บทที่ 2 คนที่เคยคุ้นเคย 1

บทที่ 2 คนที่เคยคุ้นเคย

“โอ้โหนี่ข้าต้องขี่ม้าเลยหรอเนี่ย!!??”

บดินทร์ร้องลั่นหลังจากที่ขุนเรืองได้บอกกับตนว่าจะต้องควบม้าเพื่อด้วยตนเองเพื่อออกไปนอกวัง

“ใช่ขอรับ พระองค์มีเหตุขัดข้องอันใดหรือเปล่าขอรับ?”

ขุนเรืองหันมามองบดินทร์ด้วยสีหน้าที่ชวนสงสัย

“เอ่อ…ก็ไม่หรอก ขี่ก็ขี่ละกันแต่ขอให้ถึงบ้านก็พอ…ว่าแต่ต้องขี่ตัวนี้เลยหรอขุนเรือง?”

“มิใช่ขอรับท่าน…เดี๋ยวกระหม่อมจะนำมาของพระองค์มาให้นะขอรับรอกระหม่อมประเดี๋ยวนึงนะขอรับท่าน”

จากนั้นขุนเรืองก็เดินไปจูงม้าของบดินทร์มาให้ เพียงใช้สายตาจ้องมองไปที่ม้าตัวนี้ กีบเท้ากระทบพื้นเสียงดังกังวาน ลำตัวสูงใหญ่ใหล่กว้างแผ่นอกแกร่งแข็งแรงดุดัน ดวงตานั้นคมกริบราวกับดุจเปลวเพลิง ม้าตัวนั้นมันสะบัดแผงคออย่างองอาจราวกับรู้ว่าตนคือพาหนะของผู้พิทักษ์

ทันทีที่บดินทร์ได้เห็นก็ถึงกับตาเบิกกว้าง พร้อมกับอ้าปาก แสดงสีหน้าที่ตกตะลึง

“โอ้โห้! ไม่เคยเห็นม้าที่กล้ามแน่นเป็นมัดๆ แบบนี้มาก่อนเลย คือถ้าเป็นคนนี่หล่อมากเลยนะ ว่าแต่ชื่ออะไรหรอขุนเรือง?”

“เอ่อ….พระองค์ลืมชื่อมันไปแล้วหรือขอรับ?”

“ก็ข้าหัวกระแทกพื้นขนาดนี้อาจจะ…ลืมนิดหน่อยเองไม่เป็นไรหรอกน่า ใช่มั้ย…”

บดินทร์ยิ้มมองไปที่ม้าของตนก่อนที่จะลูบหัวของมันเบาๆ เจ้าม้าดูเหมือนจะรู้ว่านี่คือนายของมัน

ทันทีที่มือของบดินทร์สัมผัสที่ตรงหัวมัน มันก็ก้มหัวลงพร้อมแกว่งหางอย่างเป็นมิตร

“เจ้ามาตัวนี้มีนามว่า เจ้าดิน ขอรับ”

‘ดินสินะชื่อเหมือนกันเลยนะเรา…’

“ขอฝากตัวด้วยนะ ไอ้ดินลูกพ่อ ไปเถอะรีบไปกัน!”

จากนั้นบดินทร์ก็กระโจนขึ้นควบเจ้าดินด้วยท่าทีที่คล่องแคล่ว

“โก โก เลทโกกก!!ไอ้ดิน!! เอ๊ย! เดี๋ยวก่อนๆ เราจำทางไม่ได้ขุนเรืองกับท่านช่วยนำทางให้ข้าทีนะฮ่าๆ”

‘โชคดีนะที่เคยเรียนขี่ม้ามาก่อน…วู๊สบายๆ ของแค่นี้ 5555555782827’

จากนั้นทั้งสามคนก็ควบม้าออกมาจากพระราชวัง

ในขณะที่ม้ากำลังเดินผ่านประตูวังบดินทร์ที่ซึ่งกำลังมองซ้ายขวาชื่นชมกับบรรยากาศก็เหลือบไปเป็นชายคนหนึ่งที่กำลังยืนจ้องมองเขาอยู่ลับๆ ก่อนที่ชายคนนั้นจะยิ้มให้พร้อมสายตาที่ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก ทันทีที่เขาเห็นเช่นนั้นบดินทร์ก็รีบหันหน้าหนีและหยุดคิดเรื่องนี้ทันที

‘ใครกันนะ…ทำไมยิ้มแบบนั้น…ถึงจะหน้าคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกจริงๆ …’

บรรยากาศนอกเมืองเป็นอะไรที่บริสุทธิ์มากๆ ผู้คนมากมายพากันเดินซื้อของแลกเปลี่ยนสินค้า

‘การแต่งกายของแต่ละคนนั้นเหมือนในซีรีส์เกาหลี 100% แทบไม่มีส่วนไหนที่ต่างไปมากกว่านี้เลย เว้นแต่ภาษาทำไมทุกคนคือพูดภาษาไทยได้ สิ่งนี้ยังเป็นคำถามในใจอยู่ตลอด หรืออาจจะเป็นเพราะเป็นคนละโลกคนละมิติรึเปล่า’

‘ถ้าคิดกลับกันสมมติย้อนไปในสมัยอยุธยาหรือว่าสุโขทัยอะไรแบบนี้ มันจะเป็นภาษาไทยอยู่มั้ยรึว่าจะเป็นภาษาเกาหลี มันไม่น่ามีความเป็นไปได้เลยด้วยซ้ำ เหมือนกับตอนนี้เรามาอยู่ในยุคโชซอนที่ซึ่งปกติใช้ภาษาเกาหลีเป็นหลักแต่ทุกคนกลับเปลี่ยนไปคือพูดภาษาไทยได้… และเขียนภาษาไทยได้นี่สิแปลกมากๆ’

บดินทร์นั่งคิดอยู่บนหลังม้าอยู่นานพอควร ในขณะเดียวกันความเหม่อเลยก็อาจจะทำให้เป็นต้นเหตุที่เขาตกม้าได้

“ท่านองครักษ์ขอรับ โปรดควบคุมม้าด้วยขอรับท่าน ข้าน้อยเกรงว่าท่านอาจจะพลัดตกลงได้ขอรับ”

พลทหารที่คอยดูแลข้างหลังสุดได้ตะโกนบอกบดินทร์ให้ควบคุมม้าเพราะเหมือนว่าตอนนี้ ม้าของบดินทร์เริ่มแตกขบวน ทันทีที่ได้สติบดินทร์ก็รีบดึงบังเหียนเรียกเจ้าดินกลับมาควบม้าให้อยู่ในขบวนแถวได้อีกครั้ง

‘เกือบซวยละไงเวรเอ้ย…’

.

.

บรรยากาศแดดอ่อนๆ สดชื่นในยามสายใกล้เที่ยงวัน ณ ศาลาริมบัว ด้านบนศาลาคนทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่อย่างเงียบๆ พร้อมกับด้านล่างมีเหล่านางกำนัลและขันทียืนเพรียบพร้อมที่จะคอยรับใช้อยู่ตลอดเวลา

“วรรณา เจ้ามีเรื่องทุกข์ใจอันใดจะทูลให้ข้าทราบหรือไม่”

ฝ่าบาทเอ่ยขึ้นถามพร้อมสีหน้าอาการที่เป็นห่วงคนตรงหน้า

“หม่อมฉัน…กลัวเหลือเกินเพคะ…ฝ่าบาท”

น้ำเสียงสั่นคลอนในลำคอ และเหมือนจะสะอื้นออกมาเล็กน้อย พระมเหสีนั่งนิ่งก้มหน้าลงพระองค์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาฝ่าบาท

“บอกข้ามาเถิด….เจ้ามิต้องกลัว หากมีผู้ใดจะคิดปองร้ายเจ้า…ข้าจะปกป้องเจ้าเองวรรณา”

พระมเหสีค่อยๆ น้ำตาไหลริน… พร้อมกับหันหน้าหลบหนีฝ่าบาท ก่อนที่จะรีบใช้มือเช็ดเศษน้ำตาที่ไหลรินออกอย่างรวดเร็ว

“เสด็จแม่ของข้าใช่รึไม่? ที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้!”

ฝ่าบาทกุมมือแน่น ขมวดคิ้วพร้อมจ้องไปที่ตำหนักของพระมารดา

“พระพันปีท่านเพียงบอกให้หม่อมฉัน…รีบมีบุตรเพคะฝ่าบาท… พระองค์อย่าทรงโทษพระพันปีเลยนะเพคะ ท่านเพียงแค่อยากปกป้องพระองค์จากผู้ที่คิดจะแย่งชิงอำนาจไปจากพระองค์เพคะ…อาจจะเป็นที่หม่อมฉันเองที่ทำหน้าที่พระมเหสีได้ไม่ดีพอ เป็นที่หม่อมฉันเองเพคะฝ่าบาท…”

น้ำเสียงนิ่งๆ ปนสะอื้นของพระมเหสีนั้นมาจากหัวใจของพระนาง ใครได้ยินก็ย่อมรู้สึกว่า คำพูดทุกคำของพระนางนั้นมีความหมายในตัวของมันเอง

‘วรรณา…เจ้านั้นเข้มแข็งเป็นอย่างมาก…ที่สามารถแบกรับความรู้สึกที่ผู้อื่นให้ได้มากถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งเสด็จแม่ข้าที่ข่มขู่เจ้า เจ้าก็ยังคงเลือกที่จะไม่โทษท่าน แต่กลับโทษตัวเองว่าเป็นเพราะเจ้าไม่ดีพอ… เจ้าเป็นสตรีผู้ที่ซื่อตรงยิ่งนัก….ข้าในฐานะฝ่าบาทมิอาจจะหยั่งรู้ได้เลยว่าในใจเจ้านั้นจะเจ็บปวดเพียงใด หากมิได้นั่งพูดคุยกันเช่นนี้…แต่ข้าจะหาหนทางช่วยเจ้าให้ได้แน่นอน…’

“หยุดร้องเถิดวรรณา…มิว่าผู้ใดจะทำร้ายเจ้า ข้าจะไม่ยอมปล่อยนิ่งเดียวดายเป็นแน่…”

“เพคะ…ฝ่าบาท”

พระมเหสียิ้มก่อนที่จะหันไปมองฝ่าบาท

“หม่อมฉันมีของที่จะทูลถวายให้ท่านเพคะฝ่าบาท…”

จากนั้นพระนางก็ให้นางกำนัลคนสนิท หยิบของชิ้นนั้นขึ้นมาก่อนที่พระนางจะยื่นให้กับฝ่าบาทด้วยมือของตนเอง

“ของสิ่งนี้คือภาพแขวน…ที่หม่อมฉันนั้นจรดพู่กันวาดเองกับมือของหม่อมฉันเพคะ….”

ฝ่าบาททรงปลดไหมพรมที่รัดภาพนั้นออก หลังจากนั้นก็ค่อยๆ คลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง เพียงแค่คลี่มันออก ก็เห็นเป็นช่อดอกบ๊วยที่บานสะพรั่งงดงาม มีกลีบทับซ้อนกันอย่างเป็นลำดับชั้น ราวกับไม่มีลมใดที่จะสามารถทำให้มันพลัดหลุดจากกันได้ ช่างเป็นภาพที่สวยงามยิ่งนัก…

“ภาพแขวนภาพนี้…เจ้าจรดพู่กันออกมาได้อย่างประณีตและงดงามยิ่ง…ข้าจะเก็บสิ่งนี้ไว้ และแขวนในพระตำหนักของข้า ข้าขอบน้ำใจเจ้านักวรรณา”

พระมเหสียิ้มตอบรับฝ่าบาท

“ดอกบ๊วยดอกนี้…เป็นสัญลักษณ์ของความอดทนและมั่นคงเพคะ แม้จะอยู่ในหน้าหนาว ลมหนาวพัดผ่านก็จะยิ่งทวีความหนาวเหน็บ แต่มันก็ยังคงบานแตกตูมอย่างสวยงาม…เช่นดังฝ่าบาทเพคะ.. มิว่าจะอยู่ที่ใด ย่อมมีแต่ผู้คนเคารพนับถือ เสมือนหัวใจ… หากพระองค์รักในสิ่งใด ย่อมรู้อยู่แก่ใจ มิอาจเลือกสิ่งอื่นใดมาแทนได้เพคะ… เช่นดังดอกบ๊วยเหล่านี้ที่หม่อมฉันจรดพู่กันอย่างประณีต หากพวกมันไปอยู่ท่ามกลางความร้อน มันย่อมเหี่ยวเฉา เสมือนหัวใจที่ถูกพรากเพคะฝ่าบาท…”

‘ข้าเหมือนดังดอกบ๊วยเช่นนั้นหรือ…. ความรักผู้เลือกย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นผู้ใดสินะ…เสมือนนำเอาดอกบ๊วยไปวางที่ร้อน มันก็จะไม่บาน…วาจาของเจ้านั้นไพเราะซะเหลือเกินวรรณา เจ้าควรเหมาะที่จะเป็นผู้ประพันธ์บทกวีเป็นอย่างยิ่ง…’

“การเปรียบเปรยของเจ้านั้นไพเราะยิ่งนัก…ข้าชอบความหมายที่เจ้านั้นมอบให้กับข้า ข้าขอบน้ำใจเจ้านัก วรรณา…”

“เช่นนั้น…พระองค์ทรงใช้หัวใจเลือกในสิ่งที่ใช่เถิดเพคะ…กระหม่อมจะเป็นแรงใจคอยช่วยอยู่ห่างๆ และสิ่งนี้…คงเป็นสิ่งเดียวที่กระหม่อมจะทำเพื่อพระองค์ได้เพคะ…”

พระมเหสียิ้มเล็กน้อย…ก่อนที่จะขอตัวกลับตำหนัก ก่เหลือเพียงฝ่าบาทผู้ที่นั่งคิดถึงบางสิ่งบางอย่างอยู่ตรงศาลาบัว ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ…

‘เลือกในสิ่งที่ใช่อย่างนั้นรึ…..’

ขณะที่พระองค์กำลังนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างพระสนมเอกก็บังเอิญผ่านมาพอดี

“ฝ่าบาท…พระสนมเอกขอเข้าเฝ้าเพคะ….”

ขันทีอินทร์ตะโกนเรียกผู้ที่อยู่สูงกว่า แต่ฝ่าบาทกลับนิ่งไม่พูดไม่คุย พระสนมเลยตัดสินใจที่จะเดินขึ้นมาพบพระองค์เอง

“เดี๋ยวข้าจะขึ้นไปเอง! พวกเจ้าอยู่ตรงนี้แหละ!”

พระสนมขึ้นเสียงใส่เหล้าข้าราชบริพาร ในขณะเดียวกัน

“ข้ามีราชกิจด่วนที่ต้องเร่งเสด็จไปจัดการ…หากเจ้ามีสิ่งใดประสงค์จะทูล ก็ตรัสมาเถิดอย่าได้เกรงใจ…”

พระสนมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นไปบนศาลาด้วยท่าทีที่ดีใจ

“ฝ่าบาทเพคะ…วันนี้ที่ท้องพระโรงหม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ! พระพันปีเป็นผู้ใส่ร้ายหม่อมฉันเพคะฝ่าบาท…”

พระสนมพูดขึ้นมาลอยๆ ไม่สนหน้าหลังว่าผู้ใดจะได้ยิน

ฝ่าบาทชักสีหน้า หันควับจ้องไปที่พระสนมก่อนจะกล่าวตักเตือนเล็กน้อย

“เจ้าอย่าได้เอ่ยกล่าวหาพระพันปีเช่นนั้น…วาสนา หากเจ้ามิได้เป็นผู้กระทำผิดเจ้ามิต้องเป็นกังวลอันใด ตราบใดที่ยังเสาะหาความจริงมิได้ ข้าก็จะหาผู้กระทำผิดครั้งนี้จนเจอ!”

พระสนมยิ้มเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่ฉายออกมาจากใบหน้าของพระนาง

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันก็จะสืบเสาะหาผู้ที่กล่าวหาหม่อมฉันด้วยเช่นกันเพคะ…”

พระสนมเอกก้มโค้งคำนับต่อหน้าพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ก่อนที่พระนางจะขอตัวกลับพระตำหนักของตน

“ฝ่าบาท…ท่านทหารองครักษ์บุตรชายของท่านอัครมหาเสนาบดี เพลานี้กำลังรอเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่พระตำหนักพะยะค่ะ”

“ไปตำหนักของข้า…”

(ตำหนักฝ่าบาท)

“มิต้องมากพิธี…เจ้ามีนามว่ากะไร? …”

“กระหม่อมมีนามว่า กัณฑ์ทศ ขอรับฝ่าบาท”

‘กัณฑ์ทศ ชายผู้นี้เองสินะ…ที่เป็นถึงบุตรของท่านอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ข้าเคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับชายผู้นี้ว่า เรื่องฝีมือการปะลองดาบนั้นมิเป็นรองผู้ใด เทียบเท่ากับแม่ทัพใหญ่ฝ่ายขวาเลยก็ว่าได้…’

ชายร่างสูงใบหน้าละเมียดละไมแต่งกายในชุดทหารองครักษ์สีม่วงอย่างเต็มยศ ผู้ที่เคยเป็นเสียงเล่าลือเล่าอ้างมาตลอดว่าเป็นนักดาบที่แกร่งที่สุดในใต้หล้าของโชซอน บัดนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าผู้สูงส่ง

“เจ้าจงปฏิบัติหน้าที่ให้เต็มกำลัง ในระยะสองสัปดาห์นี้ ข้าขอฝากความขอบใจไปยังบิดาของเจ้าด้วย ที่เสนอชื่อเจ้าขึ้นมา จงตระหนักไว้ว่า การได้ถวายงานปกป้องกษัตริย์นั้น เป็นเกียรติสูงสุดของวงศ์ตระกูลเจ้า”

ผู้ฟังรีบถวายเคารพอย่างเต็มใจ

“กระหม่อมมิบังอาจรับคำยกยอ ขอเพียงได้ถวายงานใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ก็เป็นเกียรติสูงสุดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“วันนี้ยามบ่ายคล้อยใกล้ยามสนธยา ข้าจะเสด็จออกวังไปเยี่ยมทหารองครักษ์ศรีบดินทร์ เจ้าจงไปเตรียมพร้อมเสีย จัดเตรียมทุกสิ่งให้เรียบร้อย!…”

“ขอรับฝ่าบาท…”

หลังจากที่กันฑ์ทศออกไปจากตำหนัก ขันทีอินทร์ก็รีบเข้ามาทันที

“ฝ่าบาท… พระองค์ทรงจะเสด็จไปที่เรือนท่านทหารองครักษ์หรือขอรับ”

ขันทีอินทร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เป็นกังวลอย่างมาก

“ใช่ ข้าจะไปดูอาการของท่านองครักษ์เสียหน่อย เผื่อมีเรื่องอันใดที่ข้าจะช่วยเหลือได้ อีกทั้งข้าเองก็จะไปขอบน้ำใจกับบิดาของบดินทร์ด้วยตัวของข้าเอง…”

“แต่ว่าฝ่าบาท…เสด็จไปช่วงเพลายามสนธยา อาจจะเป็นอันตรายได้นะพะยะค่ะ…”

ฝ่าบาทพูดพร้อมทำเป็นหูทวนลม ก่อนที่จะหยิบปากกาและจุ่มลงน้ำหมึกและจรดพู่กันลงบนกระดาษ

“ข้าใคร่รับทานเครื่องหวาน ท่านไปจัดเตรียมมาให้ข้าที…”

“พะยะค่ะ…ฝ่าบาท…”

ขันทีอินทร์ก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากพระตำหนัก

‘รอข้าก่อนเถิด…บดินทร์….’

.

.