บทที่7

"ลูกพี่ อย่าลืมอาบน้ำให้มู่น้อยสองครั้งนะ แล้วอาบเป็นแล้วนะ ประคองคอน้องไว้ดี ๆ ละ แล้วก็ค่อย ๆ ใช้น้ำลูบตัวน้องก่อนนะ ต้องเป็นน้ำอุ่นนะเฮีย ผสมน้ำอุ่นเอาห้ามเป็นน้ำเย็นนะ

เอาออยใส่ด้วย ห้ามเอาแป้งเด็กโปะหน้าเด็กนะเฮีย ทาตัวพอ ที่เราไปซื้อกันมามันไม่มีไอ้สารทา ๆอะไรสักอย่างที่เค้าตื่นตัวกันว่าเป็นพิษ นี่หาข้อมูลแล้วเรียบร้อยว่าต้องเป็นแป้งที่ทำมาจากข้าวถึงจะปลอดภัยอุ่นใจดี แต่ยังไงเฮียก็ห้ามเอาโปะหน้าน้องนะ  เช็กดูเวลาเปลี่ยนแพมเพิสด้วย ว่าขาหนีบแดงไหม แล้ว..."

"เอ่อ ๆ มึงสั่งกูเป็นรอบที่สี่แล้ว พูดเหมือนเดิมเป๊ะเลย"

ไทหาว ตอนนี้ในอ้อมแขนเขามีมู่น้อยที่กำลังตื่นมากินนมรอบเช้า เจ้าหล่อนดูดนมท่าทางมีความสุข เคนมองคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนลูกพี่อย่างละล้าละลัง ว่าจะไปดี หรือจะอยู่ดี จะไปก็ไม่ค่อยไว้ใจลูกพี่ เพราะช่วยเลี้ยงมาสามวันเต็ม ๆ ละ ชักจะผูกพันกับแม่ตัวน้อย ยิ่งประวัติความเป็นมาของมู่น้อยแล้ว มันก็ทำให้เขายิ่งสงสาร ดีเท่าไหร่แล้วที่เฮียไทรับเลี้ยงไว้หนอ อีหนูเอ๊ย...

"ห่วงนี่หว่าเฮีย ผมชงนมทิ้งไว้ให้ขวดหนึ่งนะ สักสิบโมงให้อีกทีนะ เดี๋ยวผมจะไลน์มาเตือนอีกที ลูกพี่ชงนมเป็นแล้วใช่หรือเปล่า"

"เอ่อ...กูชงเป็นแล้ว แล้วก็รู้แล้วว่าต้องให้ตอนกี่โมงบ้าง มึงเมมใส่โน้ตไว้เตือนในโทรศัพท์กูแล้ว นี่มึงจิกกูยิ่งกว่าตอนไปตามจิกลูกหนี้อีกนะนี่"

"แหะ ๆ ก็เค้าห่วงอะ กลัวเฮียทำมู่น้อยตาย เหมือนทำแมวตาย"

"ไอ้หะ!"

ลูกพี่เริ่มขยับเท้า เพราะลูกน้องเริ่มพูดไม่เป็นมงคล เคนกระโดดหนีอย่างรู้ทัน เขาฉกวูบมาหอมเหม่งยัยตัวเล็กส่งท้าย ก่อนจะกล่าวลาลูกพี่ แต่ก็ยังไม่วายหันหลังมาตะโกนสั่งเป็นระยะ ก่อนจะหายเข้าลิฟท์ไป

"เป็นเอามากนะไอ้นี่"

ไทบ่น แล้วยิ้มนิด ๆ ก่อนจะหาวออกมาอีกรอบ           ยัยตัวเล็กในอ้อมแขนเขาดูดนมหมดขวดพอดี เขาจึงเอามือจับขวดนมที่หมดไว้ อุ้มประคองเจ้าหล่อนด้วยแขนเดียว เจ้าหล่อนดูจ้อยร่อย บอบบางในแขนข้างนั้นของเขา

"ว่าไง เราน่ะ สบายพุงแล้วใช่ไหม ไอ้เคนมันสั่งยังกับว่าพ่อทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง มา ๆ เดี๋ยวพ่อจะพาเราไปอาบน้ำรอบเช้า หาววว"

เมื่อคืนนี้แม่ตัวเล็ก ก่อเรื่องเอากับเขาและไอ้เคน ด้วยการลุกขึ้นมาแผดเสียงร้องไห้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เล่นเอาทั้งเขาและเคนต้องผลัดกันอุ้มพาเดิน พอเดินก็เงียบ พอหยุดเดินก็ร้องต่อ สองหนุ่มพาแม่ตัวเล็กเดินขึ้นลงบันไดหนีไปกันไปมารอบคอนโดเกือบสองชั่วโมง ถึงยอมสิ้นฤทธิ์และหลับสนิท มันทำให้เขาและลูกน้อง พากันตาดำเหมือนหมีแพนด้าเพราะนอนไม่พอกันทั้งคู่ แถมยังทำเอาคนในคอนโดบางคนตกใจนึกว่าเขากับไอ้เคนเป็นผี มาเดินท่อม ๆ กันดึก ๆ ดื่น ๆ มีเสียงสะอื้นของเด็กเสียงกล่อมเด็ก อยู่แอบ ๆ กันตรงบันไดหนีไฟ ลุงยามที่มาทำงานใหม่ถึงกับร้องจ๊าก เมื่อเจอเข้ากับเขาที่เอาผ้าขนหนูคลุมหัวแล้วเดินกล่อมยัยตัวเล็กไม่ให้ร้อง แกถึงกับลื่นล้ม แล้วยกมือพนมไหว้เขา สวดไล่ผีกันให้วุ่น ฮาก็ฮา เหนื่อยก็เหนื่อย ง่วง...ก็ง่วง

เฮ้อ...

นี่น่ะหรือชีวิตพ่อคน

เขาจัดแจงวางแม่ตัวเล็กลงบนเบาะ เอาของเล่นให้ลูกสาวตัวน้อยถือเล่น เปิดเพลงให้เจ้าหล่อนฟัง (ไอ้เคนเป็นคนหามาให้ เพลงโมสาร์ทเสียด้วย...อื้อหือ) ขับกล่อมไปด้วย ตำราไหนที่ว่าดีต่อเด็ก ตอนนี้ทั้งเขาและไอ้เคน ว่างไม่ได้ เป็นต้องเข้าเพจ เข้าเว็บ นั่งอ่าน นั่งศึกษา ทั้งที่คนหนึ่งก็พอมีประสบการณ์มาแล้ว ก็เหมือนเริ่มต้นใหม่ เพราะข้อมูลเดี๋ยวนี้มีมากมายให้ได้ศึกษากัน เขารอเคนกลับมาจากงานบวช อาจจะไปแจ้งเกิดทำเอกสารของยัยตัวเล็กให้เรียบร้อย เพราะตอนนี้เริ่มผูกพันกับเจ้าหล่อนมากขึ้นทุกที

หมาแมวเขายังสงสารยังเอ็นดู นี่อย่างว่าคนทั้งคนหนอ...ค่อนข้างแน่ใจในระดับหนึ่งแล้วว่าแม่ของเด็กไม่น่าจะมาทวงลูกคืนจากเขาแน่นอน เพราะมีข่าวแว่วมาจากคนที่รู้จักว่า ตอนนี้เห็นอดีตคู่ขาของเขาควงหนุ่มรายหนึ่งกำลังจะข้ามฟากไปยังฝั่งมาเลเซีย

หวังว่าจะไปแล้วไปลับนะอีจุ๋ม...ห้ามมาทวงคืนนะโว้ย...กูริบละ

คิดในใจไปพลาง ขณะที่อาบน้ำให้แม่ตัวเล็ก เจ้าหล่อนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี เมื่อเขาใช้ฟองน้ำนุ่ม ๆ ลูบตัวให้ ไทค่อนข้างเก้กังและระวังจนเกร็งไปหมด ตอนอาบน้ำให้มู่น้อย เพราะกลัวว่าจะทำเจ้าหล่อนหลุดมือ

เสียงไลน์ดังขึ้น ทำให้เขาสะดุ้ง แต่ก็ปล่อยให้มันดังไปก่อน เพราะตอนนี้กำลังใส่เสื้อให้กับแม่ตัวเล็ก ชุดผ้าฝ้ายนิ่ม ๆ สีหวาน และเปลี่ยนแพมเพิสอันใหม่ เขาเช็กขาหนีบก่อนเปลี่ยนให้แป้งลูบนิดหน่อยเพื่อให้ไม่อับ จุ๊บเหม่งเบา ๆ แล้วเสียงไลน์ก็ดังขึ้นอีกหน

"อะไรของมึง ไปยังไม่ทันชั่วโมง โทรมาแล้วเหรอ?"

คนโทรหัวเราะแหะ ๆ แล้วขอลูกพี่ดูหน้าลูกสาว ไทเองทั้งขำทั้งนึกเคืองไอ้ลูกน้องตัวดี เมื่อดูว่าลูกพี่จัดการลูกสาวเรียบร้อย อาบน้ำ อิ่มนม หอมฟุ้งอารมณ์ดีแล้ว แต่ก็ยังไม่วายสั่ง

"อย่าลืมป้อนนมตอนสิบโมงนะลูกพี่"

"เฮ้อ...กูว่ามึงกลับมาเหอะว่ะ ถ้าจะห่วงขนาดนี้"

"แหม...เอ่อ...เดี๋ยวผมตามเจ๊ดามาช่วยลูกพี่นะ มาหรือยังอะ คนเลี้ยงเด็กของลูกพี่"

"หึ ๆ ยังเลย นี่มันเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าหรือเปล่าวะ เผลอ ๆ จะเบี้ยวหรือเปล่าเหอะ"

"ไม่เบี้ยวหรอก ลูกพี่จ่ายไปตั้งสามหมื่นอะ ถ้าเบี้ยวนะลูกพี่จับมาจูบเสียให้เข็ดเลยอิอิอิ"

ประโยคหลังทำให้ลูกพี่ทำหน้าพิกล คนพูดเองหัวเราะคิกคัก ลูกนัยน์ตานี่พราวเชียว

"อะไรของมึง อย่างยัยเจ๊ดา ลองกูไปคิดทะลึ่ง จับมาทำอะไรแบบนั้น ไม่ทันได้จูบหรอก กูคงจะเฉาตาย ฝ่อพอดี ฝ่อคำด่า"

"ผู้หญิงปากจัด เค้าว่า...แซ่บนะลูกพี่"

"โอ๊ย...มึงอย่ามายุกูให้ยาก มึงจีบเองสิยัยเจ๊ดาน่ะ"

"ไม่เอาอะกลัวขวดบิน นี่ยังติดตาอยู่เลย ตอนที่เจ๊ดาแกบินขวดใส่หัวไอ้เสริมหัวหน้าวินอะ กลางหัวพอดี๊ ห้าสิบเข็มไปเลย อื้อหือ น่าจะมีการแข่งขวดบินโอลิมปิกอะ

จะส่งยัยเจ๊เข้าประกวด แค่นี้นะลูกพี่ เดี๋ยวไปขึ้นรถล่ะ อย่าลืมป้อนนมมู่น้อยตอนสิบโมงนะ ไปหนนี้จะไปขอชื่อจากหลวงปู่ เอามาตั้งให้ลูกสาวลูกพี่ด้วย"

"เออ ๆ ไปดี ๆ ละ อย่าไปเมาหน้างานให้มากนะมึง"

ไทว่ากระเซ้า แล้ววางสายไป แม่ตัวน้อยที่สบายตัวแล้ว กำลังเขย่ากรุ๊งกริ๊งในมือเล่น

"ไง...มู่น้อย คืนนี้อย่าลุกขึ้นมาออกฤทธิ์อีกนะลูก หาววววว"

ว่าแล้วก็หาวอีกรอบ แม่ตัวเล็กอ้าปากเลียนแบบเขา ทำตาแป๋วมองไท เขาลูบผมอ่อน ๆ ของทารกอย่างเบามือ อยากจะฟัดแก้มอิ่ม ๆ นั่นแรง ๆ แต่นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้โกนหนวด เขากลัวผิวบาง ๆ นั่นระคายเคือง

เสียงเพลงชวนหลับที่เปิดคลอ พัดลมก็พัดเย็นสบาย หอมกลิ่นของเด็กทารกกรุ่นเข้าจมูก ไทจับมือนั้นมาหอมเบา ๆ เขาเริ่มเคลิ้มเพราะนอนไม่พอ

แล้วก็ค่อย ๆ ม่อยหลับ

zzzzzzzzzzzzz