยตีพายไป น้ำตาไหลไป ด้วยความอาลัยรักลูกสาวปลอม ๆ ของลูกพี่อย่างสุดหัวใจ “มึงนี่ อาการหนัก ตอนอกหักกูไม่เห็นมึงจะเป็นถึงขนาดนี้เลย” พูดถึงลูกสาวนอกไส้ คนเป็นลูกพี่เอง ก็อดใจสั่นขึ้นมา นิด ๆ ไม่ได้ มันหมาด มันสดเหลือเกิน เพราะแม่ตัวจ้อย เพิ่งจะบินไปอิตาลีเมื่อวานนี้เองลีโอนาโดจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว จึงมารับลูกและภรรยากลับไป เขาจูบลาแก้มยุ้ย ๆ นั่น แม่หนูจูบแก้มเขาตอบ น้ำลายเปียก ๆ ที่ทิ้งไว้บนแก้มสาก ยังประทับรอยอยู่ในใจจนถึงตอนนี้ชลันดาเองก็สูดลมหายใจเข้าแรง ฟังเกือบจะเป็นเสียงสะอื้น เธอพึมพำอุบอิบ บอกว่าจะไปทอดข้าวเกรียบมาแจกแขก ที่ตอนนี้เหลืออยู่สองโต๊ะ คือโต๊ะของ
“พี่ยังไม่ได้โดนจับไว้ให้นายเตรียมสร้างอุบัติเหตุหรอกนะ อิกนาซิโอ”ลีโอนาโดเอ่ยเสียงขรึม แววตาของเขาหม่นเศร้ายามมองตรงมายังน้องชาย ถึงจะคนละแม่ แต่อิกนาซิโอก็คือพี่น้อง ที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน“หึ!”อิกนาซิโอหน้าซีด แต่เขาก็คือเขา เมื่อจนแต้มด้วยหลักฐานทั้งหมด เขาก็เพียงเชิดหน้าและ...ท้าทาย“ในเมื่อพี่ก็รู้แล้วว่าผมก่อเรื่องทุกอย่างขึ้น พี่อยากจะทำอะไรผมก็ทำ ให้ไอ้ปิเอโรมันยิงผมเสียเลยสิ”“พี่จะไม่ทำอะไรนาย...นาซิโอ”เขาเอ่ย “แต่พี่จะให้คณะกรรมการจัดการกับนาย เรื่องของปู่และพ่อ”“อ้อ...ไม่เชือดเอง แต่ส่งผมให้คนอื่นทำแทนละสิ”อิกนาซิทำเสียงหมิ่น ‘คณะกรรมการ’ที่ว่าก็คือคนในแก๊งมาเฟียของปู่ ที่ก่อตั้งมานาน และขึ้นชื่อนักเรื่องความเหี้ยมโหด ถ้าเกิดการทรยศหักหลังกันเกิดขึ้น แน่นอนว่าบางทีเขาอาจจะเหลือเพียงแค่บางชิ้นส่วนเท่านั้นที่อยู่ในหลุม“ตกลงนายยอมรับว่าทั้งหมดคือฝีมือนายใช่ไหม?” “ใช่” เขายืดอก พร้อมกับเลิกคิ้วให้กับพี่ชาย “ผมทำเอง”“ทำไมนาซิโอ”ลีโอนาโออดถามไม่ได้ สองพี่น้องยืนเผชิญหน้ากัน โดยที่อิกนาซิโอยังคงถูกปืนจากปิเอโรจ่อไว้ พร้อมที่จะลั่นไก หากอีกฝ่ายถลันเข้า
ลีโอนาโดถามหาครัวกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาทันทีเมื่อคล้อยหลังปิเอโรที่ขึ้นไปส่งชลันดาและไทที่ชั้นสอง “หิวหรือยังไงวะ”“ครับ” “หน้าใหม่หรือไม่เคยเห็น” “ครับ”เขาก้มหน้า หมอนั่นขมวดคิ้วแล้วหันไปยักคิ้วกับเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ เป็นสัญญาณว่าเดี๋ยวจะเข้าไปรับเด็กใหม่สักหน่อยลีโอนาโดเดินเอื่อย ๆ เข้าไปตามทางที่ชายคนนั้นชี้บอก เขารู้ว่ามีคนตามมา และคอยระวังหลังเป็นอย่างดี เมื่อเขาเข้าไปในห้องครัวแล้ว ทางนั้นก็เริ่ม...รับน้องทันทีร่างสูงฉกวูบมาเบื้องหลังเขา และทำท่าจะคว้าเขาไว้ แต่ลีโอนาโดที่ระวังตัวอยู่แล้ว เขาเหวี่ยงกำปั้นใส่อีกฝ่ายทันทีพลั่ก กำปั้นนั้นโดนเข้าที่ครึ่งปากครึ่งจมูก จนอีกฝ่ายหนึ่งเซ ลีโอนาโดฉวยโอกาสนี้ที่จะน็อกอีกฝ่ายให้หลับไปด้วยการฟาดเท้าใส่ปลายคางหมอนั่นจัง ๆ เท่านั้นฝ่ายนั้นก็ล้มทั้งยืนลีโอนาโดหอบน้อย ๆ เขายืนตรง แล้วปรายตามองคนที่ตั้งจะมาเล่นงานเขา แต่กลับหมอบกระแตนอนฟุบไปแล้วเรียบร้อย การจะขึ้นมาเป็นหัวหน้ามาเฟีย มันทำให้เขาฝึกฝนทั้งศิลปะป้องกันตัว และรวมถึงฝึกการใช้อาวุธจนเชี่ยวชาญ เขาเคยสมัครเป็นทหารหน่วยลับรับใช้ชาติอยู่ถึงสองปี โดยอ้างหลอกกับ







