บทที่ 26 二十六

คืนนั้นหลังจากพวกพี่สาวมานั่งคุยเล่นกับมี่ฮวาและพึ่งงีบไปได้ไม่นาน บิดามารดาก็เข้ามาพบอีก

"มี่เอ๋อร์ เรื่องหย่านั่นพ่อกับแม่คุยกันแล้วนะ" ชุนหรงเซินเข้ามานั่งข้างๆ ฮูหยินเองก็จับมือนางลูบหัวเบาๆ

"ลูกลองกลับไปคุยกับซีจงจวินก่อนดีหรือไม่ ถึงอย่างไรก็ต้องอาศัยความเต็มใจทั้งสองฝ่าย"

"แต่ลูกเกลียดเขา แค่พูดเกินยี่สิบคำลูกก็ไม่อยากฟังแล้วเจ้าค่ะ"

"มี่เอ๋อร์ เจ้าเอาแต่ใจมากไปหรือไม่ จะเกลียดชังผู้ใดก็ต้องมีเหตุผลกว่านี้สิลูก" ฮูหยินเอ่ย มี่ฮวาฟังแล้วหน้าง้ำทำแง่งอน

"เขาก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แล้วยังดูรักลูกมากด้วย ทำไมถึงเกลียดเขานักล่ะ"

ฮูหยินถามอย่างจริงจังทำให้มี่ฮวาเงียบไป กลับมานั่งคิดว่าอะไรเป็นเหตุให้เกลียดถึงเพียงนั้น

...คำตอบคือ นางก็ไม่รู้เหมือนกัน

รู้แต่เพียงว่าหัวใจนางสั่งให้ไม่ชอบหน้าเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ

..อคติเหล่านั้นทำให้นางตั้งแง่อย่างไร้เหตุผล ไม่มีความเป็นธรรมให้ซีจงจวินเลย

...ทุกครั้งที่มองซีจงจวิน มี่ฮวารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวก็มีเพียงคำสั่งว่าให้เกลียดเขาจนถึงที่สุดเท่านั้น

ทำไมกันนะ...

"ลูกแค่ไม่อยากอยู่กับเขาเจ้าค่ะ"

"เขาทำอะไรไม่ถูกใจลูกหรือ" มารดาถามต่อ

นั่นสิ.. เขาทำสิ่งใดไม่ถูกใจ

มี่ฮวานึกถึงชีวิตในบ้านหลังนั้นที่วันๆอยู่อย่างสุขสบาย ทุกอย่างซีจงจวินเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ ไม่ว่าจะสั่งอะไรก็ไม่เคยปริปากบ่น ซ้ำยังเป็นห่วงเป็นใยไปเสียทุกเรื่อง

ทุกการแสดงออก.. ดูก็รู้ว่ารักนางมากขนาดไหน

แล้วไม่ถูกใจสิ่งใดหรือ...

มี่ฮวาถามตัวเอง คำตอบนั้นคือการส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะนางไม่มีสิ่งใดที่ไม่ถูกใจ

"ลูกไม่ชอบนิสัยของเขาตรงไหนหรือ"

นิสัย..

มี่ฮวาไม่รู้หรอก เพราะไม่คิดจะสนใจซีจงจวินมากนัก รู้เพียงว่าเขาเป็นพวกยอมคนง่าย ทำตัวสุภาพอยู่เกือบตลอดเวลา

และ.. ค่อนข้างมีจิตใจไม่ปกติเล็กน้อย

บางครั้ง มี่ฮวาก็รับรู้ได้ถึงสิ่งที่อยู่ในหัวซีจงจวินจากสายตาที่เขาชอบแอบส่งมา

มันมีหลากหลายอารมณ์ ทั้งชื่นชม ตัดพ้อ น้อยใจ หึงหวง อ้อนวอน รักใคร่ นางเห็นมาแล้วทั้งหมด

แม้ภายนอกจะดูทื่อไปบ้างแต่ข้างในกลับเป็นคนที่มีความรู้สึกอ่อนไหวกว่าที่คิด

แต่สิ่งที่ทำให้มี่ฮวาตัดสินใจส่งจดหมายมาขอรถลากสองคันครั้งนี้ เพราะนางดันไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า

ภาพคืนนั้นยังติดตา นางจำได้ดีตอนที่ได้ยินเสียงเขาร้องอย่างสุขสม และเห็นว่าซีจงจวินเอานางมากระทำย่ำยีในความคิดเช่นไร

"มี่เอ๋อร์ ที่บอกว่าเขาหื่นกระหายอะไรพวกนั้น พ่อขอถามหน่อยว่าเขาเคยบังคับขืนใจลูกหรือทำร้ายร่างกายหรือไม่"

ชุนหรงเซินถาม มี่ฮวาส่ายหน้าปฏิเสธ

กระนั้น..มันก็ไม่มีอะไรมารับประกันได้สักหน่อยว่าในวันหน้าจะไม่โดนข่มเหงรังแก

"แต่ลูกก็ยังไม่ไว้ใจเขาอยู่ดีเจ้าค่ะ"

"เขาเป็นสามีลูก มีอะไรก็ต้องพูดต้องบอกกัน ไม่ใช่มานั่งระแวงกันอยู่เช่นนี้"

ฮูหยินกุมมือลูกสาวไว้ ชุนหรงเซินเองก็โอบไหล่นาง

"เรื่องร่วมหอมันเป็นปกติของผู้ชายที่จะมีความอยาก ยิ่งอยู่ใกล้ชิดกับคนที่รักสิ่งเหล่านี้ยิ่งห้ามยาก แล้วซีจงจวินก็เป็นสามีลูก ย่อมมีสิทธิ์ในร่างกายภรรยา เช่นเดียวกับที่ลูกมีสิทธิ์ในร่างกายเขา"

ชุนหรงเซินอธิบาย เรื่องในหมอนในมุ้งนั้นเป็นความธรรมดาโดยเฉพาะคู่รักข้าวใหม่ปลามัน น่าแปลกที่ลูกสาวเขามองว่ามันผิดแปลก

"เรื่องแบบนี้ลูกต้องไปคุยกันสองคน ไม่ชอบสิ่งใดก็บอกสามีไปตรงๆ แม่กับพ่อคงชี้แนะอะไรไม่ได้มาก หากวันหนึ่งเขาจะทำลูกท้องมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรเลย ดูอย่างพ่อกับแม่สิ มีลูกตั้งแปดคนเห็นหรือไม่"

ฮูหยินอธิบาย ชุนหรงเซินก็หันมองนางสายตาหวานเยิ้ม ไม่ว่ากี่หมื่นปีผ่านไปความรักของทั้งคู่ก็ไม่เคยจืดจาง

คอนเด็กๆมี่ฮวาเคยคิดฝันว่าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างพ่อกับแม่บ้าง แต่จะให้ทำแบบนั้นกับซีจงจวินหรือ นางนึกภาพไม่ออกเลย

"คิดดูให้ดีๆมี่เอ๋อร์ ทั้งลูกและเขายังไม่รู้จักกันดีพอ หย่าไปตอนนี้ก็มีแต่จะมานั่งเสียดาย แล้วยังต้องทนเป็นขี้ปากชาวบ้านอีก จะรับได้หรือ" ชุนหรงเซินพูด มี่ฮวาก็คิดตาม

ทางเลือกตอนนี้มีแต่ต้องทุกข์ใจ แล้วแต่ว่าจะเอาอย่างไหนระหว่างทุกข์เพราะเป็นที่นินทา หรือทุกข์เพราะต้องอยู่กับสามีอัปลักษณ์

มี่ฮวาลังเลอยู่นาน ที่จริงนึกถึงซีจงจวินแล้วนางไม่ได้คิดว่าตอนอยู่มันทุกข์มากขนาดนั้นหรอก ..เพียงแต่นางแค่ไม่ชอบเขา

ซึ่งก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าไม่ชอบเพราะอะไร

..ทั้งที่เมื่อก่อนนางไม่เคยสนใจเรื่องเผ่าพันธุ์ กับเหล่ามารที่อวี้เวินฉิงทำท่าดูถูก มี่ฮวาก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรด้วย

แต่ทำไมพอเป็นซีจงจวินถึงต้องเกลียดขนาดนั้น...

ราวกับการกลับบ้านครั้งนี้ทำให้มี่ฮวาได้ถอยออกมามองดูความรู้สึกในใจตัวเองมากขึ้น จนเกิดคำถามมากมายขึ้นในใจว่านางไม่ชอบซีจงจวินที่ตรงไหนกัน...

"ลูก..ขอคิดอีกหน่อยนะเจ้าคะ"

ขอเวลาให้ได้ถามหัวใจอีกสักนิด แล้วนางค่อยให้คำตอบ

ทั้งบิดาและมารดาลอบมองตากัน ภายในนั้นมีความรู้สึกยินดีผุดขึ้น

อย่างน้อยมี่ฮวาก็ใจเย็นลง ต่อจากนี้คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของซีจงจวินเองแล้ว

"เช่นนั้น เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่เถิด"

"เจ้าค่ะ"

ชุนหรงเซินเดินจูงมือฮูหยินออกจากตำหนักไป ความเงียบก่อตัวขึ้นในห้อง

มี่ฮวาล้มตัวลงนอน มองฝ้าเพดานว่างเปล่าโดยมีความคิดบางอย่างลอยคว้างอยู่ในหัว

หลายๆครั้งหลังจากที่หาเรื่องว่าซีจงจวินแล้ว มี่ฮวายอมรับว่าจะต้องเผลอสังเกตอาการเขาตลอด

นางรู้ว่าเขาเสียใจ น้อยใจอยู่บ่อยครั้ง

ตอนที่หาของมามอบให้ เขาจะมีความหวัง

ตอนที่พูดคำว่าสามีภรรยา เขาจะมีความสุข

เมื่อนางเริ่มพูดก่อนเขาจะดีใจ

วันที่อวี้เวินฉิงมาหานั่นเขาก็หึงและโมโหอยู่เหมือนกัน

เช่นนี้แล้ว นางเกลียดเขาอยู่จริงๆหรือ..

...

วันรุ่งขึ้นมี่ฮวาออกมากินข้าวเช้า ทุกคนมองนางเป็นตาเดียว ด้วยอยากรู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไร

มี่ฮวาเองก็รู้ว่าเหตุใดถึงเป็นจุดสนใจขนาดนี้ นางวางตะเกียบลงพูดน้ำเสียงเรียบเฉย

"ข้ายังตัดสินใจไม่ได้เจ้าค่ะ"

ประโยคนั้นเรียกเสียงถอนหายใจยาว พวกเขาอุตส่าห์ลุ้น

ที่นอกตำหนักกลาง ซีจงจวินแอบมองไปยังโต๊ะอาหารใหญ่ ข้างกันนั้นคือเจ้านกขี้สงสัยซวนเฟย

หลังจากได้ยินมี่ฮวาบอก แววตาก็หม่นลงไปทันที

นางคงไม่อยากกลับไปแล้วใช่หรือไม่ ถึงได้ถ่วงเวลาอยู่เช่นนี้..

คิดแล้วยิ่งบั่นทอนกำลังใจ ซีจงจวินกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

"คิดให้ดีๆเถอะมี่เอ๋อร์ นี่ก็เพื่อตัวลูกเองทั้งนั้น"

ชุนหรงเซินบอก มี่ฮวาก็ค่อยๆคีบกับข้าวเข้าปาก ทั้งโต๊ะเงียบจนกระทั่งกินข้าวเสร็จในชั่วเวลาไม่กี่ก้านธูปต่อมา

"ข้าคิดว่า ข้าคงจะยังไม่หย่าตอนนี้เจ้าค่ะ"

เสียงนั้นเรียกสายตาจากคนทั้งโต๊ะอีกครั้ง รวมถึงสายตาจากคนนอกหน้าต่างด้วย

ซีจงจวินยิ้มกว้างจนตาหยี สายตาเขาจดจ้องอยู่ที่ภรรยาผู้เดียว

ตอนนั้นเองชุนหรงเซินกระแอมไอขึ้นมาเบาๆ ก่อนหันมองทางหน้าต่างตรงที่มีผู้ลอบสังเกตการณ์ยืนอยู่

"นางไม่หย่าแล้ว เจ้าก็รีบมารับนางกลับบ้านเสีย จะได้รีบไปทำงานไม่ต้องถูกมหาเทพคาดโทษลงทัณฑ์อีก"

ซีจงจวินสะดุ้งเฮือกตอนที่ทุกคนหันมามองตาม ไม่นึกว่าพ่อตาจะรับรู้ถึงการมีตัวตนของเขา

ร่างยักษ์ของเทพอสูรเดินเข้ามาพร้อมกับบ่าวตัวน้อย ประสานมือคารวะให้ทุกคนที่นั่งอยู่

"คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่ทั้งเจ็ด"

เหล่าสาวงามตกใจพากันไม่รับการคารวะ นั่นเพราะพวกนางอายุน้อยกว่าซีจงจวินผู้เป็นน้องเขยไม่รู้ตั้งกี่หมื่นปี

"ท่านซีจงจวินอย่าก้มหัวให้พวกเราเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ"

"มิได้ขอรับ ตามศักดิ์แล้วพวกท่านทั้งหมดนับเป็นพี่ภรรยา"

คารวะเสร็จ ซีจงจวินหันมองมี่ฮวาที่นั่งอึ้งอยู่

"เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!?" นางจำได้ว่าเมื่อวานกำชับยามหน้าประตูดีแล้วว่าห้ามไม่ให้ซีจงจวินเข้า

"ขออภัย ข้าเผลอทำร้ายยามของท่านไปแล้ว" ซีจงจวินชี้แจง ขณะเดียวกันทุกคนที่ฟังกลับรู้สึกแปลกๆในบทสนทนา

เหมือนสรรพนามที่ทั้งคู่ใช้จะไม่ค่อยเหมาะสมนัก ตามจริงซีจงจวินต้องเรียกมี่ฮวาว่า 'เจ้า' ส่วนมี่ฮวาควรเรียกเขาว่า 'ท่าน' ไม่ใช่หรือ

"เจ้ามันป่าเถื่อน!"

มี่ฮวาพลั้งปากว่าเขาอีกแล้ว ไม่รู้ว่าสมองนางทันคิดหรือไม่แต่การตั้งแง่ต่อเขามันอยู่เหนือการควบคุม

"ช่างเถิดมี่เอ๋อร์ ยามพวกนั้นไม่ได้เป็นอะไรมาก สลบไปคืนเดียวก็ฟื้น"

ชุนหรงเซินช่วยกู้สถานการณ์ ก่อนหันไปสั่งบ่าวรับใช้ให้เตรียมรถไปส่งคู่สามีภรรยา รวมถึงเก็บของของมี่ฮวากลับไปด้วย

"ท่านกลับไปกับข้าเถอะนะ" ซีจงจวินเอ่ยแววตาวิงวอน

"หากไม่กลับแล้วเจ้าจะทำอย่างไร ลากข้าไปอย่างนั้นรึ"

"ข้าจะไม่ทำแบบนั้น" ซีจงจวินส่ายหน้าเบาๆเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าจะอยู่เฝ้าที่นี่ แต่ถ้าท่านไม่ให้อยู่ ข้าก็จะแวะมาหาตอนเลิกงาน"

เขาพูดตามที่คิดจริงๆ อย่างไรก็ต้องหาทางทำให้นางใจอ่อนให้ได้

"หน้าด้าน!"

มี่ฮวาสาดคำด่าใส่อีกรอบ ซีจงจวินก็ต้องทนรับ

ทั้งห้องต่างก็มองไปที่คู่สามีภรรยา ซึ่งท่าทางของซีจงจวินที่ชุนหรงเซินกับฮูหยินเคยเห็นนั้นต่างกันราวเป็นคนละคน

อยู่ต่อหน้ามี่ฮวา ความแข็งกระด้างที่มีไม่ถูกนำออกมาใช้เลย กลับดูเป็นคนนุ่มนวล และอบอุ่นไม่ได้โหดร้ายป่าเถื่อนอย่างที่มี่ฮวาเล่าสักนิด

"มี่ฮวา เจ้าว่าเขาเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียวนะ" พี่เหมยกุยบอก ตามมาด้วยพี่คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย

"ท่านซีจงจวินพานางกลับไปเถิด คุยกันให้รู้เรื่องเสีย จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดใจให้วุ่นวายเช่นนี้"

พี่จวี๋ฮวาเสริมอีก คราวนี้ซีจงจวินมองพวกนางตาเป็นประกาย ดีใจที่พี่ภรรยาเข้าใจเขา

"ขอบคุณท่านพี่ทั้งเจ็ด เช่นนั้นข้าพามี่ฮวากลับเลยนะขอรับ"

"เจ้าไม่คิดจะถามข้าก่อนหรือ!?" มี่ฮวาแหวใส่ ก่อนหันมามองค้อนให้พวกพี่ๆ

"ไม่ต้องถามแล้ว ขนาดนี้ก็พาไปเถิด เอ้า! พวกเจ้าไปส่งนายหญิงขึ้นรถได้แล้ว"

ชุนหรงเซินบอกคนรับใช้ให้มาพามี่ฮวาออกไป พร้อมกับซีจงจวินที่หันมาประสานมือขอบคุณทุกคนอีกครั้ง

แม้มี่ฮวาจะส่งเสียงประท้วงไปตลอดทาง แต่เหล่าคนรับใช้ทำตามคำสั่งเทพพฤกษาเจ้าของวัง ไม่สนใจแม้นางจะดิ้นขัดขืนสุดแรง

สุดท้าย ขบวนรถลากก็เหาะขึ้นฟ้าไปทางแผ่นดินใหญ่ทั้งอย่างนั้น..