บทที่ 2 คนที่เคยคุ้นเคย 2

(โรงน้ำชา)

เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นชัดเจน พร้อมกับเหล่าหญิงสาวที่เต้นพร้อมกันอย่างเป็นจังหวะ ในขณะเดียวกันด้านหน้าเวที ก็มีเหล่าขุนนางที่นั่งรับชม พร้อมกับเหล้าสุราอาหารนานาชนิด เสียงดนตรีปนกับเสียงหัวเราะชอบใจอย่างสนุกสนาน

“ท่านพ่อ…มีเรื่องอันใดรีบตรัสมาเถิดขอรับ กระหม่อมเกรงว่าใกล้ถึงเพลาอันสมควรแล้วขอรับที่จะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท…”

กันฑ์ทศเอ่ยขึ้นถามบิดาของตนที่กำลังเสพสุขอยู่กับเหล่านางรำ พ่อของเขาเห็นถึงเรื่องสำคัญจึงได้บอกให้เหล่านางรำหยุดเต้นหยุดร้องชั่วครู่ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงในไม่ช้า

“โถ่วอ่านอัครมหาเสนาบดี! กระหม่อมกำลังรื่นเริงอยู่เลยขอรับ เหตุใดกันเล่าถึงได้สั่งหยุดกลางคันเช่นนี้ขอรับ? ท่าน…….”

ตุ๊บ!

เสนาบดีฤทธิ์พูดไม่ทันจบประโยคก็วูบลงไปที่โต๊ะ ก่อนที่ทุกคนจะรีบจัดการอารมณ์ตรงหน้าและหันเข้ามาคุยเรื่องอันสำคัญ

“เจ้าจงจัดการตามที่ข้ารับสั่งไว้เสีย… ถ้าไม่ได้หัว…ก็เอาส่วนใดก็ได้ที่เจ้านั้นยืนยันได้ว่าเป็นคนผู้นั้นมาให้ขาได้เห็นกับตา…หึ…หึ….”

ท่านอัครมหาเสนาบดียศขำในลำคอเล็กน้อยก่อนที่จะยกสุราหนึ่งจอก…ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาทั้งหมด….

“ขอรับเสด็จพ่อ….ท่านรอฟังข่าวดีในเร็วๆ นี้ได้เลยขอรับ…”

สิ้นเสียงกันฑ์ทศ เขาก็เดินออกจากโรงน้ำชาไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่ซักพักทุกอย่างก็เริ่มบรรเลงขึ้นอย่างเป็นจังหวะอีกครั้ง

“ดื่มเพื่อเฉลิมฉลองแผนครั้งนี้!”

แกร๊ง! เสียงแก้วกระทบกันหลายครั้ง ดังลั่นไปทั่วโรงน้ำชา

‘เรียกข้ามาเพื่อเรื่องแค่นี้เองหรือท่านพ่อ…..มิต้องมากพิธีถึงเพียงนี้ก็ได้…’

“ไป!”

เสียงเจ้าของม้าผู้นี้ดังขึ้น เขาบังคับบังเหียนให้อยู่ในท่าที่เหมาะสม ก่อนที่เจ้ามาจะวิ่งอย่างสุดแรงเกิดและพุ่งตรงไปที่ประตูวังอย่างรวดเร็ว….

.

.

.

“พวกเจ้าจัดเตรียมของครบทุกคนแล้วใช่หรือไม่…”

เสียงของสตรีผู้หนึ่งในชุดฮันบกสีฟ้าอ่อน ผมเกล้ามวยต่ำเล็กน้อย เอ่ยขึ้นถามนางรับใช้และบ่าวชายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินตรวจเช็คทีละอย่างเพื่อมั่นใจว่าสิ่งที่ให้เตรียมไว้นั้นครบทุกประการ

“ท่านหญิงเพคะ…สำหรับที่เป็นแกงร้อน อยากให้จัดเตรียมไว้เช่นไรเพคะ…?”

จันทร์นางรับใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นถามผู้ที่เป็นถึงภรรยาของขุนนางฝ่ายทหารระดับกลาง ท่านหญิงจัดแจงบอกพวกนางรับใช้ทุกคนให้ทราบกันว่า “อย่าให้น้ำแกงเย็นเป็นอันขาด” เพราะว่าลูกชายของตนชอบซดน้ำซุปที่เพิ่งต้มมาแบบร้อนๆ เพราะอาหารทุกอย่างที่แม่ของเขาทำเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดสำหรับตัวเขา

ในขณะเดียวกันก็มีบ่าวชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในเรือนแบบเป็นตุเป็นตะ ก่อนที่เขาจะบอกว่าองครักษ์ศรีบดินทร์นั้นได้มาถึงแล้ว จังหวะนั้นทุกคนยิ้มแย้มออกหน้าออกตาเป็นอย่างมาก เหตุเพราะว่ากว่าองครักษ์จะได้กลับบ้านมานานๆ จะมีครั้งนึง ท่าหญิงเองก็รีบวิ่งออกไปต้อนรับลูกชายที่เป็นดั่งดวงใจแบบไม่สนใจผู้ใดทั้งสิ้น…

‘ศรีบดินทร์….โตขึ้นเยอะเลยนะลูกแม่…’

“ท่านทหารองครักษ์ พวกท่านลงจากมาก่อนเถิดขอรับ เดี๋ยวพวกกระหม่อมจะเป็นผู้นำม้าของพวกท่านไปเก็บไว้ที่คอกให้ขอรับ…”

เหล่าบ่าวชายรีบวิ่งไปต้อนรับพวกเขาทั้งสาม ก่อนที่ทั้งสามคนจะลงมาจากอานม้า

“โอย…เหนื่อยจริงๆ นะเนี่ย! ข้าไม่เคยเดินทางบนหลังม้าแบบนี้มาก่อนเลย เห้อออ!!! หิวข้าวมากกก”

บดินทร์เริ่มแสดงสีหน้าที่อ่อนล้าลงทุกที ก่อนที่ทหารผู้ติดตามทั้งสองคนจะรีบวิ่งมาพยุงตัวของเจ้านายเอาไว้

“ท่านองครักษ์ขอรับ! ทำใจดีๆ ไว้ก่อนนะขอรับ! เดี๋ยวพวกกระหม่อมจะรีบพาไปพักที่เรือนนะขอรับ!”

‘เร็วๆ เลยไม่ไหวแล้วว้อยย!!!’

ทหารทั้งสองพยุงแบกบดินทร์อย่างสุดกำลัง ในขณะเดียวกันท่านหญิงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาพอดี

“ตายแล้ว! ท่านองครักษ์! คงจะเหนื่อยมากสินะเจ้าคะ!!”

ท่านหญิงตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นลูกชายของเขาถูกแบกมาเช่นนี้ นางจึงเรียกให้บ่าวชายมาช่วยกันพยุงเพราะเห็นว่าผู้ติดตามอีกสองคนก็คงเหนื่อยไม่แพ้กัน

“ขาลากหมดแล้ว…ไม่ไหวจริงๆ …”

หลังจากที่ทุกคนแบกบดินทร์เข้ามาในเรือน ในขณะที่บดินทร์กำลังจะทิ้งตัวลงไปนอน จังหวะนั้นเขาก็ได้สบตาเข้ากับมารดาของตน

‘เห้ย!… ใช่แม่มั้ยเนี่ย!…’

สายตาที่มองไปที่มารดานั้นกำลังจะหลับตาลงในไม่ช้า….

“สงสัยจะเหนื่อยกันมากสินะ…ท่านเรือน ท่านเสกเชิญพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวกระหม่อมจะรับผิดชอบท่านองครักษ์ให้เองเจ้าค่ะ…”

“ขอรับ…ท่านหญิง…”

ทหารผู้ติดตามยิ้มเคารพก่อนที่จะโค้งคำนับ ผู้เป็นมารดาของเจ้านายตน ก่อนที่จะออกไปข้างนอกเพื่อไปพักผ่อนตามอัธยาศัย

ท่านหญิงนั่งอยู่ข้างๆ บดินทร์อย่างไม่ห่างเหิน นางเอามือลูบไปที่ใบหน้าก่อนจะรู้สึกว่าตัวบดินทร์นั้นเหมือนจะร้อนนิดหน่อย เลยรีบสั่งให้นางรับใช้จันทร์ไปเตรียมต้มยา และผ้าชุบน้ำ พอหมาดเพื่อจะนำมาเช็ดตัวของบดินทร์ไข้จะได้ลด

“โถ่วลูกแม่…เดินทางมาเหน็ดหน่อยนัก ยังจะมาจับไข้ได้ป่วยอีก…บดินทร์…”

ท่านหญิงตีหน้าเศร้าใจเป็นกังวล เพราะนางรักบดินทร์เป็นอย่างมาก ท่านหญิงบรรจงเช็ดตัวให้อย่างทะนุถนอมราวกับว่าบดินทร์จะโตขนาดไหนแม่ก็คือแม่ ลูกก็คือลูก อยู่วันยันค่ำ ความรักที่แม่มอบให้นั้นมากล้นจนแทบหาที่ติไม่ได้…

‘สัมผัสแบบนี้…. มือที่แสนอบอุ่น นี่แม่ใช่มั้ย? ….ใช่แม่จริงๆ ใช่มั้ยคับ….’

ในขณะที่ความมืดบดบังอยู่รอบๆ ตัวของผม…ผมรู้สึกได้ว่ากำลังมีมือของใครบางคนที่กำลังจับใบหน้าผมอยู่ มันอบอุ่น…. สัญชาติญาณของผมบอกว่านี่คือมือของแม่…. ความรู้สึกคิดถึงบ้านวันวกกลับมาอีกครั้ง แต่ทันใด ภาพมันก็ย้อนกลับไปตอนที่ผมเห็นชายคนนั้นอีกครั้งตรงกระจกตู้เสื้อผ้าของคุณยาย….

ครั้งนี้ผมเห็นชัดกว่าเดิม ทั้งใบหน้า ลักษณะท่าทางของเขา รวมไปถึงเครื่องแต่งกายที่ผมเห็นเขาในวันนั้น มันเหมือนกับร่างของผมที่เป็นอยู่ตอนนี้

‘คุณ….คือบดินทร์ใช่มั้ย? …’

คนๆ นั้นจะต้องเป็นศรีบดินทร์เป็นแน่… ผมพยายามวิ่งเข้าไปให้ใกล้เขามากที่สุด แต่ดูเหมือนว่าตัวของบดินทร์ก็ค่อยๆ ห่างไกลออกไปจากผม

‘คุณบดินทร์ครับ!อย่าพึ่งไป! ทำไมล่ะ! ทำไมยิ่งวิ่งเข้าไป…คุณยิ่งห่างออกไป…!”

ผมออกแรงจนสุดแรงเกิด วิ่งตรงไปแบบไม่สนว่าเจ้าหลุมดำขนาดใหญ่นี้จะพาไปสิ้นสุดที่ไหน ในขณะเดียวกัน ผมเองก็เริ่มเหนื่อยเลยเลือกที่จะหยุดวิ่งและนั่งยองๆ เพื่อพักเอาแรง ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อ แต่สักพักร่างของบดินทร์ก็พลันเลือนหายไปในความมืดมิด…

ทันใดนั้นบริเวณรอบๆ ก็ได้แปลเปลี่ยนเป็นจากโลกสีดำมืดเป็นโลกปัจจุบัน…. ผมตกใจและอึ้งไปนานพอสมควร

‘นี่กลับมาโลกปัจจุบันได้แล้วหรอ? …’

ผมหันมองซ้ายขวา ก่อนจะได้เห็นภาพที่ร่างกายของผมนั้น กำลังนอนอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยเครื่องช่วยหายใจและอุปกรณ์ทางการแพทย์อยู่เต็มไปหมด แต่ที่สำคัญกว่าภาพตรงหน้าคือ…

ยายของผม…ท่านกำลังนั่งจ้องมองไปผมที่นอนแน่นิ่งอยู่

‘ยายคงต้องอยากให้เราฟื้นในเร็วๆ นี้แน่ๆ …’

ตัวของผมที่ยืนอยู่ข้างๆ ดีใจมากที่ได้เห็นท่านอีกครั้ง ผมยืนร้องไห้น้ำตาไหลอยู่ตรงนั้น… ความรู้สึกคิดถึงและคะนึงหามันพุ่งพล่านเข้ามาในหัวไม่หยุด มันทำเอาผมแทบจะสิ้นใจอยู่ตรงนั้น การที่เห็นคนที่เรารักสุดหัวใจแต่ไม่สามารถ จับหรือสัมผัสได้เลยสักนิด มันเป็นความรู้สึกที่เสียใจมากที่สุด…

“….ท่านผู้นั้นคือผู้ใดกัน…”

น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นมาในความเงียบ ขณะที่ตัวของผมกำลังร้องไห้ฟูมฟายอย่างไร้สติ…..ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ผมก็รีบหันกลับไปมองเจ้าของเสียงผู้นั่นด้วยท่าทีที่สะอึกสะอื้น ก่อนที่จะพยายามตั้งสติให้กลับมา

ซึ่งเจ้าของเสียงผู้นี้คือ ศรีบดินทร์ตัวจริง…

“….ท่านอย่าร้องไห้ไปเลย…ท่านมีนามว่าแจ๊คใช่หรือไม่ขอรับ…?”

ผมที่พยายามเช็ดน้ำตาก็พลางพยักหน้าตอบกลับคนตรงหน้าไปด้วย

“ใช่…..ใช่ครับ ผมแจ็ค…ว่าแต่คุณคือ…ศรีบดินทร์ตัวจริงใช่มั้ยครับ? ..”

ผู้ที่อยู่ตรงหน้ายิ้มเล็กน้อย

“ใช่ขอรับ…แต่ท่านอย่าได้วิตกกังวลเรื่องอันใดเลยขอรับ บัดนี้ชีวีของข้าในยุคโชซอนที่ท่านได้ไปอยู่ในร่างข้านั้นได้สิ้นไปเสียแล้วขอรับ และข้าก็มิอาจหยั่งรู้ได้ ว่าด้วยเหตุอันใดข้าถึงได้มาโผล่อยู่ที่ตรงนี้…”

พูดจบสีหน้าของศรีบดินทร์ก็ดูหมองเศร้าเล็กน้อย แววตาที่ฝืนยิ้มทั้งสองนั้นมันฟ้องออกมาแบบไม่ต้องแสดงอาการใดๆ

‘เค้าคงคิดถึงบ้านเกิดสินะ….อย่าว่าแต่เราเลย ต่อให้จะยังไม่ตายก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่ดี…’

“ทะ…ท่านเสียแล้วหรอครับ? ละ…แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ในร่างท่านได้ล่ะครับ ท่านบดินทร์…แล้วทำไมผมถึงย้อนไปยุคโชซอนได้…ทั้งๆ ผมอยู่ตั้งประเทศไทย…ตอนนี้ทุกอย่างผมงงมาก ผมไม่เข้าใจอะไรเลยในสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้…”

ผมพูดออกมาเหมือนคนเสียสติไปชั่วครู่ ….เหตุใดกันถึงได้เป็นเช่นนี้ โชคชะตากำลังกลั่นแกล้งผมอยู่ หรือว่าความฝันครั้งนี้นั้นหยั่งลึกเหลือสิ่งใด

ท่านศรีบดินทร์เดินเข้ามาใกล้ผมก่อนที่ท่านจะเอามือมาแตะที่ไหล่ พร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆ เกิดเป็นรอยยิ้มขึ้น…

“ที่ท่านได้ไปอยู่ที่นั่น..ข้าเกรงว่าอาจจะเป็นที่โชคชะตานำพา แต่อาจจะมิได้เสมอไป คนเรามีพบ ย่อมมีจาก เขาอาจจะไม่กลั่นแกล้งเรา…แต่วิบากกรรมมันอาจเป็นตัวกำหนด สิ่งเหล่านี้…”

ผมพยายามเข้าใจในสิ่งที่ท่านศรีบดินทร์กำลังสื่อมาถึงผม ผมเองก็คิดตามไปด้วยแต่ฟังยังไงก็ไม่เข้าหัว…หรือวิชาพระพุทธศาสนาผมเรียนเข้มไม่พอเลยไม่อาจเข้าใจในถ้อยคำเหล่านั้นได้

‘วิบากกรรม…อาจะเป็นตัวกำหนด เช่นนั้นหรอ…’

“งั้นแสดงว่า…ผมก็ ต้องอยู่ในร่างท่านตลอดไปหรอครับ… แต่ผมเองก็อยากกลับบ้านนะครับ ผมคิดถึงยาย คิดถึงแม่ คิดถึงทุกอย่างในโลกของผม…”

แจ๊คพูดพลางน้ำตาค่อนเบ้า แววตาที่แสนน่าสงสารนั้นแสดงออกมาชัดเจน

“อาจจะเพียงประเดี๋ยวนึงรึไม่…ข้าเองก็มิอาจทราบและบอกทุกอย่างกับท่านได้… อย่าว่าแต่ท่านที่อยากกลับไปที่ๆ จากมาเลยขอรับ ข้าเองก็อยากกลับไปเช่นกัน.. ข้าพึ่งได้แต่งตั้งเป็นอกรักษ์ของฝ่าบาทได้วันเดียว…ข้าก็สิ้นใจก่อนเสียแล้ว อีกทั้งยังมีเสด็จแม่กับท่านพ่อ และเสด็จยาย รวมไปถึงผู้อื่นทุกผู้ข้าล้วนแต่คิดถึงพวกเขา…แต่ในเมื่อมันเป็นเช่นนี้…ข้าเองก็คงต้องตัดใจ…นี่คือสิ่งที่ข้าเองก็อยากจะพูดกับท่าน…”

น้ำเสียงที่หนักแน่น เอาจริงเอาจัง และสั่นคลอนเล็กน้อยในลำคอ…ความคิดถังอันมหาศาลพุ่งออกมาจากคำพูด

“…คำถามที่ท่านถามผมประโยคแรกว่าคนนั้นคือใครหรอครับ…เค้าคือคุณยายของผมเอง…”

ทันทีที่แจ๊คพูดจบท่านศรีบดินทร์ก็ชะงัก….ก่อนที่จะตัวแข็งเกร็งไปหมด เขารีบวิ่งไปดูใกล้ๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวคุกเข่าลงไปที่พื้น… ตาเริ่มแดง..ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาช้าๆ …

“ท่านยาย….เองรึขอรับ…..ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน…..”

เสียงสะอื้นดังขึ้นเป็นจังหวะ เขาร้องไห้ออกมาแบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ก่อนที่จะเริ่มถอดหมวก เอามือวางบนพื้น และก้มศีรษะจนหัวเกือบจรดพื้น…

‘ท่านบดินทร์เองก็คงจะคิดถึงยายของเขามากเลยสินะ…ไม่ต่างกับเราเลย…’

แจ๊คที่เห็นภาพตรงหน้าก็อดที่จะสงสารไม่ได้

“ชาตินี้….แม้บดินทร์ผู้นี มิอาจตอบแทนบุญคุณท่านได้…แต่อย่างน้อย ฟ้าท่านก็เมตตาที่ยังมีผู้ที่ทำให้ตัวของข้านั้นมีชีวิตได้ร่วมใช้ไปกับท่านต่อไป….แม้จะไม่มีข้าอยู่ในนั้น แต่ข้าก็เป็นส่วนนึงของท่านผู้นั้น…ท่านยายเกิดชาติหน้าขอให้ข้า ศรีบดินทร์ผู้นี้ ได้เกิดมาเป็นหลานท่านยายอีกนะขอรับ.…”

สิ้นคำพูดท่านศรีบดินทร์ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนที่จะสงบสติอารมณ์

ก่อนที่จะกลับเข้ามาสู่ห้วงพวังศ์อีกครั้ง ทั้งแจ๊คและท่านศรีบดินทร์ต่างยืนนิ่งเงียบไปทั้งคู่

“ท่านไม่ต้องเป็นห่วงขอรับท่านบดินทร์ เดี๋ยวข้าจะใช้ชีวิตท่านให้ดีเองครับ”

ท่านศรีบดินทร์ได้ยินเช่นนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้แจ๊ค

“เช่นนั้น… ต่อจากนี้ร่างของข้าเป็นของท่านนะขอรับ”

จากนั้นผมกับท่านศรีบดินทร์ก็นั่งคุยปรับสารทุกข์สุขดิบทุกอย่างแบบเปิดเผยทั้งหมด ว่าตัวของท่านเป็นอะไรและผมควรใช้ชีวิตยังไงในยุคโชซอน ท่านเล่าประวัติให้ผมฟังทั้งหมดเพื่อที่จะเป็นผลดีให้ผมได้ใช้ชีวิตในยุคที่จะต้องกลับไปอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้ผมช็อคที่สุดคือท่านไม่ได้ตายเพราะไมเกรน แต่ท่านตายเพราะอาจจะโดนวางยาและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเพราะใคร….สิ่งนี้ค่อสิ่งที่ผมช็อคที่สุด ขนาดคนที่ไม่เคยทำร้ายใครยังโดนวางยาจนตาย โลกนี้น่ากลัวกว่าที่เราคิด…

‘ทำไมน้อคนเราถึงได้ฆ่าแกงกันเหมือนผักเหมือนปลาแบบนี้นะ…’

ก่อนที่สักพักทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ผมรู้สึกว่าผมกำลังได้ยินเสียงของคนหลายคนเรียก….

“บดินทร์! บดินทร์! เจ้าฟื้นแล้วรึ!…. บดินทร์….ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นขึ้นมา!…”

เสียงเรียกชื่อมันดังอยู่ในหัวอยู่หลายครั้ง…ก่อนที่ผมจะเริ่มรู้สึกถึงการสัมผัสที่ใบหน้า…จากนั้นผมก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ….

ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะปรากฏเป็นใบหน้าของชายผู้หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่ผม ด้วยสีหน้าที่ดีใจ….ปากอมชมพู คิ้วหนา คางจมูกนั้นได้สัดส่วนสุดๆ หน้าเกาหลีที่แท้ทรู….ใครกันนะ…คนคนนี้…

‘มันเหมือนกับจะเป็นรักแรกของผมยังไงยังงั้น….ไม่เคยเห็นใครหล่อเท่านี้มาก่อน….หรือว่าเราอาจจะยังฝันอยู่รึเปล่า ต้องไม่ใช่แบบนั้นสิแจ๊ค..… ตอนนี้มึงอยู่ในร่างองครักษ์นะ….จะมัวแต่คิดเรื่องผู้ชายไม่ได้นะเว้ย….’

ในขณะที่กำลังจะฟื้นสติกลับมาแบบได้ที่ก็ได้ยินเสียงหนึ่งแว๊บเข้ามาในหูอย่างจัง

“ฝ่าบาทเพคะ!….บดินทร์เป็นเช่นไรเพคะ!”

‘ฝ่าบาทหรอ…อย่าบอกนะว่านี่เราชอบไอ่เสื้อแดงหรอเนี่ย!!?? …’