บทที่ 9

มณีมันตราได้ยินแบบนั้นก็อดสะท้านในอกไม่ได้ ใครกันเล่าจะไม่อยากให้ครอบครัวของตัวเองสมบูรณ์ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนไปที่จะได้อย่างที่ตนหวัง เมื่อชีวิตมันต้องเลือกและก้าวไปข้างหน้า เจ้าหล่อนคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่ตัดสินใจก้าวออกจากชีวิตของพิธาน และหันหลังให้กับทุกอย่างแล้วมาเริ่มนับหนึ่งใหม่กับสองชีวิตน้อยๆ ที่เหมือนยาชั้นดีหล่อเลี้ยงหัวใจของเธออย่างทุกวันนี้

“น้องฟ้าลองเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าสิคะ คุณพ่อของหนูอยู่บนนู้น”

มณีมันตรายิ้มให้ลูกก่อนจะชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

“แล้วเมื่อไหร่คุณพ่อจะลงมาหาเราสักทีล่ะคะ น้องฟ้าอยากเจอคุณพ่อ”

“คุณพ่อลงมาไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมล่ะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยทำตาละห้อยเมื่อได้ยินดังนั้น

“เพราะคุณพ่ออยู่สูงเกินกว่าจะลงมาหาพวกเราได้ แต่ถ้าน้องฟ้าคิดถึงคุณพ่อ น้องฟ้าต้องเป็นเด็กดีของคุณแม่นะคะ แล้วเสาร์อาทิตย์คุณแม่จะพาไปดูช้าง”

รอยยิ้มแป้นแล้นผุดขึ้นมาบนใบหน้าของฟ้าใสทันที เมื่อได้ยินว่าจะได้ไปดูช้างกับมารดาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่จะถึง เด็กก็คือเด็ก เมื่อเรื่องใหม่มาเรื่องเก่าก็ลืมไป

มณีมันตรามองลูกๆ ทั้งสอง ก่อนจะหันไปหามาสุที่กำลังมองมายังเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเข้าใจหญิงสาวเป็นอย่างดี

มาสุเหลือบมองเพื่อนสาวที่เดินมาส่งตน แล้วตัดสินใจถามในสิ่งที่ค้างคาและอยากรู้ เพราะนึกเป็นห่วงมณีมันตราเหลือเกิน

“หมอก..ฉันถามแกเรื่องหนึ่งได้ไหม”

“ได้สิ แกจะถามอะไรก็ถามมา จะพิรี้พิไรเพื่อ?”

“ถ้าวันหนึ่งคุณพุกรู้ว่าแกซุกลูกของเขาไว้อย่างนี้ แกจะทำยังไง”

นี่แหละคือสิ่งที่เธอกลัวที่สุดในชีวิต ถ้าวันหนึ่งพิธานรู้ว่ามีเมฆากับฟ้าใสอยู่บนโลกใบนี้ หญิงสาวไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“เขาจะไม่มีทางรู้”

“แกอย่าลืมนะว่าโลกมักจะกลมเสมอ”

“โลกกลมแล้วไง มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันและพวกเด็กๆ อยู่แล้ว”

มาสุรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนิ่งสงบของเพื่อนตอนนี้ ในใจของเจ้าหล่อนกำลังเป็นเช่นไรอยู่

“ก็ถ้าวันหนึ่งเขาเกิดเดินไปจ๊ะเอ๋กับแกและเด็กๆ ที่ไหนสักที่ขึ้นมา แล้วจะทำยังไง”

“เจอก็เจอสิ เขาไม่ใช่เครื่องตรวจดีเอ็นเอซะหน่อยจะได้รู้ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกตัวเอง”

“แหม! ดีเอ็นเอบนใบหน้าของตาเมฆ มองตั้งแต่ห้าร้อยเมตรยังรู้เลยว่ามันเกิดจากน้ำเชื้อของใคร”

มาสุพูดถูก ถึงแม้เด็กทั้งสองจะเป็นแฝด แต่ก็ไม่ใช่แฝดเหมือน เด็กหญิงฟ้าใสหน้าตาละม้ายคล้ายเธอแต่ก็ยังมีส่วนผสมของพิธานบ้าง แต่เมฆานี่สิ ใบหน้าและท่าทางแทบจะโขกอดีตสามีของเจ้าหล่อนออกมาชนิดที่ว่า ถ้าเดินหลงกันแล้วตามหา คนรู้ได้โดยไม่ต้องใช้รูปถ่ายเลยว่าเป็นพ่อลูกกัน

“ฉันคงจะไม่ซวยไปเจอผัวเก่าตอนที่หิ้วลูกไปด้วยหรอกมั้ง”