ตอนที่ 5

พอทราบว่าคุณท่านไม่อยู่ ปาลิตาก็ตกใจ

“แล้วมีใครอยู่บ้านหลังนี้บ้างคะ”

“ผม”

“อะไรนะคะ นายมากก็อยู่ในบ้านนี้ด้วยเหรอ”

“ก็ใช่ มีปัญหาอะไร”

เขามองหญิงสาวด้วยสายตาดุ ปาลิตาถอยหนีไปสองก้าว เธอส่ายหน้า

“ไม่มีค่ะ”

“ก็ดี ตามขึ้นมา”

“ค่ะ”

ปาลิตาเดินตามร่างสูงใหญ่ขึ้นไปบนชั้นสอง เขาเปิดประตูห้องริมสุดทางปีกซ้าย ยกกระเป๋าของเธอเข้าไปวางไว้ในห้อง

“เข้ามาสิ”

นายมากบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาหงุดหงิดกับท่าทางหวาดกลัวของเธอ ไม่รู้จะกลัวทำไม ยังไงเธอก็ต้องโดนอีก และโดนเยอะกว่าที่เขาทำในป่าด้วย

ปาลิตาเดินเข้าไปในห้อง แล้วก็เดินถอยหลังให้ห่างจากเขา เธอมองคนที่ยืนอยู่ในห้องด้วยกันอย่างหวั่นใจ

นายมากมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“สภาพดูไม่ได้เลย อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยลงไปกินข้าว”

“ตาลไม่หิวค่ะ ตาลไม่กิน”

“งั้นก็แล้วแต่คุณหนูนะครับ เวลาอาหารเช้าเจ็ดโมงตรง รักษาเวลาด้วย”

นายมากก้าวเข้าไปรั้งเอวบางมากอดไว้

ปาลิตาดันอกกว้างไว้ด้วยสองมืออ่อนแรง เธอมองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนก

นายมากยิ้มร้าย เขาก้มกระซิบขู่เธอว่า

“ไม่อย่างนั้น ผมจะขึ้นมาปลุกถึงห้อง”

พอขู่เธอแล้ว เขาก็ปล่อยเธอออกจากวงแขน แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป

ปาลิตารีบวิ่งไปปิดล็อกประตู ร่างสาวค่อย ๆ ทรุดนั่งลงบนพื้น เธอกอดตัวเองไว้แน่น หวาดหวั่นและหวาดกลัว น้ำตาร่วงเผาะ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ เธออุตส่าห์หนีมาจากคนที่คิดร้ายกับเธอได้แล้ว ไม่นึกเลยว่าต้องมาเจอกับคนที่ร้ายกว่า

ปาลิตาร้องไห้โฮอย่างขวัญเสีย กลางไร่กลางป่าแบบนี้เธอจะหนีไปไหนได้ แล้วคุณท่านก็ไม่อยู่ เขาจะรู้ไหมว่าคนสวนของเขานิสัยไม่ดี และถ้าเขารู้ว่านายมากลวนลามเธอ เขายังจะรับเธอเป็นเจ้าสาวไหม แล้วเขาจะบอกเลิกเงื่อนไขแต่งงานเพื่อล้างหนี้หรือเปล่า

ปาลิตาสูดลมหายใจลึก เธอปาดน้ำตาลวก ๆ

เธอจะไม่บอกให้ใครรู้ว่าโดนนายมากลวนลาม ถ้าเธอไม่บอกก็จะไม่มีใครรู้ และนายมากเองก็คงไม่อยากให้คุณท่านรู้เรื่องนี้ด้วย ไม่อย่างนั้น เขาจะถูกไล่ออกจากงาน

เขาไม่พูด เธอไม่พูด เรื่องนี้ก็จะจบลงแค่ในป่า นับจากนี้ไป เธอจะระวังตัวมากขึ้น เธอจะอยู่ให้ห่างจากเขา จะไม่เข้าใกล้เขาเด็ดขาด

3 คุณหนูผู้น่าสงสาร

เมื่อคืนนี้เธอหลับไปทั้งน้ำตา พอตื่นเช้ามาก็มีแต่ความกังวลใจ แต่ปาลิตาก็ฝืนลุกจากเตียง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอสวมชุดกระโปรงเรียบร้อย แล้วลงไปข้างล่างก่อนเวลาเจ็ดโมงเช้า

ปาลิตาเดินลงมาหยุดอยู่ที่ห้องโถงของบ้าน เธอกวาดสายตามองไปทั่วก็ไม่เห็นใคร

“สวัสดีค่ะ คุณหนูลูกตาล”

ปาลิตาหันไปมองคนที่เอ่ยทักทายเธอ

“ป้าชื่อป้าไก่ เป็นแม่บ้านดูแลที่นี่ค่ะ”

“สวัสดีค่ะป้าไก่ ป้าไก่ก็พักอยู่ที่บ้านหลังนี้เหรอคะ”

ปาลิตาใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง เธอดีใจที่ไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้เพียงลำพังกับนายมาก

“ป้าอยู่บ้านพักคนงานค่ะ”

“ที่นี่มีบ้านพักคนงานด้วยเหรอคะ”

“มีค่ะ บ้านพักคนงานอยู่ทางโน้นค่ะ ไกลจากที่นี่ประมาณสองโล”

“แล้วทำไมนายมากไม่ไปพักที่บ้านพักคนงานล่ะค่ะ ทำไมเขาถึงพักที่นี่”

ป้าไก่ทำหน้างุนงง นางกำลังนึกว่าคุณหนูลูกตาลพูดถึงใคร แต่ยังไม่ทันถามไถ่ให้เข้าใจกัน ก็มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ

“กับข้าวเสร็จแล้วใช่ไหมครับ ป้าไก่”

ป้าไก่หันไปยิ้มให้เขา แล้วตอบว่า

“เสร็จแล้วค่ะ คุณ...”

“เชิญคุณหนูที่โต๊ะอาหารเลยครับ”

นายมากพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ป้าไก่จะพูดจบ พอบอกปาลิตา แล้วเขาก็หันไปบอกกับป้าไก่ว่า

“ป้าไก่ไปทำงานอย่างอื่นเถอะครับ ผมจะดูแลคุณหนูเอง”

“เอ่อ...ค่ะ”

ป้าไก่เดินกลับเข้าไปในห้องครัว นายมากจับข้อมือบ้าง เขาพาปาลิตาเดินไปที่ห้องรับประทานอาหาร

“กินข้าวซะ เดี๋ยวจะตายก่อนได้เจอเจ้าบ่าว”

บอกแล้วก็ปล่อยให้หญิงสาวอยู่ในห้องรับประทานอาหารคนเดียว ส่วนเขาเดินออกไปหาป้าไก่ในห้องครัว เขามีบางอย่างจะพูดคุยกับป้าไก่

…

ปาลิตากินอาหารเช้าเรียบร้อยก็เดินออกมาที่ห้องโถง เธอไม่เห็นใครเลย เธอจึงเดินไปเปิดประตูหลังบ้าน ออกไปเดินเล่นในสวน

อากาศยามเช้าสดใส แสงแดดทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ดอกกุหลาบในสวนทำให้เธอสดชื่นขึ้นมาก กลิ่นหอมและสีสันของมันทำให้เธอผ่อนคลาย

ปาลิตาเดินทอดน่องไปเรื่อง ๆ สายลมพัดมาปะทะใบหน้า เส้นผมยาวปลิวสยาย เธออดคิดไม่ได้ว่า หากสายลมที่พัดมาเป็นสายลมวิเศษ เธออยากให้สายลมพัดพาความรู้สึกแย่ ๆ ให้หายไปจากความทรงจำของเธอ แต่น่าเสียดาย ที่สายลมเบาบางที่พัดผ่านไป ไม่อาจทำได้อย่างที่เธอปรารถนา

ปาลิตาเดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ ในสวน สองข้างทางมีดอกไม้หลายชนิด ความงดงามและกลิ่นหอมของดอกไม้ช่วยทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แม้ความรู้สึกแย่ ๆ ไม่ได้หายไป แต่อย่างน้อยเธอก็รู้สึกดีกว่าเมื่อวาน

เมื่อเดินออกห่างจากตัวบ้านพอสมควร แล้วหันกลับไปมอง ปาลิตาจึงได้เห็นว่า บ้านที่เธอนอนพักมาทั้งคืนเป็นบ้านไม้สักขนาดใหญ่สองชั้น ภายนอกอาจดูธรรมดา แต่การตกแต่งภายในและเครื่องเรือนนั้นใช้วัสดุอย่างดี และทันสมัย

สายลมพัดผ่านมาอีกครั้ง ปาลิตาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเดินไปที่เก้าอี้ไม้สีน้ำตาลที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ยาว เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลย หญิงสาวถอนหายใจบางเบา ทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้า ตรงโน้นคือผืนป่า ทางซ้ายมือและขวามือมีแปลงต้นไม้เรียงรายเป็นระเบียบ เธอคิดว่าน่าจะเป็นไม้ผลอะไรสักอย่าง