บทที่1 ช่วยเจ้านกประหลาด

พ.ศ 2536 ณโรงเรียนชั้นมัธยมปลายของต่างจังหวัดแทบภาคกลางของประเทศ น.ส ปัทมา ลิ้มเจริญกิจหรือแก้มใส..หญิงสาววัย16 กำลังนั่งในรถสองแถวเพื่อกลับบ้านหลังเลิกเรียน บ้านของเธออยู่ห่างจากโรงเรียนไป13กิโลเมตร

ทุกเช้าเธอจะปั่นจักรยานจากบ้านมาจอดตรงข้างบ้านลุงบุญมีที่อยู่ริมถนนใหญ่ เพื่อขึ้นรถเมย์สองแถวไปลงที่โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด พอเลิกเรียนก็นั่งกลับมาด้วยค่าโดยสารเที่ยวละ1บาทสำหรับนักเรียน

พอถึงเวลารถสองแถวที่เต็มไปด้วยนักเรียนแม้บนหลังคารถก็นั่งกันเต็มได้ค่อยๆเคลื่อนตัวออก แก้มใสที่นั่งบริเวณด้านในก็ต้องนั่งบีบตัวลีบเพราะความแน่นของผู้โดยสาร

"แก้ม..การบ้านวิชาคณิตที่ครูวิมลสั่ง ตัวทำเสร็จยัง?"อัญชลีเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันถามขึ้น

"เสร็จแล้วจ้ะ"หญิงสาวตอบยิ้มๆตามนิสัย

"เหรอ..ดีเลย เราขอยืมหน่อยสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้คืน นะๆๆ แก้มคนดี"อัญชลีเขย่าแขนเพื่อนร่วมห้องอย่างขอร้อง จนที่สุดแก้มใสก็ต้องพยักหน้าตกลง

"ได้..เดี๋ยวเราให้ยืม"พูดจบก็เปิดกระเป๋านักเรียนยาค็อปสีดำก่อนจะหยิบการบ้านคณิตให้เพื่อนร่วมชั้นยืม

แก้มใสเป็นคนหัวอ่อน ใครพูดอะไรก็เชื่อสนิทใจว่าต้องเป็นดั่งนั้น บ่อยครั้งที่อัญชลีเอาเปรียบ แก้มใสก็ไม่รู้ตัวหรือถึงรู้ก็ไม่กล้าเอาเรื่อง ครั้งหนึ่งอัญชลีลอกรายงานของแก้มใสจนหญิงสาวต้องมานั่งทำใหม่หมดแถมยังติด0 เพราะครูดวงกมลไม่เชื่อว่าอัญชลีลอกงานเธอ ด้วยนิสัยอีกฝ่ายเป็นคนร่าเริง อัธยาศัยดีแถมค่อยวิ่งช่วยเหลืองานครูอยู่เป็นประจำ ทำให้มุมมองของครูในโรงเรียนให้น้ำหนักไปทางอัญชลีมากกว่าแก้มใสที่เป็นคนเงียบๆ

เมื่ออัญชลีได้ในสิ่งที่ต้องการก็ขยับออกไปท้ายรถสองแถวเพื่อรอที่ลงปากทางบ้านตนเองทึ่อยู่เลยบ้านแก้มใสไปอีกหลายป้าย

"แก้มใส..ตัวถูกยัยอัญชลีหลอกอีกแล้วนะ"อ้อมพูดขึ้นเมื่อเห็นอัญชลีเดินไปนั่งท้ายรถ

"ก็อัญบอกพรุ่งนี้จะคืนเรา"แก้มใสพูดเสียงเบาเหมือนยุง

"เดี๋ยวก็เป็นแบบครั้งก่อนหลอก ที่หล่อนแกล้งทำเป็นลืมไว้ที่บ้านจนตัวถูกอาจารย์ดุ"กิ่งขัดขึ้น

แก้มใสจึงพูดไม่ออกเพราะมันคือเรื่องจริง แต่หญิงสาวก็ไม่รู้จะบอกปัดอีกฝ่ายได้ยังไง

จนถึงป้ายปากทางเข้าบ้านเธอจึงขยับตัวเพื่อลงรถแล้วข้ามถนนไปเอาจักรยาน

บนรถสาวๆยังคงพูดถึงอีกฝ่าย

"บนโลกนี้จะมีใครโง่ไปกว่ายัยแก้มใสอีกมั้ยเนียะ คนอะไรเซ่อจนโง่"อ้อมพูดขึ้นอย่างหมั่นใส

"เรียนดีเสียเปล่า..แต่กลับโง่ไม่ทันคน"กิ่งพูดขึ้น

แก้มใสที่กำลังปั่นจักรยานกลับบ้านที่ห่างจากถนนใหญ่ไปอีก3กิโลเมตรก็ไม่ได้รู้ว่าตนเองกำลังเป็นหัวข้อถูกพูดถึงอยู่บนรถสองแถว

หญิงสาวปั่นจักรยานไปตามถนนลูกรังแดงด้วยความเคยชิน ถนนเส้นนี้ตอนหน้าแล้งก็เป็นถนนฝุ่นแดง แต่พอหน้าฝนกลับเป็นแม่น้ำน้อยๆ จะไปถนนใหญ่แต่ละทีต้องพายเรือ หรือไม่ก็ต้องเดินลุยน้ำที่สูงเหนือเข่าไปกว่า2กิโลกว่าจะถึงถนนใหญ่

ช่วงหน้าน้ำแก้มใสต้องใส่กางเกงขาสั้นอยู่ข้างใน แล้วเอากระโปรงนักเรียนพาดบ่า ไปถึงถนนใหญ่ค่อยใส่กระโปรง ไม่เช่นนั้นกระโปรงจะเปียกหมด

และในขนาดที่หญิงสาวถีบจักรยานผ่านต้นไม้ใหญ่ก็เห็นเด็ก5คนอายุน่าจะ7,8ขอบ กำลังเอาก้อนหินเฟี้ยงใส่อะไรบางอย่างบนต้นไม้ หญิงสาวกลัวว่าจะเป็นลูกแมว จึงปั่นจักรยานไปใกล้เพื่อห้ามไม่ให้พวกเด็กทำร้ายลูกแมว

"นี้...พวกเธอทำอะไรนะ อย่าทำร้ายมันนะ"แก้มใสจอดจักรยานแล้วพูดใส่เด็กๆ เธอทันเห็นเจ้าก้อนดำๆตกมาจากกิ่งไม้

พวกเด็กๆพอเห็นว่ามีคนมาก็วิ่งแตกกระจายไปกันคนละทิศละทาง หญิงสาวจึงเดินไปดูว่าใช้ลูกแมวหรือไม่

พอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นเป็นสัตว์มีปีก

"เอะ..นี้มันนก นกแสกหรือนกเค้าแมวกันนะ" เธอก็แยกมันไม่ค่อยออกสะด้วย

เธอก้มลงไปดูเจ้าสัตว์ตัวเล็ก พอจับดูก็เห็นตรงปีกมันมีเลือดไหล จึงอุ้มมันไปวางตรงตะกร้าหน้าจักรยาน ก่อนจะค่อยๆปั่นกลับบ้าน โดยไม่ได้มองว่าตรงนั้นคือต้นไทรต้นใหญ่อายุกว่าร้อยปีที่ขึ้นในบริเวณวัด แถมยังมีศาลเก่าๆอยู่ใต้ต้นไทรอีกด้วย

กลับมาถึงบ้านหญิงสาวก็อุ้มเจ้านก..เค้าแมว(แล้วกัน)เข้าไปในบ้าน ก่อนจะหายาแดงกับลำลีมาใส่แผลให้เจ้านกกลางคืน เมื่อใส่ยาเสร็จก็เอามันเข้าไปในห้องเพื่อไม่ให้ใครเห็น ขืนพ่อแม่มาเห็นเธอคงถูกดุเป็นแนที่พาเจ้านกอัปมงคลเข้าบ้าน

"คืนนี้แกก็อยู่ในนี้ไปก่อนนะ หายเมื่อไรค่อยไปแล้วกัน แต่ชั้นไม่มีอะไรให้แกกินหลอกนะ ต้องขอโทษจริงๆ "เจ้านกมองหญิงสาวแล้วเอียงหัวเหมือนสงสัย

"จะว่าไป แกก็น่ารักนะเนียะ ทำไมคนถึงมองว่าแกเป็นสัตว์แห่งความโชคร้ายละ"

"ฮู๊กกกๆ"มันร้องเบาๆเหมือนคุยกันรู้เรื่อง

แก้มใสเห็นว่าเจ้านกมันเดินไปเกาะตรงเก้าอี้นิ่งๆก็เลยหันไปเปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นชุดอยู่บ้านเพื่อจะลงไปช่วยงานบ้านเหมือนเช่นทุกวัน

"แกนอนในนี้ไปก่อนนะ ชั้นต้องไปทำงานบ้านแล้ว "พูดแล้วก็เปิดประตูห้องนอนแล้วไปทำงานบ้าน

บ้านแก้มใสเป็นตึก2ชั้นที่ทำเป็นอู่ซ้อมรถ บิดาคือนายอำนวย ลิ้มเจริญกิจอายุ37 เป็นช่างที่มีฝีมือ ไม่ว่ารถจะเสียแบบไหนมา ช่างอำนวยก็สามารถซ้อมให้กลับมาเป็นปกติได้ ที่บ้านจึงมีรถกระบะมาจอดรอซ้อมอยู่หลายคัน

ส่วนนางจุรี ลิ้มเจริญกิจอายุ36ผู้เป็นมารดานั้นเคยมีอาชีพเป็นช่างเสริมสวยมาก่อน แต่พอแต่งงาน มารดาก็ต้องเลิกทำผม เพราะอาม่าไม่ให้ทำ แก้มใสมีน้องสาวอีกหนึ่งคนคือด.ญ ปาริชาติ ลิ้มเจริญกิจหรือฟ้าใสอายุใกล้4ขวบ

ทุกวันแก้มใสต้องกลับบ้านมาช่วยแม่ทำงานบ้าน ทั้งล้างจานไปจนถึงกวาดบ้านถูบ้าน แม่ของเธอไม่ได้เป็นสะใภ้โปรดของอาม่า เพราะบ้านฝ่ายพ่อนั้นเป็นคนจีน ย่อมอยากได้ลูกชาย แต่แม่เธอกลับมีแต่ลูกสาว จากที่ไม่ชอบเป็นทุนเดิมอยูแล้วกลายเป็นรังเกลียดลูกสะใภ้คนนี้ เพราะแม่เธอเป็นคนเชื่อสายไทยแท้ แต่ฝั่งพ่อเป็นคนจีน ตอนแรกอาม่าก็จะหาหญิงเชื่อสายจีนให้พ่อเธอ แต่พ่อเธอกับรักกับแม่จนแม่เธอตั้งท้องทั้งสองจึงได้มายกน้ำชาให้พ่อแม่สามี

เวลาเจออาม่าตอนไหว้เจ้า พวกเธอสองพี่น้องก็มักจะถูกดุและคอยสั่งห้ามนั้นห้ามนี้ตลอด แต่กับลูกชายของอาแปะอ้วนกับอาเจ็กอู๊ด อาม่ากับพูดด้วยน้ำเสียงรักใคร่ เธอจึงไม่ชอบไปบ้านอากงอาม่า แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเพราะเธอกลัวสายตาอาม่า

"แก้มใส..กลับมาแล้วเหรอลูก" จุรีเดินไปเก็บผักริมรั้วเพื่อเอามาต้มกินคู่กับป่นปลาทู

"จ้ะ..แม่มีอะไรให้แก้มใสช่วยมั้ยจ้ะ?"

"แม่ทำเกือบหมดแล้ว หนูไปรดน้ำดอกไม้หน้าบ้านก็ได้ลูก กุหลาบแม่กำลังบานสวยเลย"

"จ้ะ.."หญิงสาวจึงเดินไปหน้าบ้านเพื่อรดน้ำดอกไม้ให้มารดา"

หน้าบ้านบิดากำลังนอนอยู่ใต้ท้องรถกระบะซ้อมเครื่องยนต์ ตอนที่เธอกลับมาเมื่อครู่บิดาจึงไม่เห็นว่าเธอเอาตัวอะไรกลับมาด้วย

ที่อู่ของบิดามีลูกมือช่วยอีกคนชื่อฉัตรชัย พุ่มพวงแก้ว อายุ17เรียนที่เทคนิคการช่างเครื่องยนต์ หลังเลิกเรียนเขาจะมาอยู่ที่อู่ทุกวันเพื่อฝึกงานกับพ่อเธอ หญิงสาวมักไม่กล้าคุยกับอีกฝ่ายเพราะฉัตรชัยเป็นชายร่างเกิน180ซ.แถมด้วยหน้าตาที่นิ่งเหมือนไม่สนโลกทำให้เธอกลัวเขามาก

แก้มใสเดินมาลากสายยางจนมันยาวสุดก็เดินไปเปิดน้ำ แม่เธอชอบดอกกุหลาบมาก แม่เธอมือเย็นปลูกต้นไหนก็รอดแถมออกดอกยังสวยอีกด้วย แต่ทุกครั้งที่อาอึ่มมากับอาม่าก็จะชอบมาตัดดอกกุหลาบแม่ไปจนหมด แม่ก็ไม่กล้าขัดเพราะมีอาม่าอยู่ด้วย

แม่มักจะปลอบใจตัวเองโดยการบอกว่า

"ตัดดอกออกไปเพื่อให้ดอกชุดใหม่แตก "ถึงแม่จะเห็นแววตาที่เศร้าแต่แม่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดเพราะไม่อยากให้พ่อไม่สบายใจ

ฟ้าใสเมื่อเห็นพี่สาวรดน้ำต้นไม่ก็วิ่งจะมาเล่นน้ำ ซึ่งแก้มใสก็ตามใจน้องสาว สองพี่น้องช่วยกันรดน้ำต้นไม้จนชุ่มก็ปิดน้ำแล้วเก็บสายยางให้เข้าที่ก่อนจะชวนกันเข้าบ้าน

แต่ในขนาดที่กำลังจะเข้าบ้านเธอก็เจอเข้ากับฉัตรชัย หญิงสาวตกใจ เพราะสภาพเธอตอนนี้ถือว่าค่อนข้างไม่เรียบร้อย เธอรีบเอามือกอดหน้าอกแล้วก้มหัวเดินเร็วๆผ่านอีกฝ่ายโดยที่ไม่พูดอะไร

พอเข้ามาในบ้านแล้วก็แอบหันไปมองชายหนุ่ม แต่ก็ไม่เห็นอีกฝ่ายเสียแล้ว เธอเม้มปากเข้าหากันอย่าเศร้าสร้อยก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

เมื่อกลับเข้าห้องนอนก็เห็นเจ้านก..เค้าแมวแหละ กำลังยืนแต่งขนข้างที่ไม่เจ็บ

"เป็นไงบ้างแก..ดีขึ้นหรือยัง ถ้ายังเจ็บคืนนี้ก็นอนที่นี้ไปก่อนนะ"พูดพร้อมกับลูบหัวกลมๆของมันด้วยความเอ็นดู ก่อนที่เธอจะหยิบสมุดมาทำการบ้านที่จะส่งครูในวันพรุ่งนี้

เธอกับอัญชลีเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถม อีกฝ่ายชอบมาเอาเปรียบเธอตลอด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเพื่อนคนนี้ก็จะมาคอยมีส่วนรวมด้วย แต่ทุกครั้งที่อัญชลีเข้ามาช่วย เธอกลับยิ่งแย่ลง ไม่ถูกครูดุก็ถูกหักคะแนน หลายครั้งที่เธอพยายามจะตีตัวออกห่าง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ อีกฝ่ายใช้วิธีตีมึน เธอเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงจึงปล่อยเลยตามเลยไป

ตกกลางคืน ในขนาดที่แก้มใสกำลังหลับ เธอก็ฝันแปลกๆ

ในฝันเจ้านกเค้าแมวมันพูดได้ แถมยังขอบคุณเธอที่ช่วยชีวิตมันด้วย

"พี่สาว..พี่ได้ช่วยชีวิตหนูไว้ เจ้าแม่ไทรงามบอกหนูว่า เมื่อมีคนมาช่วยเราๆยอมต้องตอบแทน"

"เจ้านก..แกพูดได้เหรอ นกผีหรือเปล่าเนียะ"เมื่อคิดดั่งนั้นเธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

"หนูไม่ใช่นกผีนะ หนูแค่เป็นนกเค้าแมวเอง ไม่ได้มีผีเผออะไรทั้งนั้น"เจ้านกพูดพร้อมทำท่าโวยวาย

"แต่แกพูดได้"

"นี้มันในฝัน หนูต้องพูดได้สิ พลังหนูมีไม่มากพอที่จะสื่อสารผ่านจิตได้ นอกจากว่าเราจะทำพันธะสัญญากันก่อนถึงจะสื่อสารกันได้ครับ"

"อ้อ...แบบนั้นเองเหรอ ถ้ายังไม่หายดีก็อยู่บ้านชั้นไปก่อนก็ได้ แต่แกต้องหากินเอาเองนะ เพราะชั้นไม่รู้ว่าพวกนกเค้าแมวกินอะไร"หญิงสาวไม่คิดใส่ใจสิ่งที่เจ้าลูกนกบอกฟ

"เรื่องนั้นสบายมาก แต่ที่หนูมาเข้าฝันพี่ เพราะจะมาช่วยเปลี่ยนดวงชะตาไม่ให้พี่เป็นไปตามดวงชะตานะครับ"

แก้มใสฟังก็งง..เปลี่ยนดวงชะตาอะไร!

"หนูชื่อตากลม..เจ้าแม่ตั้งให้ พี่เรียกหนูว่าตากลมนะครับ"

"อ้อ..ได้ ตากลม แล้วดวงชั้นมันเป็นยังไงเหรอ เธอถึงต้องมาช่วย?"

"ภายใน10ปีนี้ยังไม่มีอะไร ตอนเข้ามหาลัยพี่จะเจอคนไม่ดี แล้วจะนำพาให้ครอบครัวต้องเจอคราวเคราะห์หนัก ..เอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูพาพี่ไปดูเองดีกว่าครับ

เจ้านกตัวกลมก็มาเกาะที่ไหล่เธอก่อนที่เธอจะรู้สึกถูกดูดเข้าไปในใจกลางหลุมกลม