บทที่2 ชีวิตชั้นทำไมมันโหดร้ายแบบนี้

แก้มใสมายืนในห้องๆหนึ่ง แล้วมีภาพวิ่งผ่านไปตลอดจนหญิงสาวเริ่มตาลาย แต่แล้วภาพก็หยุดในห้องๆหนึ่งแล้วก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเข้ามาภายในห้อง ทั้งคู่มองดูแล้วน่าจะเป็นคู่รักกัน

แต่พอแก้มใสมองดีๆก็เห็นว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเธอเองนี้..แต่ดูโตขึ้นกว่าตอนนี้ ส่วนผู้ชายคือใครอ่ะ!

"มด..เราคุยกันแล้วนะว่าจะรอจนกว่าจะแต่งงานก่อน"หญิงสาวพูดพร้อมผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง

"อีกแค่ไม่กี่ปีเอง..ยังไงคนที่มดจะแต่งด้วยก็เป็นแก้มอยู่แล้ว "

"ไม่ค่ะ..แก้มใสรับปากกับแม่แล้วว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องชิงสุกก่อนห่าม เพราะอาจทำให้เสียการเรียนได้"

"ฮือออ..แก้มก็เป็นสะแบบนี้..สมัยนี้เขาไม่ถือกันแล้ว "ชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าแฟนสาวไม่ตามใจก็อารมณ์เสีย

"ก๊อกๆ.."เสียงเคาะประตูดังขึ้น แก้มใสจึงเดินไปเปิดประตู

อัญชลียืนอยู่หน้าห้องในมือถือถุงของกินหลายถุง

"แก้ม เราซื้อของกินหน้าตลาดมาหลายอย่างเลย มากินกันเร็ว อ้าว..มดอยู่ด้วยเหรอ พอดีเลยมากินด้วยกัน"อัญชลีเดินเข้ามาภายในห้องเช่าโดยถือวิสาสะ แก้มใสซึ่งชินแล้วก็ไม่พูดอะไรได้แต่ปิดประตู

"เดี๋ยวเราไปเอาจานออกมาเอง"แก้มใสเสนอตัว แต่แฟนหนุ่มกลับให้หญิงสาวไปอาบน้ำ

"แก้มมาเหนื่อยๆเข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวทางนี้มดกับอัญจัดการเองนะครับ"

แก้มใสก็รู้สึกตามที่แฟนหนุ่มว่าจึงเดินไปเตรียมเสื้อผ้าอาบน้ำ

เมื่อในห้องรับแขกเหลือแค่สองคน ทั้งสองอยู่ๆก็ยื่นหน้าเข้าหากันแล้วแลกจูบที่ดูดดื่มให้กัน

"คืนนี้ไปค้างห้องอัญนะ"

"ได้..อัญน่ารักที่สุด"

ตลอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แก้มใสที่ยืนมองเรื่องราวทั้งหมดก็สับสนว่าเกิดอะไรขึ้น

แล้วภาพก็ตัดไปเห็นเหตุการณ์อีกมากมาย ทุกเรื่องที่เกิดขึ้น เธอถึงกับใจสั่น

ที่สุดเธอก็ได้แต่งงานกับมด แต่หลังแต่งงานชีวิตคู่กลับไม่ได้สวยงาม มดเริ่มเผยธาตุแท้ออกมา แต่งงานกันมา10ปีเธอไม่มีลูก แต่สิ่งที่ได้คือการทรยศ

ชายหนุ่มหลอกให้พ่อเธอลงทุน แล้วก็เชิดเงินหนีไปพร้อมกับอัญชลี เหลือไว้แต่หนี้สินหลายสิบล้าน พ่อเสียใจจนเส้นเลือดในสมองแตกเป็นอัมพาตไปครึ่งซีก แม่ไปขอความช่วยเหลือจากอากงกับอาม่า แต่ทั้งคู่กับไม่คิดช่วยเหลือ แม่จึงกลับมาบ้านด้วยความเสียใจ

ผ่านไปสามเดือนตึกที่เป็นที่อยู่ของครอบครัวก็ถูกธนาคารยึดเพราะได้นำไปจำนองไว้เอาเงินมาลงทุนกับลูกเขย พวกเธอต้องย้ายไปอยู่กับแม่คุณ แต่ก็ต้องอยู่กับแบบอดสู เพราะถูกญาติฝั่งแม่คุณดูถูกและพูดจาขับไล่ทุกวัน

เธอที่พยายามหางานทำ แต่กลับไม่สามารถสมัครงานที่ไหนได้เลยแม้แต่ที่เดียว ด้วยภาระบังคับ ที่สุดเธอก็เลือกที่จะไปทำงานแถวพัทยาเพื่อหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว ส่วนน้องสาวก็ถูกผู้ชายหลอกจนใจแตก ฟ้าใสท้องไม่มีพ่อ ต้องก้มหน้าถูกแม่คุณด่าทุกวันจนแท้งลูก ที่สุดก็ตกเลือดตาย

ผ่านไป8ปีกับอาชีพหญิงขายบริการที่สุดแก้มใสก็ติดโรงร้าย แล้วตายลงอย่างน่าอนาถ แล้วเป็นวิญญาณลอยไปลอยมาอยู่ข้างพ่อแม่จนท่านเสียชีวิตลง

แก้มใสยืนช็อกกับเรื่องราวที่ได้รับรู้

"ชีวิตชั้นทำไมมันเป็นไปได้ขนาดนี้ละ!"

"คนที่ชื่ออัญชลีนั้นเป็นคนไว้ใจไม่ได้ พี่แก้มใสเลิกคบไปเสีย"

"ชั้นก็ไม่เคยคบหล่อนนะ มีแต่หล่อนที่เข้ามาใกล้ชั้นเอง"

"พี่ต้องเข้มแข็ง..เพราะพี่อ่อนแอแบบนี้ไงถึงโดนคนอื่นหลอก ขนาดเพื่อนเป็นชู้กับผัวตัวเองยังไม่รู้เลย เฮอ...เอางี้ หนูมียาของเจ้าแม่ มันเป็นยาที่ทำให้พี่ฉลาดทันคนมากขึ้น พี่อย่าพูดไปนะ หนูขโมยเจ้าแม่มา ถ้าเจ้าแม่รู้ต้องตีหนูแนๆ"

เจ้านกเค้าแมวยื่นปีกออกมา แล้วก็เห็นมีเม็ดสีม่วงเปร่งประกายอยู่ตรงปีก

"กินแล้วชั้นจะไม่ตายใช่มั้ย?"

"กินแล้วพี่จะฉลาดทันคนไม่โดนหลอกง่ายต่างหาก รีบกินครับ เดี๋ยวถูกจับได้"

หญิงสาวจึงหยิบเม็ดสีม่วงมาเข้าปากแล้วกลืนลงคอ ผ่านไปสักพักก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น

"จะเช้าแล้ว..หนูจะไปนอนแล้วนะ มีอะไรเดี๋ยวคืนพรุ่งนึ้ค่อยคุยกันต่อ"

หลังจากนั้นเธอก็เหมือนถูกดูดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นนั่งแล้วหายใจหอบ

"ฝันบ้าอะไรกันเนียะ"หญิงสาวบ่นออกมาอย่างไม่สับสน แต่เรื่องในความฝันยังชัดเจน ตั้งแต่เรื่องราวของตนเองไปจนถึงคนรอบตัว มันเหมือนหนังเรื่องหนึ่ง แต่มันจะเกิดขึ้นจริงเหรอ?

หญิงสาวหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงก็เป็นเวลาตี5 ได้เวลาตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน เธอหันไปมองเจ้านกเค้าแมวที่ส่งเสียง'ฮู๊กๆ'เบาๆ

"แกพูดได้จริงๆใช่มั้ย"คำตอบที่ได้คือมันเอียงหัวมองแล้วส่งเสียง'ฮู๊ก'เบาๆก่อนจะหลับตาแล้วนิ่งไป

ชีวิตในอนาคตของเธอจะเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ จะจริงหรือเปล่าไม่รู้ แต่สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือต้องเปลี่ยนนิสัย เลิกอ่อนแอ แต่จะทำไงอ่ะ ตลอด16ปีเธอไม่กล้ามีปากเสียงกับใครเลย

เมื่อตัดสินใจไม่ได้เธอจึงลุกไปหยิบเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย

เมื่อถึงโรงเรียน เธอก็เดินเข้าห้องเรียน เพื่อเอากระเป๋านักเรียนไปวางข้างโต๊ะนักเรียน

"แก้ม..เราลืมเอาการบ้านตัวใส่กระเป๋าอ่ะ เราขอโทษนะ"อัญชลีที่เดินเข้ามาก็เอ่ยกับแก้มใส ก่อนจะพูดขึ้น แก้มใสขมวดคิ้ว แต่ไม่พูดว่าอะไร

อีกฝ่ายไม่เห็นแก้มใสพูดอะไรก็เดินเอากระเป๋าไปวางใต้โต๊ะแล้วเดินออกจากห้องโดยไม่ได้ให้ความสำคัญกับเพื่อนร่วมห้องที่ช่วยเหลือตนเอง

แก้มใสมองอัญชลีพลางคิดในใจ ไม่รู้ว่าเรื่องในความฝันนั้นจริงมั้ย แต่เรื่องถูกสวมเขาจากเพื่อนคนนี้ เธอมั่นใจว่าเพื่อนคนนี้สามารถทรยศหักหลังเธอได้แน ดูได้จากพฤติกรรมตอนนี้และที่ผ่านมา คงถึงเวลาที่เธอจะต้องเด็ดขาดเสียที

ตลอดการยืนหน้าเสาธง หญิงสาวไม่แสดงสีหน้าอะไร เธอจำได้ ในฝันตอนเธอมีปัญหาไม่มีใครให้ความช่วยเหลือ แต่กลับเอาเรื่องของเธอไปเล่าอย่างสนุกปาก คนที่ช่วยเหลือเธอมีน้อยมาก แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องแลกกับบริการจากร่างกายของเธอ

พอกลับมาถึงห้องเรียน ก็เป็นวิชาภาษาไทยและให้มีการส่งการบ้าน

วิชานี้ไม่มีปัญหา พอจบ ช.ม เรียนแก้มใสก็มานั่งเร่งทำการบ้านคณิตศาสร์ เธอจำได้หมดว่าครูสั่งทำหน้าไหน ระหว่างทำก็ไม่มีใครมาสนใจเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่แก้มใสต้องการ เธอต้องการความรีบและสมาธิเพื่อทำการบ้านให้ไวที่สุด จนในที่สุดก็สามารถทำจนเสร็จ เมื่องถึงวิชาคณิตเธอก็มีการบ้านส่ง

ถึง ช.ม ภาษาอังกฤษ และระหว่างเรียนก็ไม่มีใครสนใจแก้มใส ซึ่งเป็นเรื่องปกติ เพราะเธอเป็นคนเงียบๆไม่พูด จึงกลายเป็นสิ่งน่าเบื่อสำหรับเพื่อนในห้อง ในอดีตเธออยากมีเพื่อนแบบคนอื่นบ้าง เพราะฉะนั้นตอนอัญชลีเข้ามาคุยด้วยเธอจึงดีใจ ถึงแม้ว่าเพื่อนคนนี้จะคอยแต่เอาเปรียบเธอ แต่เมื่อเห็นอนาคตแล้วเธอก็เลิกคิดจะมีเพื่อน

"ปัทมา can I borrow a pencil?"อยู่ๆครูก็เดินมาถามแก้มใสตรงหน้า เธอจึงยื่นดินสอให้ครู พร้อมตอบกลับไป

"Of course you can already."

"Thank you"ครูอังคณายิ้มอย่างพอใจ

"นอกจากการเขียนแล้ว การอ่านนอกเสียงก็สำคัญมาก ปัทมาออกเสียงได้ชัดเจนถูกต้อง ต่อไปวิทยา.."จะไม่ชัดเจนได้ยังไง ในฝันเธอต้องพูดภาษาอังกฤษเป็นไฟเพื่อต่อรองราคากับลูกค้า

"ครับ"

" please speak English "ครูอังคณาเสียงเขียวใส่ทันที ส่วนวิทยาก็รีบพูดแบบติดๆขัดๆ

"เออ..yes..เออ sir"ครูมองนักเรียนตัวเองอย่างอ่อนใจ

"Do you have any homework today?"วิทยาที่ฟังเกือบไม่ออกก็ตอบกลับไปแบบมัวเต็มร้อย

"You sir"พอสิ้นคำตอบ เพื่อนในห้องก็ร้องโห่ทันที่ บางคนถึงขนาดเอากระดาษขยำเป็นก้อนแล้วปาใส่เพื่อน

"Shut up!"ทั้งห้องจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"ในเมื่อเพื่อนคิดว่าควรมี เช่นนั้นครูจะสั่งการบ้านให้ตามคำขอ"

"โหยยยย ครูขา...ไม่สั่งได้มั้ยค่ะ "

"ไม่ได้ เดี๋ยวจดบนกระดานที่ครูเขียนแล้วกัน จดให้ครบด้วย ไม่ใช้เอามาส่งไม่ครบละ "พูดจบก็เปิดหนังสือเรียนแล้วเดินไปเขียนบนกระดาษ

นักเรียนทั้งห้องจึงนั่งเงียบเพื่อจดการบ้าน แก้มใสนั่งจดการบ้านเงียบๆ จนเสียงระฆังหน้าโรงเรียนดังขึ้น นักเรียนก็ชวนกันนั่งกินข้าวเป็นกลุ่มๆ

"แก้มใส..มานั่งกับพวกเรามั้ย?"อ้อมถามขึ้น

แก้มใสยิ้มแล้วสายศีรษะน้อยๆ ซึ่งไม่ผิดไปจากที่อ้อมคิด เพราะทุกครั้งที่ชวนแก้มใสทำอะไร เธอก็มักจะปฏิเสธเสมอ แม้แต่รายงานกลุ่ม มีแค่อัญชลีที่เข้าไปดึงแก้มใสเข้ากลุ่ม เพราะไม่มีใครอยากได้หญิงสาวเข้ากลุ่มด้วย

แก้มใสหยิบปิ่นโตขึ้นมาแล้วเปิด วันนีแม่ทำไก่ผัดขิงให้ เธอก็นั่งกินคนเดียวเงียบๆไม่คิดคุยกับใคร พอกินอิ่มก็เอาปินโตไปล้างแล้วขึ้นมาทำการบ้านวิชาอังกฤษกับคณิต จนคาบบ่ายเมื่อต้องทำงานกลุ่มที่ต้องส่งอาทิตย์หน้า

เธอรู้ว่าไม่มีใครจะมาชวนเธอเข้ากลุ่มนอกจากอัญชลี แต่ก่อนที่อัญชลีจะเดินมาดึงเธอเข้ากลุ่ม หญิงสาวก็มองรอบๆห้องก่อนจะไปหาชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนคู่กัน คือละอองดาวกับมานิต สองคนนี้ด้วยสภาพครอบครัวค่อนข้างลำบาก เสื้อผ้าก็ต้องขอบริจาค จึงไม่มีใครอยากคบด้วย แต่ตอนที่ครอบครัวเธอลำบาก ละอองดาวกลับค่อยเอาผักที่เก็บจากสวนและปลาที่หามาได้เอามาแบ่งให้ครอบครัวเธอ ส่วนมานิตที่บวชเป็นพระก็ให้เด็กวัดนำอาหารที่ชาวบ้านนำมาถวายมาแบ่งให้ครอบครัวเธอ บุญคุณนี้เธอจำได้

หญิงสาวเดินเข้าไปหาทั้งสองคน

"พวกเธอ..เราขอเข้ากลุ่มด้วยสิ"

"แก้ม..มาอยู่กับเราดีกว่า เราขาดคนอยู่พอดี"อัญชลีเดินมาเรียกหญิงสาว

"เราได้กลุ่มแล้ว อัญไปชวนคนอื่นเถอะนะ"แก้มใสตอบนิ่งๆ

"ไปอยู่กลุ่มเราดีกว่า"

แต่แก้มใสก็ไม่สนใจ เธอเข้าไปยืนรวมกลุ่มกับเพื่อนใหม่ทั้งสอง

อัญชลีเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจตนเองก็หยักไหล่ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่กลุ่มตนเอง

"เธอแนใจนะว่าจะมารวมกลุ่มกับพวกเราอ่ะ"มานิตถามขึ้น

"แนใจสิ"แก้มใสพูดพร้อมส่งยิ้มกลับไปให้ทั้งสอง

"เอาละ..นักเรียน จับกลุ่มกับครบแล้วใช่มั้ย?"

"ครับ..ค่ะ"นักเรียนพร้อมใจกันตอบ

"งานครั้งนี้จะให้นักเรียนช่วยกันหาข้อมูลโครงการพัฒนาการเกษตร ให้ในกลุ่มช่วยกันหาข้อมูลและสรุปมา "ครูจินตนาสั่งงานวิชาการอาชีพ

"เดี๋ยวเราเข้าห้องสมุดหาข้อมูลให้นะ"ละอองดาวเสนอตัว

"ส่วนเราเป็นคนออกแบบเล่มและตบแตกเอง"มานิตเสนอ เขาเก่งด้านงานศิลปะ

"เดี๋ยวเราเป็นคนเขียนรายงานสรุปเอง "แก้มใสเสนอ เธอทำงานกับอัญชลีมาก่อน ทุกครั้งเธอจะต้องเป็นทั้งคนหาข้อมูลและเขียนเองหมด โดยที่อัญชลีกับเพื่อนของเธอไม่เคยออกแรงอะไรเลย แต่พอส่งงาน ชื่อของอัญชลีกับเพื่อนจะอยู่ด้านหน้าเสมอ ครูจึงเชือว่าคนที่ทำรายงานคืออัญชลี ส่วนเธอมีส่วนร่วมแค่เล็กน้อย เธอไม่เคยรู้เลยว่าทำไมครูจึงคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้คิดว่าน่าจะเป็นผลงานของเพื่อนผู้แสนดีคนนี้แน

"ได้..ส่วนค่าสมุดรายงานเราหุ่นกันออก ถ้าเกินมายังไงค่อยแบ่งคืน"ละอองดาวเอ่ยพร้อมจดรายการที่ต้องซื้อ

"เราเป็นคนซื้อเอง ออกคนละ2บาท50สตางค์ก่อน ขาดเหลือยังไงเคยมาคุยกัน "แก้มใสเสนอตัว ทุกทีเธอจะไม่ได้เป็นคนซื้อของเอง แต่กลุ่มของอัญชลีมักจะมาเอาเงินจากเธอเพิ่มตลอดโดยอ้างว่าเงินไม่พอ พอเธอไม่ให้ก็จะมีข่าวลือว่าเธอเอาเปรียบเพื่อน ทั้งๆที่เธอเป็นคนทำรายงานพอหรือไม่นั้นเธอรู้ดีที่สุด ครั้งนี้เธอจะได้หลุดพ้นจากการเป็นเบี้ยล่างให้ผู้หญิงคนนั้นเสียที