LOGIN"พรวด!"เหล้าพุ่งออกจากปากพี่ก้องทันที
ส่วนฉันชะงักมือแทบไม่ทัน แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยเสียทีเดียว "พวกมึงสองคนจะเล่นหนังสดกันกลางผับหรือไงวะ!" พี่ก้องสำลักไอ "ไป! ไอ้ภูมิ พาเมียมึงไปลงหม้อด่วน!" "คิก ๆ เห็นไหมคะ พี่เขาเรียกจูนว่าเมียพี่" "ยังไม่ปล่อยอีกอีมึน"น้ำเสียงพี่ภูมินิ่งสนิท แต่เย็นจนฉันขนลุก "ลุก" "ไม่!" ฉันกอดคอเขาแน่นเหมือนเดิมพี่ภูมิหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังข่มอารมณ์ตัวเอง "ไอ้ก้อง ฝากดูทางนี้ด้วย" เขาพูดเรียบ ๆ "กูจะเอาอีลิงนี่ไปปล่อยวัด" "เออ ๆ เบา ๆ หน่อยนะเว้ย" "ปล่อยกู แล้วลุกเดินดี ๆ" ฉันยอมคลายมือ แต่ไม่ยอมปล่อยกอดสุดท้ายพี่ภูมิจึงลุกขึ้นทั้งที่ฉันยังเกาะติดอยู่กับตัวเขา แขนกอดคอ ขากอดเอวแน่นราวกับลูกลิงเกาะต้นไม้ ภาพที่ออกมาคล้ายพ่ออุ้มลูกไม่มีผิด พอเดินออกมาถึงลานจอดรถ พี่ภูมิก็หยุดฝีเท้า "ปล่อย" "ไม่!" พึ่บ! โลกทั้งใบหมุนคว้างเพราะพี่ภูมิจับฉันทุ่มลงบนพื้นอย่างไม่ปรานี "โอ๊ยย~ พี่ภูมิ!" ฉันร้องโอดโอยพลางกุมเอวตัวเองนี่เขาเห็นฉันเป็นผู้ชายหรือไง ถึงได้โยนลงพื้นแรงขนาดนี้ แต่แปลก..จูนชอบนะ :) "สม"เขาหันไปเปิดประตูรถทันที ฉันเลยรีบลุกพรวดแล้วเข้าไปกอดแขนเขาไว้ "พี่จะไปไหน" "กูจะไปธุระ"เขาตอบโดยไม่มองหน้า "__" "แล้วมึงก็ไม่ต้องตามกูมา" พึ่บ! แรงผลักจากมือใหญ่ทำให้ฉันล้มลงอีกครั้งหัวเข่ากระแทกพื้นอย่างจังจนแสบไปทั้งขา เลือดซึมออกมาเป็นทาง "โอ๊ย! เจ็บนะ!" พี่ภูมิขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนมองลงมานิ่ง ๆ สีหน้าเขาไม่ได้แสดงความสงสารเลยสักนิด "พี่ภูมิ..." ฉันทำหน้าอ้อนสุดชีวิตแต่เขาไม่สนใจแต่กลับหันกลับไปทางรถเหมือนจะจบบทสนทนาแค่นี้ ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปเกาะแขนเขาอีกครั้ง "พี่ภูมิ! ไปส่งน้องจูนที่บ้านได้ไหมคะ น้องจูนโดนทอดทิ้ง ไม่มีรถกลับบ้าน ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วนะ จะให้น้องจูนเรียกแท็กซี่กลับเองเหรอ" ฉันสูดหายใจแล้วร่ายยาวต่อทันที "จูนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก สาวสวย หมวย อึ๋ม ถ้าเกิดคนขับแท็กซี่พาไปทำมิดีมิร้ายขึ้นมาจะทำยังไง จูนสู้แรงผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ไม่ได้หรอกนะคะ พี่ภูมิไม่สงสารน้องจูนเด็กตาดำ ๆ คนนี้เลยเหรอ" พูดจบก็ส่งสายตาอ้อนเต็มกำลัง ลูกอ้อนต้องจัดหนักไว้ก่อน พี่ภูมิมองหน้าฉันอยู่พักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา "กูสงสารตัวเองมากกว่า" "..." "ซวยฉิบหายที่ต้องมาเจอเด็กเปรตอย่างมึง" ฉันยิ้มกว้างทันที "น้องจูนสัญญาเลยนะคะ ว่าจะเป็นเด็กดี จะนั่งเงียบ ๆ ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่กวนพี่ภูมิเลย" พี่ภูมิยังคงมองหน้าเหมือนกำลังชั่งใจส่วนฉันก็กะพริบตาปริบ ๆ อย่างน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ "__"พี่ภูมิมองหน้าฉันพักใหญ่สุดท้ายเขาถอนหายใจออกมาแรงๆ " อืม" " พี่ภูมิน่ารักที่สุดเลย" "รีบขึ้นรถ...ก่อนกูจะเปลี่ยนใจ" "รับทราบค่ะ!!"แต่ทว่าฉันยังไม่ทันได้ขยับพี่ภูมิก็เปิดประตูรถแล้วใช้เท้าถีบฉันเข้าไปด้านในทันที "กรี๊ด!" ฉันกลิ้งเข้าไปบนเบาะอย่างไม่ทันตั้งตัวส่วนเจ้าของรถก็ปิดประตูดังปัง ก่อนเดินอ้อมไปฝั่งคนขับไม่กี่วินาทีต่อมา เครื่องยนต์ก็ถูกสตาร์ตรถเคลื่อนตัวออกจากผับทันที @ บนรถ! “พี่ภูมิไปที่ผับทำไมเหรอ” “เสือก” ตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าฉัน พึ่บ! อยู่ ๆ เสื้อสูทของพี่ภูมิก็ถูกโยนมากองบนตัก ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนหันไปมองเจ้าของเสื้อ พี่ภูมิเหลือบตามามองขาอ่อนของฉันแวบหนึ่งแล้วละสายตาออกทันที “กางเกงมึงสั้น” “...” “เอาเสื้อไปปิดซะ” ฉันก้มมองกางเกงตัวเองแล้วหันกลับไปยิ้มหวาน “ถ้าไม่ปิดล่ะคะ” พี่ภูมิจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม “ถ้าไม่ปิด” “...” “กูจะลากมึงลงข้างทางตรงนี้” น้ำเสียงราบเรียบจนฉันรู้เลยว่าเขาไม่ได้พูดเล่น “โหดอ่ะ” บ่นไปงั้น แต่สุดท้ายก็ยอมเอาเสื้อสูทมาคลุมตักไว้ดี ๆ ผ่านไปสักพัก แอร์ในรถเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันหนาว เลยดึงเสื้อสูทของพี่ภูมิขึ้นมาห่มตัวเองแทน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ติดอยู่บนเสื้อ ทำเอาฉันแอบยิ้มคนเดียว ระหว่างนั้นฉันสังเกตเห็นว่าพี่ภูมิแอบเหลือบตามามองเป็นระยะ ถึงจะมองแค่แวบเดียว แต่ฉันเห็นนะ แถมตอนเผลอยังแอบกลืนน้ำลายอีกต่างหาก หึหึ... ดูเหมือนว่าที่ว่าที่ผัวจะเริ่มสนใจฉันขึ้นมาบ้างแล้ว ในหัวฉันจึงเกิดแผนการบางอย่างขึ้นมาทันที คืนนี้..น้องจูนต้องได้พี่ภูมิเป็นผัว! “พี่ภูมิ!” “อะไรอีก” “จูนปวดฉี่” ฉันทำท่าบิดตัวไปมาอย่างน่าสงสาร “ข้างหน้ามีปั๊ม พี่แวะให้หน่อยนะ” พี่ภูมิถอนหายใจออกมายาว ๆ “มึงนี่แม่ง...” “...” “วุ่นวายได้ทุกห้านาทีจริง ๆ” ถึงจะบ่น แต่สุดท้ายเขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันตามที่ฉันขออยู่ดี ทันทีที่รถจอดสนิท ฉันก็เอื้อมมือไปดึงกุญแจรถออกจากคอนโซลทันที หมับ! “...” พี่ภูมิหันมามองช้า ๆ “อะไรของมึง” “ยึดไว้ก่อนค่ะ” “เอามา” “ไม่ให้” “...” “เดี๋ยวพี่หนีกลับบ้าน” พี่ภูมิมองหน้าฉันนิ่ง ๆ “มึงนี่ฉลาดเหมือนหมาจริง ๆ” “ขอบคุณค่ะ” “กูไม่ได้ชม” “แต่จูนถือว่าเป็นคำชม” “สมองมึงมีปัญหาจริง ๆ” ฉันหัวเราะคิกคักก่อนเปิดประตูรถลงไป “เดี๋ยวมานะคะ!” “รีบกลับมา” “รับทราบค่ะ!” ฉันเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว ก่อนแวะเข้าเซเว่นหาอะไรดื่ม พอเดินไปถึงเคาน์เตอร์ พนักงานก็ยิ้มต้อนรับ “รับอะไรเพิ่มไหมครับ” ฉันเอียงคิ้วนิด ๆ “ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับค่ะ มีอะไรช่วยให้นอนสบายไหม” “มีครับ รอสักครู่” พนักงานก้มลงไปค้นของใต้เคาน์เตอร์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดสเปรย์สองขวดขึ้นมา “ขวดสีดำ ฉีดสองครั้งหลับยาวยันเช้าครับ” “...” “ส่วนขวดสีแดง ปลุกใจเสือป่า ฉีดทีเดียวตื่นทั้งคืน” ฉันตาโตทันที “เหมาหมดค่ะ” “ครับ?” “เอาหมด ราคาไม่เกี่ยง” พนักงานยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจัดการคิดเงินให้ เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว ฉันก็รีบเดินกลับไปที่รถ พอเดินมาถึงก็เห็นพี่ภูมิยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างรถพอดี แสงไฟจากปั๊มส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของเขา หล่อฉิบหาย “กูนึกว่ามึงตกส้วมตายไปแล้ว” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง “นานฉิบหาย” “จูนไปซื้อน้ำมาค่ะ” ฉันยื่นขวดน้ำให้ด้วยรอยยิ้มสดใส “อ่ะ ซื้อมาให้” พี่ภูมิก้มมองขวดน้ำในมือฉัน ก่อนตอบกลับสั้น ๆ “กูไม่กิน” “ใจร้าย” “เอากุญแจมา” “...” “แล้วขึ้นรถ” เขาดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยก่อนเปิดประตูฝั่งคนขับ “กูจะรีบไปทำธุระต่อ” ฉันรีบเดินตามไปเกาะแขนเขาทันที “ธุระอะไรเหรอ ดึกขนาดนี้” พี่ภูมิปรายตามามอง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม “เรื่องของกู” “บอกหน่อยไม่ได้เหรอคะ” “ไม่ได้” “ใจร้ายอีกแล้ว” “แล้วไง” “จูนเป็นห่วงนะ” พี่ภูมิหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่รู้จะขำหรือสมเพชดี “เก็บความเป็นห่วงของมึงไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ” “...” “กูไม่ต้องการ”“พวกมึงดูผู้หญิงคนนั้นดิ แม่งนั่งอ่อยกูตั้งนานล่ะ หุ่นแม่งโคตรได้ว่ะ พวกมึงคิดเหมือนกูไหม น่าเอาชิบหาย ถ้าไม่ติดว่ากูมีลูกมีเมียนะ กูจับเอาแล้ว” “ตาย! ตายแน่คราวนี้ไอ้มิกซ์ มึงพูดอะไรออกมา มึงถอนคำพูดเดี๋ยวนี้” เก้าพูดด้วยเสียงสั่น มิกซ์หันกลับมาหาเพื่อนสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม แต่จู่ๆ พวกเขาก็นั่งนิ่งเงียบ ทำหน้าเหมือนมีคนกำลังจะมาฆ่าอย่างนั้นแหละ “พวกมึงเป็นอะไรวะ ทำหน้ายังกับเมียมาตามฆ่า” “ใช่ เมียก็คือยมบาลมาเอาชีวิตมึงไง ไอ้มิกซ์!!” เสียงโคตรคุ้น คุ้นเหมือนเสียงเมียอันเป็นที่รักที่ดังอยู่ข้างหลัง สักพักมิกซ์ก็รู้สึกว่ามีอะไรเย็นๆ เสียวๆ และคมๆ แตะอยู่ตรงคอ ถ้าจะให้เดาตามประสบการณ์ที่คุ้นเคย... มีดไม่ก็ดาบ “อึกก!!” มิกซ์กลืนน้ำลายลงคอ เพื่อนสองคนเริ่มขยับตัวถอยหนี มิกซ์ค่อยๆ หันไปมองด้านหลัง โอ้โห... ชัดเลย!! มากันยกแก๊งค์ แม่ลูกแฝดสามมาครบทีม! มิรินเอาลูกใส่กระเป๋าสะพายมาด้วยครบทั้งสามคน แต่มีเรื่องหนึ่งที่สะดุดตา... ชุดของเธอนี่แหละครับ ลูกสามแล้ว แต่หุ่นก็ยังเฟี้ยว “ไง ไอ้มิกซ์! บ้านมึงอยู่นี่เหรอ หรือกลับบ้านไม่ถูก ให้กูพากลับบ้านเอาไหม
“มึงจะเลี้ยงกันยังไงวะ ทีเดียวตั้งสามคน กูล่ะปวดหัวแทน” นั่นสิ... แต่ก็ไม่แปลกหรอกที่มิรินจะได้ลูกแฝด เพราะทางเธอมีเชื้อแฝดอยู่แล้ว ป๊าเดย์กับลุงไนท์ก็เป็นพี่น้องฝาแฝด ส่วนเธอยังมีน้องชายสองคนที่เป็นฝาแฝดกันอีก เฮ้ออ!! พวกเขาออกมาเป็นคู่ แต่เธอนี่สิ ออกมาทีเดียวแฝดสามเลย เฮ้อ... แค่ลำพังพ่อของเด็กก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว นี่เพิ่มลูกมาอีกสามคน มิรินจะไม่ปวดตับได้ยังไง “ไอ้มิกซ์ มึงทำได้ไงวะ ปั๊มที่เดียวมึงได้มาเป็นแพ็กเลยว่ะ แม่ง! สุดยอดอาจารย์มิกซ์” “ใครว่ากูปั๊มที่เดียว มึงคิดผิด กูปั๊มวันละแปดรอบ จิบอกให้” “วันละแปดรอบนี่มึงกลัวลูกมึงขาดแคลนสารอาหารหรือไงวะ ขยันชิบหาย” มิกซ์ยักไหล่ ก็คนมันเก่ง ทำไงได้ ตอนนี้มิกซ์กับเก้ากำลังยืนมองดูแฝดสามคนที่กำลังอบอยู่ในตู้กระจกใส เขาได้แต่มองลูกจากด้านนอกผ่านกระจกที่กั้นเอาไว้ ส่วนนายกับกายกลับกันไปแล้ว เหลือแต่เก้าที่ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง “มึงว่าลูกกูเหมือนใครวะ” “เหมือนคนข้างบ้าน” ผัวะ!!!!! มิกซ์หันไปตบกบาลเก้าทีหนึ่ง มันชอบพูดกวนส้นตีนตลอด “ไอ้เหี้ยมิกซ์ มึงกับไอ้นายแม่งชอบตบหัวกูจัง วันนี้กูโดนตบหัวกี่รอบแล้ววะเน
“เอาน่า! ลูกกูก็หลานพวกมึงทั้งนั้น พวกมึงไม่ต้องบ่นมาก มานี่! มาถือของพวกนี้เร็วๆ” ทั้งสามคนก็เดินเข้ามาหยิบของตามที่มิกซ์สั่งไปเมื่อครู่ “หิวยัง” “ไม่ค่ะ มิรินรู้สึกปวดหลัง อึดอัดท้องยังไงก็ไม่รู้” มิรินเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ “งั้นพวกเรากลับกันเลยไหม” เธอพยักหน้าให้มิกซ์ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาจึงพยุงเธอลุกขึ้นจากม้านั่ง แต่พอมิรินลุกขึ้นเท่านั้น อยู่ๆ ก็มีน้ำใสๆ ไหลออกมาระหว่างขาของเธอ พรวด!! “เฮ้ยย!! ที่รัก ฉี่แตกเหรอ” “ไม่รู้ มันไหลออกมาเอง! โอ๊ะ!” “มิรินเป็นอะไร” “มิรินเจ็บท้อง โอ๊ยย!” “ห๊ะ!! เจ็บท้อง” “ไอ้มิกซ์! มึงรีบพาเมียมึงไปโรงพยาบาลด่วนเลย น้ำแตกแบบนี้กูว่าเมียมึงคลอดลูกแน่นอน” “มึงจะบอกว่าเมียกูจะคลอดก่อนกำหนดงั้นเหรอ” “จะก่อนหรือไม่ก่อน มึงรีบพาเมียไปก่อนเร็วๆ” “เออๆ” มิกซ์อุ้มมิรินขึ้นเป็นท่าเจ้าสาว ก่อนรีบวิ่งออกจากห้างทันที ส่วนเพื่อนทั้งสามคนก็หอบของวิ่งตามหลังมาติดๆ @โรงพยาบาล #ห้องคลอด มิกซ์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องคลอดอย่างกระวนกระวาย นั่งไม่ติดทั้งเป็นห่วงทั้งกังวล กลัวลูกออกมาไม่แข็งแรงเหมือนเด็กคนอื่น เพราะมิรินคลอดก่
@ บ้านของมิกซ์และมิริน พึ่บ! พึ่บ! เสียงสลัดผ้าดังเป็นจังหวะอยู่ที่ราวตากผ้า "เมียนะเมีย! มึงทำกับกูแบบนี้ได้ยังไง มึงเห็นกูเป็นอะไร เห็นกูเป็นทาสคอยรับใช้มึงใช่ไหม! ฮึก... มึงเห็นกูเป็นนางบำเรอใช่ไหม ถึงได้จิกหัวใช้กูขนาดนี้! ฮึก... กูเอามึงมาเป็นเมีย ไม่ใช่เอามึงมาเป็นผัว!" มิกซ์ยืนบ่นอุบอิบขณะตากผ้า เดี๋ยวนะ... สรุปมันเป็นผัวหรือเขาเป็นเมียวะ? ทุกวันนี้เขาสับสนเรื่องเพศตัวเองไปหมดแล้ว โดนเมียจับกดบ่อยๆ จนเริ่มจะล่องลอย พูดถึงเรื่องอย่างว่า มิกซ์อยากจะขอลาออกจากตำแหน่งผัวแห่งชาติจริงๆ มันเหนื่อย! เอาทุกวัน ทุกเวลา เอาได้ทุกนาทีที่อยาก เอาหนึ่งทีไม่พอ สองทีไม่พอ สี่ห้าทีก็ยังไม่พอ สรุปเขาต้องโดนเมียเอาวันละเจ็ดแปดรอบ! เขาจะแจ้งความจับข้อหาข่มขืนได้ไหม ถึงเขาจะสมยอมก็เหอะ... พูดแล้วอยากจะร้องไห้ บทเธอจะคึกขึ้นมาก็ไม่มีอะไรกั้น ทั้งขู่ด้วยแซ่ จับเหวี่ยงลงเตียง แล้วเอากุญแจมือล็อคไว้ เรื่องท้องไม่ใช่อุปสรรคของเธอเลยสักนิด ถ้าเขาไม่ยอม นางก็พร้อมจะสติหลุดทันที "ไม่พอใจก็เอา พอใจก็เอา โมโหก็เอา หงุดหงิดก็เอา อารมณ์ดีก็เอา เอาจนเอวเคล็ดเอวยอก เอาแบบมาราธอน เอาจนถลอก... อี
"ไง! ได้ยินข่าวว่าเป็นแม่คนแล้วนี่" ม๊ามิโกะเดินเข้ามานั่งข้างมิริน ส่วนเด็กแฝดนั่งลงฝั่งตรงข้าม "เมฆกับหมอก น้องชายของเธอ" ท่านตาแนะนำ "น้องชาย?" มิรินหันมองหน้าม๊ามิโกะนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับมามองเด็กแฝดสองคนนั้น "หวัดดีครับเจ๊" เมฆและหมอกเอ่ยทักพร้อมกัน มิรินพยักหน้ารับเล็กน้อยพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ เหล่ตามองเด็กแฝดวัยราวๆ 14-15 ปีด้วยหางตา ในใจเกิดความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาลึกๆ... ทำไมเด็กพวกนี้ถึงได้อยู่กับพ่อแม่ ต่างจากเธอที่ต้องเติบโตมาโดยไม่มีพวกท่านเกือบทั้งชีวิต รักลูกไม่เท่ากันมันมีอยู่จริงสินะ "ช่วงนี้เป็นไงบ้าง มีแพ้ท้องบ้างหรือเปล่า" ม๊ามิโกะเอ่ยถาม "มีแค่เพลียๆ ส่วนอย่างอื่นก็ปกติ... แล้วท่านตาเรียกหลานมาวันนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ" "ช่วงนี้ตาอยากให้หลานพัก" ท่านตาเอ่ยเสียงเรียบ "ท่านตาหมายถึงอะไร" "เรื่องที่หลานส่งคนไปเก็บไอ้ดาร์ก ตาอยากให้หลานหยุดไว้ก่อน" "ทำไมคะ" "พอดีท่านทูตเขาขอมา" "ท่านทูตงั้นเหรอ... อย่าบอกนะว่าเป็นพ่อของจูน" "อืม ทางผู้ใหญ่ขอร้องมาว่าอย่าเพิ่งฆ่ามัน ตอนนี้พวกเขากำลังสืบเรื่องของมันอยู่" "แต่ว่า..." "อย่าทำให้ตาลำบ
หลายชั่วโมงต่อมา... กว่าแม่เสือสาวอย่าง มิริน จะสลบไสลไปได้ เล่นเอา มิกซ์ ถึงกับขาเปลี้ยก้าวขาแทบไม่ออก เมียใครก็ไม่รู้ขี้เอาเป็นบ้า ขนาดผัวป่วยอยู่แท้ๆ ก็ยังไม่เว้น แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับชอบใจ ถึงเธอจะเถื่อนแบบสายมุ้งมิ้ง ทว่าเรื่องบนเตียงต้องยกให้เธอเป็นอันดับหนึ่ง หลังจากพาเมียรักขึ้นสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ออกมาข้างนอกเพื่อหาซื้อผลไม้ดองกินแก้เปรี้ยวปาก พร้อมกับไม่ลืมซื้อของบำรุงเมียสุดที่รักและลูกในท้อง ก่อนจะกลับบ้าน มิกซ์แวะเข้าไปหาพี่ชายเพื่อคุยเรื่องที่เขาเคยฝากให้ช่วยสืบประวัติของ ดาร์ก ชายหนุ่มให้คนตามสืบเงียบๆ ตั้งแต่เจออีกฝ่ายที่ร้านอาหาร ประวัติของไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดา เพราะเป็นถึงเจ้าพ่อค้ายาเสพติดข้ามชาติรายใหญ่ แถมยังเป็นสมาชิกองค์กรเอสแบ็คอะไรสักอย่างตามที่มิรินเคยเล่าให้ฟังคร่าวๆ เรื่องนี้มิกซ์ให้พี่ชายสืบอย่างเงียบที่สุด โดยที่มิรินไม่รู้... เพราะจริงๆ แล้ว เขาก็เคยให้คนสืบประวัติเมียตัวเองเหมือนกัน แต่มันล้มเหลวเพราะประวัติจริงของเธอถูกลบหายไปหมด มีเพียงประวัติปลอมที่สร้างขึ้นมาใหม่เท่านั้น ซึ่งตอนนี้เขาก็ไม่ได้สืบต่อแล้ว เพราะสืบไปก็ไม่ได้