บทที่1

ปิ๊นนนน โครม!

"ขอโทษค่ะ" 

"..." 

"อะ เอ่อ เป็นอะไรมั้ยคะ"

"รถเธอมากกว่านะที่เป็น"

"ลูกพีชเป็นคนผิด อยากให้จ่ายค่าเสียหายเท่าไหร่บอกมาได้เลย"

"เอาเบอร์มา" 

"ห๊ะ"

"เอาเบอร์เธอมา เดี๋ยวจะบอกไปในแชท"

"อ๋อ ได้สิ"

เพราะวันนี้ผมตื่นสายเลยทำให้ต้องขับบิ๊กไบค์คู่ใจมามหาวิทยาลัยฯ แต่จังหวะที่ผมกำลังตรงไปคณะฯ ก็มีรถไฟฟ้าสีชมพูพาสเทลเลี้ยวมาชนผมอย่างจัง แต่ดีที่ขาผมยาวและรถผมแข็งแรงเลยยันพื้นตั้งหลักได้ไม่ล้มกลิ้งจนได้รับบาดเจ็บ ส่วนรถของคู่กรณีดูเหมือนจะเป็นรอยยาวพอสมควร ผมที่กำลังจะเปิดหมวกกันน็อคเพื่อจัดการสั่งสอนซะหน่อย กลับต้องชะงักทันทีที่เห็นขาวเรียวสวยใส่รองเท้าส้นสูงก้าวลงมาจากรถสีหวานก่อนสายตาคมจะเลื่อนขึ้นไปมองใบหน้าหวานสวยตากลมโตเท่าไข่ห่านขนตางอนยาวปากนิดจมูกหน่อยผมสีน้ำตาลดูมีน้ำหนัก เธอคือคนที่ผมรอมาสิบสองปี เป็นปั้ปปี้เลิฟของผม และเป็นคนเดียวที่อยู่ในใจผมตลอดมา 'ลูกพีช'

อาจเป็นเพราะโชคชะตาหรืออุบัติเหตุที่ทำให้เราสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้งถึงแม้ว่าจะชุลมุนไปสักหน่อย แต่สำหรับผู้ชายคนนี้มันคือพรหมลิขิตที่ผมไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปอีกแล้ว เลยเนียนขอเบอร์และช่องทางติดต่ออื่นๆ จากเธอไว้ทุกช่องทาง ซึ่งเธอก็ยอมให้ง่ายง่ายไม่มีท่าทางอิดออดเลยสักนิดแถมยังทำหน้าตาหงอยหงอยอย่างรู้สึกผิดจนผมอดสงสารไม่ได้อยากจะยื่นมือไปดึงแก้มใสใสสักครั้งไม่รู้ว่าจะนุ่มเหมือนตอนเด็กๆ หรือเปล่า แต่ตอนนี้คงต้องห้ามใจตัวเองไว้ก่อน

"ไงมึง มาช้านะ"

"เกิดเรื่องนิดหน่อยหว่ะ"

"ไอ้เตอร์ โชว์รูมมึงรับทำสีมั้ย"

"สี?"

"รถไฟฟ้า"

"ไอ้สัสกาย กูขายรถ"

"ไม่ได้เปิดอู่ซ่อมรถ"

"บริการหลังการขาย มึงไม่มีเลยหรอวะ"

"มึงฟังกูนะ"

"กูไม่เคยขายรถไฟฟ้า"

แล้วผมก็เล้าหลือให้ไอ้เตอร์ช่วยหาคอนแทคศูนย์ทำสีรถไฟฟ้าโดยเฉพาะให้ผมได้สำเร็จ และนี่จะเป็นหนึ่งในเรื่องที่ผมจะเอาไว้ไปคุยกับเธอในอนาคตการเสนอตัวเข้าไปช่วยอย่างมีน้ำใจอยู่ในแผนให้ได้กลับมาใกล้เธอ แต่ตอนนี้ผมต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้วรีบวิ่งตามกลุ่มเพื่อนขึ้นไปเรียน หลังจากจบคลาสช่วงเช้าพวกผมก็ต้องรีบกินข้าวกลางวันและไปร่วมเข้าประชุมชมรมค่ายอาสาในช่วงบ่าย เพราะมีหนังสือจากประธานชมรมค่ายอาสาและคณะวิศวะมาขอกำลังคนจากคณะไอทีของพวกผมให้ช่วยลงแรงกายแรงใจและทุนในการติดตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์และสื่อการเรียนการสอนในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกลที่จะไปกันช่วงปิดเทอมแรกนี้ 

"สวัสดีค่ะทุกคน"

"ลูกพีชนะคะ"

"..."

"ขอบคุณน้องๆ ไอทีมากนะคะที่มาช่วยกัน"

"ชื่ออะไรกันบ้างเอ่ย"

"ผมนายคับ ไอ้นี่ติวเตอร์"

"ส่ว... อื้อ"

"ชื่อ กาย"

"ก กาย"

"ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่ะ"

"ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม"

"แจ้งลูกพีช อาลี หรือไอติม ได้เลยนะคะ"

ฉันทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์ของชมรมค่ายอาสา เพราะประธานชมรมอย่างอาลีไม่ยอมพูดทำเอาฝาแฝดอย่างไอติมที่ทำหน้าที่เลขาและเหรัญญิกบ่นไปชุดใหญ่ ฉันเลยตัดปัญหาทำหน้าที่นี้กับทุกคนเอง ดีที่มีแค่เพื่อนๆ ในคณะสิบคนกับน้องๆ ไอทีห้าหกคน ฉันเลยไม่รู้สึกเกร็งมาก แต่อยู่ๆ หัวใจของฉันก็เต้นแรงเมื่อเห็นใครคนหนึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตรงหน้าเป็นคนเดียวกันกับที่ฉันขับรถชนเขาเมื่อช่วงเช้า และพึ่งรู้จักชื่อเขาเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง ฉันเลยลองแอบหยิบมือถือขึ้นมาดูสักหน่อยแต่ก็ว่างเปล่าไม่มีข้อความจากเขาทักมาเลยสักนิด

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 KKAY : 👀

KKAY : กลับกี่โมง

KKAY : ไปส่งหน่อยสิ

KKAY : รถสตาร์ทไม่ติด

พอฉันนึกถึงปุ๊บเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นรัวรัวทำฉันอดสงสัยไม่ได้เพราะคนที่จะพิมพ์มาถี่ขนาดนี้ก็มีแค่ไอติมกับอาลีแฝดนรกที่นั่งตีกันอยู่กับฉันตอนนี้ เลยรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูก็เห็นมีรายชื่อเพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่พร้อมกับตัวเลขตรงห้องแชทบ่งบอกว่าเป็นของเพื่อนใหม่คนนี้ ซึ่งถ้าให้เดาจากรูปโปรไฟล์ที่เป็นรูปผู้ชายยืนกึ่งนั่งกอดอกพิงบิ๊กไค์ด้านหลังหันหน้ามองไปทางขวาสี่สิบห้าองศากับชื่อที่ใช้ คงเป็นใครไม่ได้นอกจากเขา แต่ที่ฉันแอบแปลกใจนิดหน่อยก็เพราะเมื่อเช้าหลังจากแลกคอนแทคเสร็จ รถฉันยังสตาร์ทไม่เสร็จเลยแต่รถของเขาบิดแซงไปไกลแล้วทำไมตอนนี้ถึงสตาร์ทไม่ติดละเนี่ย 

ลูกพีชเองค่ะ : ได้สิ

ลูกพีชเองค่ะ : ส่งที่สถานีรถไฟฟ้าใช่มั้ย

KKAY : ยืนรออยู่ที่รถ

KKAY : เร็วหน่อยนะ คนมองเยอะ

เขาตอบมาแค่นั้นโดยไม่ได้ตอบคำถามที่ฉันถามไปเลย ทำให้ฉันต้องรีบเก็บกระเป๋าและบอกลาเพื่อนๆ ที่มีสีหน้างุนงงเพราะอยู่อยู่ฉันลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมาเลย พอมาถึงสายตาของฉันก็ต้องมองหาเขาทันทีที่ไม่ได้อยู่ตรงจุดนัดพบ จนไปเห็นร่างสูงที่ยืนมองมาอยู่ก่อนแอบอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่เหมือนจะกลัวคนมองอย่างที่เขาว่า ก่อนจะก้าวเท้ายาวเดินตรงมาหาฉันและมาหยุดยืนยื่นมือมาแบตรงหน้า จนฉันมองเขาด้วยความสงสัย

"กุญแจรถ"

"เดี๋ยวขับเอง"

"ลูกพีชขับไปส่งได้นะ"

"แค่นี้เอง"

"เอามา"

"ก็ได้ ก็ได้"

เรื่องอะไรผมจะปล่อยให้เธอขับเอง เธอก็ได้ไปส่งผมที่สถานีรถไฟฟ้าจริงๆ ตามที่เธอพูดหน่ะสิ แต่เป้าหมายของผมวันนี้คือข้าวเย็นหนึ่งมื้อและคอนโดของผมเท่านั้น 'หึ'

#ส่งคุณกายกับลูกพีชมาทักทายก่อนนอนค่ะ

#อ่านเพลินๆ ฟินๆไปกับมู๋สะเต๊ะเหมือนเดิมนะคะ