บทที่ 28 二十八

รุ่งเช้า.. คนตัวเล็กได้พักผ่อนน้อยกว่าที่ควร เพราะซีจงจวินสะดุ้งตื่นเกือบทั้งคืน

ทุกครั้งที่ตื่นเขาจะลืมตาไม่ขึ้น แต่จะขยับตัวนิดหน่อย เมื่อได้กลิ่นมี่ฮวาอยู่ใกล้ๆก็ค่อยๆเคลิ้มหลับไปอีกพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

หญิงสาวนึกแล้วยังแปลกใจ นางไม่เคยยอมให้เขามาฉวยโอกาสแบบนี้แท้ๆ ทำไมครั้งนี้ถึงยอมง่ายไม่ว่าอะไรสักคำ

มี่ฮวามองใบหน้าของเทพอสูรด้วยสายตาที่ชาตินี้ทั้งชาติเขาคงไม่มีวันได้เห็น

..เจ้าไม่เหนื่อยบ้างหรือ...

นางถามในใจ นึกย้อนไปถึงสิ่งต่างๆที่ซีจงจวินทำ ความอดทนของเขานับว่ามีมากกว่าใครที่เคยเจอมาทั้งชีวิต

"อืม..."

ชายหนุ่มส่งเสียงในลำคอเบาๆ ขยับเปลือกตายุกยิกก่อนเลื่อนเปิดช้าๆและพบว่าใบหน้าของภรรยาอยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งชุ่น...

ซีจงจวินกะพริบตาถี่ขึ้นเหมือนประสาทสัมผัสเริ่มกลับมาทำงาน มือทั้งหกข้างคลายออกหลวมๆให้คนข้างในเขยิบออกมาได้

มี่ฮวาไม่ทันว่าอะไร ซีจงจวินลุกขึ้นบ้างแต่ด้วยความมึนงงทำให้ศีรษะส่ายโคลงเคลงไร้ความมั่นคงจนต้องพุ่งปักลงทิ่มพื้น แม้พยายามเอาแขนทั้งหกยันกายขึ้นก็ยังรู้สึกไม่มีแรง แผ่นหลังแทบจะขนานพื้น หางปล้องสีดำชูโค้งสูง

ท่าทางของซีจงจวินตอนนี้ดูเหมือนแมงป่องยักษ์..ที่ในสายตาภรรยา ดูอย่างไรก็ไม่น่ากลัวสักนิด

คนไม่สร่างเมาดียังส่งเสียงครางต่ำไม่หยุด เดาว่าคงปวดหัวหนักใกล้ระเบิด

"ซวนเฟย! ชิงเหลียง!" มี่ฮวาตะโกนเรียกอสูรรับใช้ ไม่นานก็ได้ยินเสียงวิ่งตึงๆตามมาด้วยเสียงเปิดประตูห้อง พวกมันถึงกับผงะตกใจสภาพอันไม่น่าดูของเจ้านาย

"เอานี่ไปต้มให้นายเจ้ากิน"

หญิงสาวเสกพืชสมุนไพรขึ้นมาต้นหนึ่งยื่นให้ชิงเหลียง และบอกให้ซวนเฟยมาช่วยกันพยุงซีจงจวิน ทว่า..

"อุ..แหวะ!!!"

ทันทีที่ร่างถูกประคองขึ้น ซีจงจวินเวียนหัวอย่างหนักจนเผลอส่งของเหลียวในกระเพาะพร้อมทั้งเศษอาหารพุ่งออกมาเต็มพื้นห้อง มี่ฮวากระโดดหลบไม่ทันโดนน้ำอาเจียนราดเต็มขา

"เจ้า! บังอาจ!!"

คนตัวเลอะเกิดโทสะขึ้นมาฉับพลัน ซีจงจวินไม่ตั้งใจจึงพยายามจะเข้าไปเช็ดออกให้แต่ไม่ทันได้พูดอะไร ระลอกสองก็ตามมาติดๆจนตอนนี้พื้นห้องทั้งเละทั้งเหม็น

คงเพราะเมื่อคืนดื่มเข้าไปตั้งหนึ่งไห เช้ามาถึงได้อาการหนักเช่นนี้

"สกปรกโสโครก!!!"

มี่ฮวาแผดเสียงอย่างเหลืออด ในชีวิตไม่เคยมีใครมาทำกับนางแบบนี้มาก่อน ส่วนทางคนแพ้ฤทธิ์สุรา อาเจียนออกมาแล้วก็หอบเหนื่อย ได้ยินคำด่าชัดเต็มสองหูแต่ยังคงปวดหัวจนทำอะไรไม่ได้

"เจ้าจัดการกันไปเลย ข้าจะไปล้างตัว"

นางรีบลุกเดินออกไปทันที ปล่อยให้ซวนเฟยที่ตัวเลอะเช่นกันลากนายของมันมานั่งตรงมุมห้อง และชิงเหลียงรีบวิ่งเข้ามาเอาน้ำแกงสร่างเมากรอกปาก

ในห้องน้ำเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ไม่ว่านางจะขัดจะล้างตัวเท่าไหร่กลิ่นก็ยังติดจมูกไม่หาย ยิ่งคราบพวกนี้มาจากซีจงจวินด้วยแล้วยิ่งรู้สึกขยะแขยงจนขนลุก

แต่เมื่อเดินออกมาพบว่าซวนเฟยและชิงเหลียงยังวิ่งวุ่นเข้าออกห้องชมสวนสลับกับห้องครัวอยู่ มี่ฮวาก็อดเดินไปดูไม่ได้

นางกำลังเป็นห่วงเขาโดยไม่รู้ตัวใช่หรือไม่..

มองเข้าไปด้านในเห็นซีจงจวินยังโก่งคออ้วกไม่หยุด พื้นห้องบัดนี้ราวกับทะเลของเสีย หม้อที่ซวนเฟยหามารองก็เต็มไปด้วยน้ำเหนียวปริ่มขอบ

เป็นหนักขนาดนี้เชียว!?

"ขอทางให้ข้าน้อยด้วยขอรับนายหญิง"

ตอนที่ยังยืนอึ้งอยู่นั้น ชิงเหลียงยกถาดน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาอีกหม้อด้วยสีหน้าร้อนรน ตรงเข้าไปหานายของมันแม้หางงูจะเปื้อนไปด้วยก็ตาม

"นี่หม้อที่เท่าไหร่แล้ว"

"หม้อที่สามแล้วขอรับ"

ชิงเหลียงรีบวางถาดลงตรงพื้นส่วนที่ยังสะอาดแล้วพยายามลูบหลังซีจงจวินต่อจากซวนเฟยที่ต้องเอาหม้อออกมาเททิ้ง

"นายท่านไหวหรือไม่ขอรับ"

เจ้าครึ่งงูถามแต่ซีจงจวินตอบไม่ได้ หลังจากซดน้ำแกงเข้าไปก็ทำท่าเหมือนจะอาเจียนต่ออีก

มี่ฮวาเห็นสภาพนั้นแล้วถึงกับโกรธไม่ลงทีเดียว..

ปกตินางต้องมองอย่างสมเพชเวทนา และต้องเหยียดหยามทำท่ารังเกียจถึงที่สุดไม่ใช่หรือ..

ราวกับทิฐิในใจสลายไปสองส่วน หญิงสาวเดินกลับเข้ามาในห้องนอนตัวเอง หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกเขียนอะไรบางอย่างลงไปบนกระดาษเสร็จแล้วก็พับใส่กล่องจดหมายไว้ เอาออกมายื่นให้ซวนเฟย

"รีบไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเอาสิ่งนี้ไปมอบให้ผู้เฝ้าประตูสวรรค์อีกคนให้เร็วที่สุด"

ซวนเฟยมองหน้านายหญิงอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ยอมรับกล่องจดหมายมา

"เอ่อ.. ไม่ทราบว่าในนี้คือ.."

"จดหมายลางาน ข้าจะฝากผู้เฝ้าประตูสวรรค์ไปมอบแด่มหาเทพ"

ได้ยินดังนั้นซวนเฟยทำตาโต รีบไปจัดแจงทำธุระตามคำสั่งทันที เพราะหากมีจดหมายลาป่วยนายท่านของมันจะไม่ถูกลงโทษ

นางจะยอมช่วยเหลือเขาสักครั้งแล้วกัน...

...

ซีจงจวินอาเจียนออกหมดท้องแล้วสลบไปอีก อสูรรับใช้จึงเช็ดตัว พาไปนอนบนเตียงดีๆ ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เลยเข้าปลายยามเซินเสียแล้ว

จากที่วิงเวียนตอนนี้กลายเป็นปวดท้องอย่างหนักเรี่ยวแรงไม่มีเหลือ เขาพึ่งรู้ว่าตัวเองแพ้ฤทธิ์สุราก็วันนี้

เทพอสูรถึงกับตั้งปณิธานในใจ จากนี้จะไม่ดื่มอีกแสนปี

เมื่อสติกลับมาคงที่ ซีจงจวินก็เหมือนจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ขึ้นมา

เขา..อาเจียนรดภรรยาไปสองรอบ!!!!

นึกภาพนั้นแล้วต้องรีบผุดลุกทันที ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดหอบร่างกายเดินตามกลิ่นไปแบบโซซัดโซเซดวงตาแทบลืมไม่ขึ้น ก่อนจะพรวดพราดเข้าไปในห้องอ่านหนังสือ

"มี่..มี่ฮวา"

เข่าสองข้างทรุดลงตรงหน้าภรรยาซึ่งนั่งอยู่บนตั่งยาว ซีจงจวินหอบเล็กน้อยก่อนจะเอาหัวโขกพื้นอยู่หลายที พูดเสียงแหบพร่า

"ข้าขอโทษ ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีก ข้าขอร้องท่านให้อภัยข้าอีกสักครั้งเถอะนะ"

เขาลืมตัวจนพูดประโยคนี้ซ้ำๆห้าหรือหกรอบมี่ฮวาไม่แน่ใจ เพียงมองคนที่เอาหัวโขกพื้นอย่างแรงแล้วก็ต้องถอนหายใจยาว

"ว่าแล้วว่าเจ้าต้องเป็นแบบนี้" น้ำเสียงนางดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

"ข้า..ต่อจากนี้จะไม่แตะต้องสุราอีก ข้าสาบาน มี่ฮวา.."

"ช่างเถิด ข้าเป็นคนบังคับเจ้าดื่ม ข้าผิดเอง"

..?

ได้ยินแล้วซีจงจวินขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นช้าๆเหมือนไม่เชื่อหู

แต่เมื่อดูแล้วเหมือนมี่ฮวาจะยังอารมณ์ไม่ดี เขาเลยรีบก้มหน้าลงอีก ท่าทางเลิ่กลั่กร้อนรน

"ท่านไม่เอาโทษข้าจริงหรือ"

"แล้วเจ้าอยากโดนลงโทษหรือไม่ล่ะ"

นางถามเขาส่ายหน้าตอบ ใครจะอยากถูกโกรธบ่อยๆกัน

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ มี่ฮวาก็ลุกขึ้นเดินนำออกไป ทิ้งท้ายคำพูดที่ทำให้ซีจงจวินต้องพยายามยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

"ข้าให้ชิงเหลียงกับซวนเฟยเตรียมสำรับแล้ว อยู่ในห้องกินข้าว"

"..."

น่าแปลกใจที่นางไม่ได้เอาเรื่อง หากเป็นก่อนหน้านี้ต้องตวาดเสียงดังหรือลงโทษเขาแน่ๆ

ในห้องทานอาหาร ซีจงจวินไม่กล้าสบตาหรือเปิดปากพูดแม้ครึ่งคำ ทำให้ความเงียบที่ขั้นกลางในระยะสิบฉื่อนั้นเปลี่ยนเป็นความอึดอัดทีละน้อย

ถึงนางจะไม่ลงโทษเขาแต่ดูรู้ว่านางยังโกรธอยู่ ในหัวคิดอย่างหนักว่าควรเริ่มต้นตรงไหนดีถึงจะคลายโทสะได้

"..มี่ฮวา" เขาเอ่ยเรียกเบาๆ มี่ฮวาก็เงยหน้าจากถ้วยข้าว หางตาชำเลืองมองคนรู้สึกผิด

"ข้าควรไถ่โทษอย่างไร"

"ไถ่โทษเรื่องไหนบ้าง"

นางทวนคำถาม อยากรู้ว่าเขาจะจำอะไรได้บ้างและเรื่องเมื่อคืนเขาตั้งใจหรือไม่

"ก็ทั้งเรื่องที่ข้าตื่นขึ้นมาข้างท่านเมื่อเช้า กับเรื่องที่ข้า..อ้วกเลอะท่าน"

เช่นนั้นก็แสดงว่าเขาจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้

..หรือไม่ก็จำได้ แต่แกล้งทำเป็นเมาไม่รู้เรื่อง

"เจ้าคงไม่รู้ว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไปบ้าง"

เสียงเย็นเยียบที่ได้ยินทำเอาซีจงจวินเหงื่อตก เขาไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนเผลอทำเรื่องเสียมารยาทไปขนาดไหน

"เมื่อคืนเจ้าพูดจาไม่รู้เรื่อง นอนทับข้าจนเกือบหายใจไม่ออกตาย ฉวยโอกาสแตะต้องตัวข้า กอดข้าไว้ทั้งคืน"

ได้ยินแล้วถึงกับหน้าซีดไปทีเดียว คิ้วกระบี่ขมวดปมแน่น เหงื่อเม็ดเป้งเกาะเต็มหน้าผาก

ข้าละเมิดกฎไปขนาดนั้นเลยหรือ..

นางต้องโกรธมากแน่

จะทำอย่างไรให้นางไม่คิดหนีไปอีกดี...

เทพอสูรพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าควรชดใช้อย่างไร ขณะที่มี่ฮวานั่งสังเกตอาการเหล่านั้น

เห็นเขาดูคิดมากนางก็รู้สึกเหมือนจะใจอ่อนขึ้นมา ทั้งที่หากเป็นเมื่อก่อนต้องไม่ให้อภัย หนีกลับวังไปนานแล้ว

"ข้าจะชดใช้ ข้า..จะทำตามที่ท่านบอกทุกอย่าง"

"เจ้าคิดว่าข้าควรเชื่อคำพูดของคนที่ทำผิดซ้ำซาก แล้วก็ขอโอกาสหลังจากที่ทำผิดทุกครั้งอย่างนั้นหรือ"

ได้ยินแล้วถึงกับใจฝ่อ ตัวเกร็งมือไม้เริ่มสั่นเล็กน้อยเพราะความเครียด

"ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด ท่านเรียกร้องมาเถิด เรื่องอะไรข้ายอมทำทั้งนั้น"

"เจ้าพูดแล้วห้ามคืนคำนะ"

ซีจงจวินพยักหน้ารับ ยืนยันหนักแน่นไม่ว่านางจะให้เขาไปบุกน้ำลุยไฟหรือไปตายที่ไหนก็ตาม

เห็นความมุ่งมั่นตั้งใจนั้นแล้ว มี่ฮวาเริ่มรู้สึกประหลาดในอก

คิดว่า..มันคือความชอบใจ

"เช่นนั้นก็จงทำตามเงื่อนไขเดิมของเราอย่างเคร่งครัด คราวนี้ข้าจะให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย จำเอาไว้ให้ดี"

พูดจบก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ ปล่อยให้ซีจงจวินนั่งอึ้งนิ่งเป็นไก่ไม้

..หรือมี่ฮวาเริ่มใจอ่อนขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อเข้าข้างตัวเองเช่นนั้นแล้ว ซีจงจวินนั่งกินข้าวเงียบๆด้วยสีหน้าดีใจไม่อาจเก็บซ่อนมิด

และมี่ฮวาดูออกว่าเขาคิดอะไร..

นางกระตุกยิ้มมองท่าทางไร้เดียงสาของบุรุษที่แก่กว่านางไม่รู้ตั้งกี่หมื่นปีผู้นั้น

เขาเป็นคนซื่อตรงเคร่งครัด เรื่องนั้นนางรู้ และเขาต้องการนางมากถึงขนาดยอมทำทุกวิถีทางที่จะไม่ให้นางจากไป เรื่องนี้มี่ฮวาก็รู้

ซีจงจวินคงดูไม่ออกว่าที่จริงนางหายโกรธไปตั้งนานแล้ว เพียงทำเป็นวางท่านิ่งๆให้ดูเหมือนเคืองอยู่ไปอย่างนั้นเอง

นั่นเพราะ..การตระหนักได้ถึงนิสัยหลายๆอย่างของซีจงจวินทำให้อยู่ดีๆนางก็นึกสนุก อยากจะแกล้งเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

*************

ยามเซิน คือเวลา 15.00 น. ถึง 17.00 น.

ไก่ไม้ หรือหุ้นไก่ มาจากสำนวนจีน 呆若木鸡 หมายถึง ตะลึงตกใจจนตัวแข็งทื่อเหมือนหุ่นไก่