บทที่4 ไปเที่ยวงานวัด

ตอนที่จุรีกลับมาถึงบ้าน ก็ได้รู้ว่าลูกสาวได้ทำกับข้าวรอไว้แล้ว

"แก้มใสทำกับข้าวเป็นตั้งแต่เมื่อไรลูก"ลูกสาวเธอไม่เคยเข้าครัวมาก่อน เต็มที่ก็แค่ช่วยหุงข้าวล้างจานเท่านั้น มีบ้างที่ให้เจียวไข่ง่ายๆ แต่ให้เป็นกับข้าวเป็นเรื่องราวนั้นเธอมั่นใจว่าลูกสาวทำไม่ได้แนนอน

"เออ..แก้มใสเปิดดูหนังสือในห้องสมุดนะจ้ะแม่ เลยลองกลับมาทำดู"

"เหรอ..ลูกแม่ช่างเก่งเสียจริง ว้าย..นกแสก"

"ไม่ใช่จ้ะแม่..มันเป็นนกเค้าแมว มันบาดเจ็บแก้มใสเลยเอามันมารักษา"

"ไอ้ตัวนี้นะเหรอที่ลูกไปซื้อเนื้อไก่ให้มัน"

"ใช่แล้วจ้ะ..มันน่ารักมากเลยนะ ที่สำคัญ มันใบ้หวยเป็นด้วย"แก้มใสนำเรื่องหวยเสนอ เพราะรู้ว่าแม่เธอชอบเรื่องนี้

"จริงเหรอ..."จุรีเมื่อพูดเรื่องตัวเลขก็ตาโต

เจ้าตากลมมองเจ้านายอย่างงงๆว่ามันใบ้หวยได้ตอนไหน

"ฮู๊ก.."

"งวดนี้แม่รวยแนจ้ะ แต่แม่อย่าบอกใครนะ เกิดถูกขึ้นมาเดี๋ยวคนมาจับเจ้าตากลมไป"

"ได้ๆ..ปกติแม่ก็ซื้อร้อยครึ่งร้อยเท่านั้น ให้ชีวิตพอมีสีสัน"ทุกงวดจุรีก็แค่ซื้อสองสามร้อยเพื่อไว้แค่พอลุ้นเท่านั้น

"แม่จ๋า..หิวแล้ว"ฟ้าใสที่ดูทีวีจบแล้วก็ปิดทีวีแล้วเดินมาหาแม่กับพี่สาว

"พี่ทำกับข้าวเสร็จแล้วมากินได้เลยจ้ะ อ้อ..ฟ้าใสไปเรียกพี่ชัยให้มากินข้าวก่อน"พูดแล้วก็ตักข้าวให้น้องสาว

จุรีมองกระหล่ำที่ถูกคว้านใส้ออกแล้วมีไข่ตุ๋นอยู่ด้านใน พร้อมไก่ที่ผัดกับหัวแดงจนเหลืองกรอบราดบนหน้า ส่วนใส้กระหล่ำก็นำมาผัดใส่กุ้งแห้งที่มีในครัวง่ายๆ

"นี้ต้มอะไรลูก?"

"หมูสับต้มบ๊วยค่ะ แก้มใสทำไปเป็นกับแก้มให้พ่อ แล้วเลยตักมาซดน้ำร้อนๆให้โล้งคอค่ะ จริงๆต้องมีพริกขี้หนูลอยหน้า แต่แก้มใสกลัวน้องกินไม่ได้ค่ะ"

"ลูกแม่เก่งจริง"

ฉัตรชัยเดินอุ้มฟ้าใสเข้ามาในบ้าน

"ชัยมากินข้าวลูก วันนี้แก้มใสทำกับข้าวเองเลยนะ มาชิมฝีมือน้อง"จุรีเอ็นดูฉัตรชัยเหมือนลูกชาย เพราะชายหนุ่มมาอยู่ที่อู่ตั้งแต่เด็กๆ มีอะไรก็คอยช่วยเหลือเสมอ

"ครับ"รับคำพร้อมยื่นมือไปรับจานข้าวจากหญิงสาว

ในครัวจึงมีสามแม่ลูกกับหนึ่งชายหนุ่มนั่งล้อมวงนั่งโต๊ะกินข้าว

"กับข้าวอร่อยมากลูก แบบนี้แม่ต้องให้ลูกแสดงฝีมือบ่อยๆแล้ว ชัยกินน้ำพริกนี้สิ ไม่เผ็นมาก ฟ้าใสยังกินได้เลย"จุรีชิมกับข้าวฝึมือลูกสาวก็เอ่ยชม

"อันนี้เขาเรียกน้ำพริกหมูสับค่ะ คลุกข้าวอร่อยมาก"

"จริง..ลูกแม่ช่างเก่งเสียจริง"

เมื่อกินอิ่มชายหนุ่มเพียงคนเดียวในครัวก็อาสาล้างจาน

"น้าจุรี..ชัยกลับก่อนนะครับ"

"จ้ะ..เอาน้ำพริกไปกินมั้ย น้องผัดไว้ชามใหญ่เลย เอาไปฝากพี่เอ็มกับพี่ไหม"พูดพร้อมจะหาถุงใส่น้ำพริกให้ พ่อแม่ของชายหนุ่มทำนา เพราะมีลูกชายเพียงคนเดียวจึงค่อยข้างจะตามใจลูก

"ครับ"

แก้มใสตักน้ำพริกใส่ถุงให้ชายหนุ่มค่อนข้างมาก

"ผักพี่ชัยต้องไปหาเองแล้วละ ที่บ้านถูกพี่กับแม่กินจนหมดแล้ว"

"ไม่เป็นไร..แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้ว"เมื่อได้ยินดั่งนั้นหญิงสาวก็ส่งยิ้มหวานให้

"เดี๋ยววันหลังทำน้ำพริกอย่างอื่นให้กินอีกจ้ะ"ชายหนุ่มจึงพยักหน้าให้ก่อนจะเดินออกไปลาเจ้านายแล้วขึ้นรถกลับบ้าน

"แก้มใสเปลี่ยนไปนะ"จุรีเอ่ยกับบุตรสาวเพราะปกติแก้มใสจะกลัวฉัตรชัยมาก ไม่กล้าเข้าใกล้ ยิ่มไม่ต้องพูดเรื่องพูดคุยกัน

"เหรอค่ะ แล้วแบบนี้หรือแบบเก่าดีกว่ากันละค่ะ"เธอเอ่ยกับมารดาด้วบใบหน้ายิ้มแย้ม

"แบบไหนก็ลูกแม่ทั้งนั้น ดีหมดแหละ"จุรีบอกกับบุตรสาว ก่อนจะหันไปดูลูกสาวคนเล็กนั่งลูบหัวเจ้านกเค้าแมว

พอสองทุ่มอำนวยก็เดินกลับเข้ามาในบ้าน เขาเห็นเมียกับลูกๆกำลังนั่งดูข่าว

"พี่ศักดิ์ชมกับแกล้มที่แก้มใสทำ ลุงเขาฝากสตางค์มาให้ลูกเป็นรางวัลด้วย"พูดจบก็ยื่นแบ่งร้อยให้ลูกสาวคนโต

แก้มใสยกมือไหว้บิดาก่อนจะยื่นมือไปรับเงิน

"เดี๋ยวพ่อไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวเต็มที"พูดแล้วก็เดินขึ้นไปบนบ้านเพื่อเตรียมผ้าขาวม้าไปอาบน้ำ

เมื่อเห็นว่าบิดาเข้าบ้านแล้วก็ปิดทีวีแล้วช่วยมารดาตรวจตราว่าปิดหน้าต่างประตูดีหรือยัง ก่อนจะแยกย้ายเข้านอน

"แม่..ฟ้าใสเอาตากลมไปนอนด้วยได้มั้ยจ้ะ"

"มันเจ็บแผลอยู่ ไว้มันหายแล้ว พี่ให้เอามันไปนอนด้วยนะ"แก้มใสบอกน้องสาว

"จ้ะ"น้องสาวก็ว่าง่าย

เข้ามาในห้อง เจ้าตากลมก็โดดไปเกาะเก้าอี้เพื่อเตรียมตัวนอน

"ตากลม..เธอต้องตื่นไม่ใช่เหรอ นี้มันเวลากลางคืนนะ"

'หนูยังเป็นเด็ก ต้องนอนเยอะๆ'แก้มใสเลยส่งค้อนวงใหญ่ไปให้เจ้านกเค้าแมว

แต่ก่อนที่จะนอน เธอก็ตั้งสมาธิย้อนไปในความฝัน 16มีนาคม2536 หวยออกอะไรนะ

'7680699 เลขท้ายสองตัว98 'แล้วสามตัวละ...มองไม่เห็นแฮะ

แต่แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว พรุ่งนี้เธอจะให้พ่อไปกว้านซื้อให้ได้มากที่สุด

ตอนจะปิดไฟนอนก็หันไปถามเจ้าตากลม

"ชั้นสามารถเปลี่ยนอนาคตได้จริงๆใช่มั้ย?"

'ได้ครับ..อนาคตอยู่ในมือพี่แล้ว ครั้งนี้อย่าหลงผิดอีกนะครับ'

"จ้ะ..ขอบใจเธอมากนะ ถ้าเกิดชั้นทำอะไรที่เริ่มไม่ดี เธอต้องคอยเตือนชั้นนะ ชั้นไม่อยากเดินทางผิดแบบในความฝันจนครอบครัวต้องลำบากฟ้าใสต้องเจอมรสุมชีวิตจนตายอย่างน่าสงสาร"

'หนูมาอยู่กับพี่ก็เพราะเรื่องนี้แหละครับ พี่ไม่ต้องห่วง'

เช้าของอีกวันเธอก็นำเลขที่จดนำไปให้บิดามารดา

" เลขที่แก้มใสจดมานี้ซื้อได้เลยจ้ะ มั่นใจแนนอน แต่อย่าบอกใครนะจ้ะ เดี๋ยวเลขเคลื่อน"จุรีรับมาแล้วก็วิเคราะห์

" ไหนบอกให้ระวัง8ไง นี้มีแต่9"

"แม่ก็อย่าบอกใครนะจ้ะ เดี๋ยวเลขเคลื่อน"รีบกำชับมารดา

"รู้แล้วๆ..ส่วนพ่อก็ไปตลาดกว้านซื้อ699มาให้หลายใบหน่อยนะ "

"มันจะแม่นเหรอ..เกิดมันไม่ถูกละ?!"

"ถูกแนนอนจ้ะ เชื่อแก้มใส ตากลมให้มาไม่ผิดแนๆ"อำนวยเลยไปกว้านซื้อเลขที่ลูกให้มา ได้มาเกือบร้อยใบ

และเลขที่ออกก็ตรงตามที่บุตรสาวบอก

บ้านลิ้มเจริญกิจถูกหวยถึง9หมื่นเพราะซื้อใต้ดินไปสามจ้าว ไม่รวมที่อำนวยไปซื้อล็อตเตอร์รี่อีกว่า20ใบถึงจะไม่มีรางวัลที่หนึ้งแค่3ตัวท้ายก็ได้ไปหลายตัง แต่ทุกคนในบ้านพร้อมใจกันเก็บเงียบไม่บอกใคร และจุรีก็ซื้อเนื้อไก่มาให้เจ้าตากลมทุกวัน จนมันไม่ยอมออกไปหากิน วันๆเดินตามแต่จุรีหรือไม่ก็ในอ้อมกอดฟ้าใส

หลังจากนั้นมื้อเย็นจุรีจะยกหน้าที่ทำกับข้าวให้ลูกสาวคนโต ส่วนตอนเช้ายังเป็นตนเองที่ทำ เพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องรีบตื่น

และเหมือนการที่แก้มใสเปลี่ยนไปทำให้เพื่อนๆในห้องแปลกใจ ยิ่งอัญชลียิ่งไม่พอใจ เพราะเหมือนแก้มใสดูสดใสขึ้น ผิวแก้มมีเลือดฝาดตลอด จนเย็นวันหนึ่ง อัญชลีก็เห็นว่าหญิงสาวมีคนมารับกลับบ้าน ด้วยรถสุดเท่ห์

แก้มใสเดินออกจากโรงเรียนพร้อมละอองดาวกับมานิต เพื่อแยกย้ายกันขึ้นรถกลับบ้าน

"แก้มใส"มีเสียงเรียกเธอจากอีกฝากถนน เธอจึงหันไปมอง

"พี่ชัย..!"เธอเรียกอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยลาเพื่อนทั้งสองเพื่อข้ามสะพานลอยไปหาอีกฝ่าย

"พี่ชัย..จะไปไหนเหรอค่ะ?"

"ก็จะไปที่อู่นั้นแหละ เห็นเราเลยจะแวะรับไปด้วยกัน"ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ ช่วงนี้ทั้งสองพูดคุยกันมากขึ้น แถมหญิงสาวยังทำกับข้าวไปเผื่อพ่อแม่เขาตลอด

"อ้อ..ขอบคุณค่ะ"เธอยกมือไหว้ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่ง

"นั่งค้อม..เอากระเป๋าวางข้างหน้า แล้วเก็บชายกระโปรงดีๆ"

หญิงสาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะทำตามที่ชายหนุ่มบอก

"แก้ม..ไม่กลับกับพวกเราเหรอ?"อัญชลีรีบลงมาจากรถถามหญิงสาว แต่สายตากลับมองผู้ชายที่ค้อมรถเครื่องสุดเท่ห์ เธอไม่เห็นเคยรู้เรื่องเลยว่าแก้มใสมีพี่ชาย

"อื่อ..เราจะกลับกับพี่ชายนะ พี่ชัยไปได้เลยค่ะ"เธอตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะหันไปดึงชายเสื้อช็อป ก่อนรถจะออกตัวไปท่ามกลางสายตาของสาวๆที่มองคนขับรถอย่างให้ความสนใจ เพราะฉัตรชัยหน้าตาดีหุ่นสูงถึงจะผอมไปหน่อย แต่แค่นั้นสาวๆก็มองคอหันแล้ว

ผ่านหน้าวัดประจำจังหวัดก็เห็นเขามีงาน ชายหนุ่มจึงชลอรถแล้วถามหญิงสาว

"อยากมาเที่ยวงานวัดมั้ย?"หญิงสาวหันไปมองในวัด

"แต่งานยังไม่เริ่มนะพี่ชัย"

"เดี๋ยวอาบน้ำกินข้าวเสร็จแล้วค่อยมา ชวนฟ้าใสมาด้วย ดีมั้ย?"

"ดีจ้ะ..แล้วพี่จะกลับไปอาบน้ำมั้ย?"

"อาบที่อู่ก็ได้ พี่มีเสื้อผ้าอยู่ที่นั้น"

ตกลงกันได้ว่าจะมาเที่ยวงานวัดคืนนี้ แก้มใสจึงเตรียมจะรีบกลับไปทำกับข้าว

มาถึงบ้านเธอก็ขึ้นไปเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน แล้วลงมาเตรียมทำกับข้าว

ส่วนชายหนุ่มก็ลงมือซ่อมรถที่ค้างไว้ ส่วนอำนวยก็ซ่อมเครื่องอีกคัน

"น้าอำนวย ชัยขออณุญาตพาน้องๆไปเที่ยวงานวัดคืนนี้นะครับ"

"งานวัดเหรอ แล้วน้องๆรู้ยัง ไปได้..แต่อย่ากลับดึกมาก พรุ่งนี้น้องต้องไปเรียน"อำนวยไม่ได้ว่าอะไร

"ครับ"

พอ6โมงครึ่งฉัตรชัยก็พาสองพี่น้องไปเที่ยวงานวัดประจำจังหวัด

ฟ้าใสตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยได้ออกมาจากบ้าน เด็กน้อยเดินดูรอบงานอย่างตื่นเต้น ฉัตรชัยพาทั้งสองไปไหว้พระปิดทองก่อน

แก้มใสเข้าไปนั่งในโบสถ์แล้วเงยหน้ามองหลวงพ่อองค์ใหญ่ที่คนในจังหวัดให้ความนับถือ ก่อนจะพนมมืออธิษฐานขอให้หลวงพ่อช่วยคุ้มครองให้เธอและครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข อย่าได้เป็นแบบในความฝัน ก่อนจะก้มลงกราบ

เธอหันไปมองอีกสองคนที่มาด้วยกัน ฉัตรชัยหลับตาอธิษฐานก่อนจะก้มลงกราบ ส่วนน้องสาวเธอนั่งมองพี่สาวตาใส พอพี่สาวหันไปมองก็ส่งยิ้มสดใสกลับมาให้

เมื่อกราบพระแล้วก็เดินออกไปเดินดูหาของกิน เจอแผงลอตเตอรี่เธอก็หลับตาแล้วนึกเลขที่ออกงวดหน้า

"พี่ชัยเอาเลขนี้ค่ะ"หญิงสาวเลือกเลขชุดให้ชายหนุ่ม นี้คือรางวัลที่1 เธออยากให้เขา ตอนพ่อแม่เธอตายมีแค่เขาที่รับจัดงานเองทุกอย่าง ส่วนญาติตัวเองไม่มีใครมาเลยเพราะรังเกียจที่มีหลานสาวใจแตกกับหลานสาวมีอาชีพขายตัว

"ถ้าพี่ถูกรางวัลที่หนึ่งจะแบ่งเรานะ"

"พาเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามก็พอค่ะ แต่ต้องเลี้ยงทุกวันเท่านั้นเอง อิอิ"หญิงสาวพูดอย่างติดตลก ชาติที่แล้วเธอพลาดจากชายคนนี้ ชาตินี้ถึงจะไม่สมหวัง แต่ก็ขอให้ได้ลองก่อน

"ได้สิ"

"เลี้ยงฟ้าใสด้วยนะพี่ชัย"หนูน้อยดึงมือชายหนุ่มแล้วเอ่ย

"ได้สิ..ฟ้าใสตัวนิดเดียว พี่ชัยเลี้ยงได้อยู่แล้ว"พูดพร้อมให้เด็กสาวแกว่งแขนไปมา

ทั้งสามเดินดูของรอบๆงาน ฟ้าใสเมื่อเห็นสร้อยที่ทำจากขนมแล้วเอาใสร้อยเป็นสร้อยมีกระดาษสีสดใสร้อยกันระหว่างขนมก็อยากได้ ที่สุดฉัตรชัยเลยต้องซื้อให้น้องใส่ห้อยคอเดินอวดทั่วงาน ในงานเด็กๆเกือบทุกคนต้องมีเจ้าสร้อยขนมนี้ค้องคอกันคนเส้นสองเส้น

"แก้มใส.."ในขนาดที่ทั้งสามนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ในงานก็มีคนเรียกจึงหันไปมอง

อัญชลีที่มาเดินเที่ยวงานเหมือนกัน เธอเหมือนเห็นแก้มใสนั่งอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยวจึงเดินมาดูใกล้ๆ

"อ้าว..อัญชลี มาเที่ยวงานวัดเหมือนกันเหรอ?"

"ใช้แล้วละ เรามากับญาตินะ"แก้มใสหันไปมองญาติของอัญชลี พอเห็นเธอก็ตกใจ

'มด'ทำไมทั้งคู่มาอยู่ด้วยกันในตอนนี้ละ เธอจำได้ว่าทั้งสองไม่ได้รู้จักกันมาก่อนไม่ใช่เหรอ