แผนร้าย

"พรวด!"เหล้าพุ่งออกจากปากพี่ก้องทันที

ส่วนฉันชะงักมือแทบไม่ทัน แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยเสียทีเดียว

"พวกมึงสองคนจะเล่นหนังสดกันกลางผับหรือไงวะ!" พี่ก้องสำลักไอ "ไป! ไอ้ภูมิ พาเมียมึงไปลงหม้อด่วน!"

"คิก ๆ เห็นไหมคะ พี่เขาเรียกจูนว่าเมียพี่"

"ยังไม่ปล่อยอีกอีมึน"น้ำเสียงพี่ภูมินิ่งสนิท แต่เย็นจนฉันขนลุก

"ลุก"

"ไม่!"

ฉันกอดคอเขาแน่นเหมือนเดิมพี่ภูมิหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังข่มอารมณ์ตัวเอง

"ไอ้ก้อง ฝากดูทางนี้ด้วย"

เขาพูดเรียบ ๆ

"กูจะเอาอีลิงนี่ไปปล่อยวัด"

"เออ ๆ เบา ๆ หน่อยนะเว้ย"

"ปล่อยกู แล้วลุกเดินดี ๆ"

ฉันยอมคลายมือ แต่ไม่ยอมปล่อยกอดสุดท้ายพี่ภูมิจึงลุกขึ้นทั้งที่ฉันยังเกาะติดอยู่กับตัวเขา แขนกอดคอ ขากอดเอวแน่นราวกับลูกลิงเกาะต้นไม้ ภาพที่ออกมาคล้ายพ่ออุ้มลูกไม่มีผิด พอเดินออกมาถึงลานจอดรถ พี่ภูมิก็หยุดฝีเท้า

"ปล่อย"

"ไม่!"

พึ่บ!

โลกทั้งใบหมุนคว้างเพราะพี่ภูมิจับฉันทุ่มลงบนพื้นอย่างไม่ปรานี

"โอ๊ยย~ พี่ภูมิ!"

ฉันร้องโอดโอยพลางกุมเอวตัวเองนี่เขาเห็นฉันเป็นผู้ชายหรือไง ถึงได้โยนลงพื้นแรงขนาดนี้

แต่แปลก..จูนชอบนะ :)

"สม"เขาหันไปเปิดประตูรถทันที

ฉันเลยรีบลุกพรวดแล้วเข้าไปกอดแขนเขาไว้

"พี่จะไปไหน"

"กูจะไปธุระ"เขาตอบโดยไม่มองหน้า

"__"

"แล้วมึงก็ไม่ต้องตามกูมา"

พึ่บ!

แรงผลักจากมือใหญ่ทำให้ฉันล้มลงอีกครั้งหัวเข่ากระแทกพื้นอย่างจังจนแสบไปทั้งขา เลือดซึมออกมาเป็นทาง

"โอ๊ย! เจ็บนะ!"

พี่ภูมิขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนมองลงมานิ่ง ๆ สีหน้าเขาไม่ได้แสดงความสงสารเลยสักนิด

"พี่ภูมิ..."

ฉันทำหน้าอ้อนสุดชีวิตแต่เขาไม่สนใจแต่กลับหันกลับไปทางรถเหมือนจะจบบทสนทนาแค่นี้ ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปเกาะแขนเขาอีกครั้ง

"พี่ภูมิ! ไปส่งน้องจูนที่บ้านได้ไหมคะ น้องจูนโดนทอดทิ้ง ไม่มีรถกลับบ้าน ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วนะ จะให้น้องจูนเรียกแท็กซี่กลับเองเหรอ"

ฉันสูดหายใจแล้วร่ายยาวต่อทันที

"จูนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก สาวสวย หมวย อึ๋ม ถ้าเกิดคนขับแท็กซี่พาไปทำมิดีมิร้ายขึ้นมาจะทำยังไง จูนสู้แรงผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ไม่ได้หรอกนะคะ พี่ภูมิไม่สงสารน้องจูนเด็กตาดำ ๆ คนนี้เลยเหรอ"

พูดจบก็ส่งสายตาอ้อนเต็มกำลัง ลูกอ้อนต้องจัดหนักไว้ก่อน

พี่ภูมิมองหน้าฉันอยู่พักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

"กูสงสารตัวเองมากกว่า"

"..."

"ซวยฉิบหายที่ต้องมาเจอเด็กเปรตอย่างมึง"

ฉันยิ้มกว้างทันที

"น้องจูนสัญญาเลยนะคะ ว่าจะเป็นเด็กดี จะนั่งเงียบ ๆ ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่กวนพี่ภูมิเลย"

พี่ภูมิยังคงมองหน้าเหมือนกำลังชั่งใจส่วนฉันก็กะพริบตาปริบ ๆ อย่างน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้

"__"พี่ภูมิมองหน้าฉันพักใหญ่สุดท้ายเขาถอนหายใจออกมาแรงๆ

" อืม"

" พี่ภูมิน่ารักที่สุดเลย"

"รีบขึ้นรถ...ก่อนกูจะเปลี่ยนใจ"

"รับทราบค่ะ!!"แต่ทว่าฉันยังไม่ทันได้ขยับพี่ภูมิก็เปิดประตูรถแล้วใช้เท้าถีบฉันเข้าไปด้านในทันที

"กรี๊ด!"

ฉันกลิ้งเข้าไปบนเบาะอย่างไม่ทันตั้งตัวส่วนเจ้าของรถก็ปิดประตูดังปัง ก่อนเดินอ้อมไปฝั่งคนขับไม่กี่วินาทีต่อมา เครื่องยนต์ก็ถูกสตาร์ตรถเคลื่อนตัวออกจากผับทันที

@ บนรถ!

“พี่ภูมิไปที่ผับทำไมเหรอ”

“เสือก”

ตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าฉัน

พึ่บ!

อยู่ ๆ เสื้อสูทของพี่ภูมิก็ถูกโยนมากองบนตัก ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนหันไปมองเจ้าของเสื้อ

พี่ภูมิเหลือบตามามองขาอ่อนของฉันแวบหนึ่งแล้วละสายตาออกทันที

“กางเกงมึงสั้น”

“...”

“เอาเสื้อไปปิดซะ”

ฉันก้มมองกางเกงตัวเองแล้วหันกลับไปยิ้มหวาน

“ถ้าไม่ปิดล่ะคะ”

พี่ภูมิจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม

“ถ้าไม่ปิด”

“...”

“กูจะลากมึงลงข้างทางตรงนี้”

น้ำเสียงราบเรียบจนฉันรู้เลยว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

“โหดอ่ะ”

บ่นไปงั้น แต่สุดท้ายก็ยอมเอาเสื้อสูทมาคลุมตักไว้ดี ๆ

ผ่านไปสักพัก แอร์ในรถเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันหนาว เลยดึงเสื้อสูทของพี่ภูมิขึ้นมาห่มตัวเองแทน

กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ติดอยู่บนเสื้อ ทำเอาฉันแอบยิ้มคนเดียว

ระหว่างนั้นฉันสังเกตเห็นว่าพี่ภูมิแอบเหลือบตามามองเป็นระยะ

ถึงจะมองแค่แวบเดียว

แต่ฉันเห็นนะ

แถมตอนเผลอยังแอบกลืนน้ำลายอีกต่างหาก

หึหึ...

ดูเหมือนว่าที่ว่าที่ผัวจะเริ่มสนใจฉันขึ้นมาบ้างแล้ว

ในหัวฉันจึงเกิดแผนการบางอย่างขึ้นมาทันที

คืนนี้..น้องจูนต้องได้พี่ภูมิเป็นผัว!

“พี่ภูมิ!”

“อะไรอีก”

“จูนปวดฉี่”

ฉันทำท่าบิดตัวไปมาอย่างน่าสงสาร

“ข้างหน้ามีปั๊ม พี่แวะให้หน่อยนะ”

พี่ภูมิถอนหายใจออกมายาว ๆ

“มึงนี่แม่ง...”

“...”

“วุ่นวายได้ทุกห้านาทีจริง ๆ”

ถึงจะบ่น แต่สุดท้ายเขาก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันตามที่ฉันขออยู่ดี

ทันทีที่รถจอดสนิท ฉันก็เอื้อมมือไปดึงกุญแจรถออกจากคอนโซลทันที

หมับ!

“...”

พี่ภูมิหันมามองช้า ๆ

“อะไรของมึง”

“ยึดไว้ก่อนค่ะ”

“เอามา”

“ไม่ให้”

“...”

“เดี๋ยวพี่หนีกลับบ้าน”

พี่ภูมิมองหน้าฉันนิ่ง ๆ

“มึงนี่ฉลาดเหมือนหมาจริง ๆ”

“ขอบคุณค่ะ”

“กูไม่ได้ชม”

“แต่จูนถือว่าเป็นคำชม”

“สมองมึงมีปัญหาจริง ๆ”

ฉันหัวเราะคิกคักก่อนเปิดประตูรถลงไป

“เดี๋ยวมานะคะ!”

“รีบกลับมา”

“รับทราบค่ะ!”

ฉันเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว ก่อนแวะเข้าเซเว่นหาอะไรดื่ม

พอเดินไปถึงเคาน์เตอร์ พนักงานก็ยิ้มต้อนรับ

“รับอะไรเพิ่มไหมครับ”

ฉันเอียงคิ้วนิด ๆ

“ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับค่ะ มีอะไรช่วยให้นอนสบายไหม”

“มีครับ รอสักครู่”

พนักงานก้มลงไปค้นของใต้เคาน์เตอร์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดสเปรย์สองขวดขึ้นมา

“ขวดสีดำ ฉีดสองครั้งหลับยาวยันเช้าครับ”

“...”

“ส่วนขวดสีแดง ปลุกใจเสือป่า ฉีดทีเดียวตื่นทั้งคืน”

ฉันตาโตทันที

“เหมาหมดค่ะ”

“ครับ?”

“เอาหมด ราคาไม่เกี่ยง”

พนักงานยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจัดการคิดเงินให้

เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว ฉันก็รีบเดินกลับไปที่รถ

พอเดินมาถึงก็เห็นพี่ภูมิยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างรถพอดี

แสงไฟจากปั๊มส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของเขา

หล่อฉิบหาย

“กูนึกว่ามึงตกส้วมตายไปแล้ว”

เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง

“นานฉิบหาย”

“จูนไปซื้อน้ำมาค่ะ”

ฉันยื่นขวดน้ำให้ด้วยรอยยิ้มสดใส

“อ่ะ ซื้อมาให้”

พี่ภูมิก้มมองขวดน้ำในมือฉัน ก่อนตอบกลับสั้น ๆ

“กูไม่กิน”

“ใจร้าย”

“เอากุญแจมา”

“...”

“แล้วขึ้นรถ”

เขาดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยก่อนเปิดประตูฝั่งคนขับ

“กูจะรีบไปทำธุระต่อ”

ฉันรีบเดินตามไปเกาะแขนเขาทันที

“ธุระอะไรเหรอ ดึกขนาดนี้”

พี่ภูมิปรายตามามอง

สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

“เรื่องของกู”

“บอกหน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ได้”

“ใจร้ายอีกแล้ว”

“แล้วไง”

“จูนเป็นห่วงนะ”

พี่ภูมิหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่รู้จะขำหรือสมเพชดี

“เก็บความเป็นห่วงของมึงไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ”

“...”

“กูไม่ต้องการ”