บทที่ 4 四

ที่นี่...ที่ไหน?

ชุนหรงเซินเปิดเปลือกตาหนักอึ้งช้าๆ สิ่งที่เห็นอย่างแรกเป็นเพดานไม้สูง คล้ายอยู่ในเรือนใครสักคน

เทพเซียนไล่มองไปรอบๆ สายตาไปสะดุดเข้ากับร่างใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

เทพอสูร!!!

เป็นเทพอสูรตัวแดงผู้มีสี่เขาหกมือ ด้านหลังมีหางปล้องสีดำเงาเยี่ยงแมงป่องพิษร้าย

คนเจ็บทำท่าจะขยับตัวหนี ทว่าร่างกายกลับไม่ทำตามสมองสั่ง นอนนิ่งอยู่เช่นนั้นรอให้เทพอสูรเคลื่อนกายเข้ามาหาช้าๆ

กรงเล็บยาวยื่นมาใกล้ใบหน้า ชุนหรงเซินหลับตาปี๋ ใจเต้นดังดั่งเสียงประทัดด้วยความลุ้นระทึก

ข้ากำลังจะถูกฆ่า!!

..แปะ..

มือข้างหนึ่งที่ใหญ่เท่าศีรษะของเทพเซียนวางลงกลางหน้าผาก ครู่หนึ่งจึงยกออก

"ไข้ลดแล้ว พักอีกสักหน่อยท่านก็จะหายดีขอรับ"

น้ำเสียงเข้มดุของเทพอสูรทำให้ชุนหรงเซินค่อยๆลืมตาอีกครั้ง กะพริบปริบๆมองบุรุษที่นั่งชะโงกหน้ามองเขาเช่นกัน

"รับโจ๊กเลยไหมขอรับ ข้าพึ่งต้มเสร็จคาดว่าท่านน่าจะตื่นมายามนี้พอดี"

ฟังแล้วชวนให้ขมวดคิ้วงุนงง คราแรกไม่กล้ารับอาหารจากเทพอสูร แต่หลังจากได้กลิ่นโจ๊กหอม กระเพาะเจ้าปัญหาก็ส่งเสียงประท้วงขึ้นมาอย่างถูกจังหวะเสียอย่างนั้น

"ค่อยๆลุกนะขอรับ"

ฝ่ามือใหญ่ช้อนประคองร่างเทพเซียนขึ้นมานั่ง ยื่นชามที่ข้างในเป็นโจ๊กสีขาวโรยสมุนไพรหอมนิดหน่อยให้ดูน่ากินยิ่งขึ้น

ชุนหรงเซินรับมาโดยไม่ยอมพูดอะไร ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจตักเข้าปาก

"แค่กๆๆ" แล้วก็ต้องสำลักคำใหญ่ เพราะมันร้อนมากและเขาลืมเป่า

"น้ำขอรับ"

เทพอสูรยื่นถ้วยให้ คนสำลักรีบรับน้ำมาดื่มไล่ความร้อนในคอ

"คราวนี้เป่าก่อนนะขอรับ"

"เจ้ามานั่งมองข้าเช่นนี้ ข้ากินได้ไม่ถนัด"

ชุนหรงเซินอ้อมแอ้มกล่าวแก้เขิน ที่จริงมันไม่ได้เป็นความผิดของเทพอสูรหรอก เขาเองนั่นแหละที่มัวแต่กลัวจนสติเตลิด เผลอทำเรื่องขายหน้า

"เข้าใจแล้วขอรับ"

แต่คนฟังกลับเข้าใจว่าเทพเซียนต้องการความเป็นส่วนตัวจึงเขยิบออกไปนั่งหันหลังที่มุมห้องแทน

ชุนหรงเซินถึงกับขมวดคิ้วอีกรอบ เทพอสูรองค์นี้คิดว่าการนั่งหันหลังเพื่อไม่ให้เห็นหน้าจะทำให้เขาหายกลัวอย่างนั้นหรือ?

กระนั้น.. โจ๊กในชามพร่องไปทีละน้อยขณะคนกินลอบมองเทพอสูร รู้ตัวอีกทีชามก็ว่างเปล่าเสียแล้ว

"ข้าอิ่มแล้ว"

"ขอรับ"

เทพอสูรตอบรับเพียงเท่านั้น แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ ไม่เปลี่ยนท่านั่งอีกต่างหาก

สุดท้ายก็เป็นชุนหรงเซินที่ผ่อนลมหายใจ บอกให้เจ้าของเรือนหันหน้ามาหา

"หันหน้ามาเถิดท่านเทพอสูร"

แล้วร่างใหญ่ยักษ์ก็ขยับกลับมานั่งประจันหน้ากับเขาเช่นเดิม น่าแปลกที่ความหวาดกลัวในใจชุนหรงเซินจางหายไปหลายส่วน

"ขอบคุณที่ช่วยข้า"

"มิได้ขอรับ เป็นหน้าที่ข้าต้องดูแลไม่ให้วิญญาณร้ายที่หลุดมาเข้าทำร้ายผู้อื่นได้ อันที่จริงสมควรรับโทษเพราะทำให้ท่านบาดเจ็บ"

ว่าแล้วเทพอสูรตรงหน้าก็ก้มตัวจนหัวติดพื้นเป็นการขอโทษ นั่นทำให้ชุนหรงเซินถึงกับตกใจ

"ไม่เป็นไรๆ ท่านก็รักษาให้ข้าแล้วนี่"

"มิได้ขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะไปรอรับโทษจากมหาเทพขอรับ"

"บอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องอย่างไรเล่า ท่านไม่ได้ทำผิดสักหน่อย เงยหน้าขึ้นมาเถิด"

เขารู้ว่าการปล่อยให้วิญญาณร้ายหลุดออกมาเป็นความผิดของนายนิรยบาล หาใช่ความผิดของเทพอสูรซึ่งมีหน้าที่เป็นปราการชั้นรอง

อีกอย่าง.. ว่ากันตามจริงคือเทพอสูรทั้งศักดิ์สูงและอายุมากกว่าเขา จะให้มาก้มหัวเช่นนี้ไม่สมควร

ศีรษะที่ประดับเขาสั้นค่อยๆเงยขึ้นกลับมาอยู่ในท่านั่งตัวตรงสง่าดังเดิม

"ขอบคุณท่านเทพที่ไม่คิดเอาความขอรับ แต่ผิดย่อมต้องว่าไปตามผิด ข้าสมควรรับโทษเพื่อไม่ให้เกิดเหตุเช่นนี้อีกในวันหน้าขอรับ"

"เห้อ.. เช่นนั้นก็ตามใจท่านเถิด" คนเหนื่อยจะพูดจำต้องยอมปล่อยไป หากอยากเจ็บตัวถึงเพียงนั้นก็เอาเถิด

เทพอสูรเจ้าของเรือนจัดแจงเสกให้สำรับที่ว่างเปล่าหายไป เปลี่ยนเป็นยาสมุนไพรชุดหนึ่งแทน

ชุนหรงเซินได้กลิ่นก็รู้ทันทีว่านี่เป็นยาดีมีฤทธิ์ต้านความเจ็บปวด เขาหยิบขึ้นมาดื่มอย่างไม่ลังเล

"พึ่งรู้ว่าที่แผ่นดินใหญ่มีสมุนไพรเหมือนที่แดนอุดรด้วย"

"มีเหมือนกันบ้างไม่เหมือนกันบ้างขอรับ แต่สิ่งนี้ท่านมหาเทพเคยประทานให้ข้า เนื่องจากทำความชอบอย่างหนึ่ง เห็นว่าแก้ปวดแผลได้ดีขอรับ"

คนเจ็บพยักหน้ารับรู้ เทพอสูรมีหน้าที่ทำตามคำสั่งองค์มหาเทพ เมื่อได้รับความชอบก็จะให้ของมาสินะ

จะว่าไป.. เทพอสูรองค์นี้ชื่ออะไรกัน

เขานั่งอยู่ในเรือนผู้อื่นมาตั้งนานสองนาน เจ้าของเรือนอุตส่าห์ทำแผล ต้มโจ๊ก จัดหายามาให้ แต่ก็ยังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเลยด้วยซ้ำ

"ข้าเสียมารยาทแล้ว เข้ามานั่งอยู่ในเรือนท่านอยู่เป็นนาน แต่ไม่รู้แม้กระทั่งนามของท่าน"

"ข้าชื่อซีจงจวินขอรับ"

"ซีจงจวิน ขอบคุณมากที่ช่วยข้าไว้แล้วยังดูแลข้าอย่างดี ท่านคงรู้ว่าข้าเป็นผู้ใดมาจากไหนใช่หรือไม่"

"ข้าทราบขอรับ ท่านคือเทพผู้บันดาลผืนป่ามวลผกามาลีแก่แดนอุดร"

ชุนหรงเซินมองเทพอสูรนามซีจงจวินแล้วก็คิดในใจว่าบุรุษผู้นี้เป็นถึงผู้รับใช้มหาเทพแต่กลับนอบน้อมยิ่งนัก แม้ชื่อเขาก็ยังไม่กล้าเอ่ยโดยตรง

แต่อย่าได้วางใจ.. เพราะท่าทางเหล่านี้ล้วนมาจากคำสั่งของมหาเทพเจ้าสวรรค์ ให้พวกเขามีกิริยาดี เป็นมิตรกับเทพและมารทั้งหลายเข้าไว้ เห็นวาจาเช่นเซียนผู้น้อย ทว่ายามออกศึกกลับเปลี่ยนราวเป็นคนละคน กลายเป็นนักรบฝีมือฉกาจผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใดในยุทธภพ

"ข้าชื่อชุนหรงเซิน คราวต่อไปได้โปรดเอ่ยขานนามข้าเถิด"

"ขอรับ"

เขารับคำง่ายๆแล้วก็ไม่ทำอะไรต่อนอกจากนั่งจ้องหน้าจนแขกทำตัวไม่ถูก ได้แต่หลบสายตามองไปรอบห้องเท่านั้นเอง

ชุนเซินหรงสังเกตว่าห้องนี้มัน.. โล่งมาก นอกจากเบาะยาวที่เขาใช้นอนอยู่ตอนนี้แล้ว ทั้งห้องก็ไม่มีอะไรอีกเลย

"ท่านอยากนอนต่อหรือไม่ขอรับ"

"ไม่ล่ะ แต่หากท่านไม่ว่าอะไร ข้าขอออกไปเดินเล่นได้หรือไม่"

"ท่านเป็นแผลที่ขา จะเดินไหวหรือขอรับ"

"ท่านให้กินยาแก้ปวดแผล ข้าจึงเดินได้สบายมาก"

"เช่นนั้นเดินแค่ในบริเวณตัวเรือนนะขอรับ ตอนนี้พึ่งเข้ายามอิ๋น ฟ้าด้านนอกยังมืดหากเกิดเหตุร้ายอีกคงไม่ดีนัก"

ชุนหรงเซินพยักหน้ารับรู้ ลุกเดินตามเจ้าของเรือนไปชมยังห้องต่างๆ

กะด้วยสายตา เดาว่าเรือนหลังนี้ใหญ่เทียบเท่ากับคฤหาสน์ อาจจะใหญ่เกินครึ่งวังของชุนหรงเซินก็เป็นได้

แต่ภายในบ้านกว้างขวางกลับมีเพียงเครื่องเรือนที่จำเป็นอย่างตู้กับโต๊ะอยู่ไม่กี่ตัว นอกนั้นก็เป็นพื้นที่ว่างไร้ของตกแต่ง

เปิดเข้าไปหลายห้องไม่มีอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ ที่ดูจะมีของเยอะขึ้นมาหน่อยก็มีแต่ห้องครัวซึ่งมีวัตถุดิบทำอาหารบ้าง ไม่ได้มากมายอะไร

กระทั่งซีจงจวินพามาดูสวนรอบเรือน เขาเล่าว่าบริเวณนี้เดินได้เพราะเขากางข่ายอาคมและวางหินไล่วิญญาณไว้รอบทิศ

ถึงจะเรียกว่าสวน แต่ทุกพื้นที่กลับว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดนอกจากพื้นดินทรายแห้งๆอย่าว่าแต่ไม้ประดับเลย หญ้าสักต้นก็ยังไม่มีขึ้น

เหตุใดถึงได้วังเวงขนาดนี้...

จะบอกว่าชายแดนตะวันตกเป็นดินแดนที่ปลูกต้นไม้ไม่ขึ้นก็ไม่ใช่ เพราะมองออกไปไกลๆก็ยังเห็นเงาผืนป่ารกครึ้ม

คงเป็นตัวของซีจงจวินเองที่ไม่คิดจะปลูกอะไร เขาคงไม่ได้นิยมความสวยงามกระมัง

สุดท้ายซีจงจวินพาเดินไปที่โกดังข้างหลังสวน ซึ่งด้านในเต็มไปด้วยไหสุราวางตั้งเรียงรายเป็นตู้ๆ

"นี่เป็นห้องเก็บสุราที่มหาเทพทรงประทานให้ขอรับ"

ชุนหรงเซินตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง มองดูไหล้ำค่าตรงหน้าแล้วลอบกลืนน้ำลาย ใครบ้างไม่รู้ว่าสุราสวรรค์นั้นรสชาติเลิศล้ำเพียงใด

"ท่านคงชอบดื่มสินะ ถึงเก็บไว้มากมายเช่นนี้"

แต่เมื่อฟังแล้ว ซีจงจวินกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เอ่ยเสียงเรียบดังเดิม

"ข้าไม่ชอบขอรับ เคยดื่มครั้งหนึ่งแล้วปวดหัวอย่างหนักพูดจาไม่รู้เรื่องจึงไม่คิดดื่มอีก ของเหล่านี้มหาเทพประทานให้เพราะทำความชอบหลายครั้งเท่านั้น ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรเลยเก็บเอาไว้ขอรับ"

..เทพอสูรผู้แข็งแกร่งที่สุดในยุทธภพ เป็นรองเพียงมหาเทพองค์เดียวก็มีจุดอ่อนด้วยเหมือนกันหรือนี่

"เปิดเผยจุดอ่อนเช่นนี้ หากข้าเป็นศัตรูท่านคงไม่ดีแน่"

"ยามนี้ไร้สงคราม ท่านหาใช่ศัตรูขอรับ"

ใบหน้าคนพูดไม่ได้บ่งบอกสิ่งใดเลย ไม่รู้ว่าเพราะเขามั่นใจที่ตนเองเก่งกาจ หรือย่ามใจเพราะไม่มีใครกล้าต่อกรด้วยกันแน่

แต่ก็ต้องยอมรับว่าคนผู้นี้เป็นผู้ที่พูดอะไรตรงตามใจคิด เป็นความสัจจริง

"ท่านคงไม่เคยร่ำสุรากับผู้ใดเลยสินะ"

"เป็นเช่นนั้นขอรับ ข้ามีแขกมาเยือนไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่จะรีบมาและรีบกลับ อยู่คุยได้นานสุดประมาณครึ่งเค่อ"

"อืม.."

ก็ไม่แปลก เพราะซีจงจวินออกจะดูน่ากลัวปานนี้ แม้เนื้อแท้จะไม่เลวร้ายแต่ใครเล่าจะอยากมาเสียเวลาค้นหาแก่นแท้จิตใจเขา

จะว่าไป.. ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในเรือนนี้ชุนหรงเซินยังไม่เห็นผู้ใดเลยนอกจากซีจงจวิน

"คนรับใช้เรือนท่านไปไหนหมดหรือ"

"ข้าอยู่ที่นี่คนเดียวขอรับ"

หืม..?

อยู่คนเดียว..ในเรือนกว้างขวางเช่นนี้น่ะหรือ?

"แล้วภรรยาท่านเล่า"

คนฟังคำถามยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง เอ่ยตอบน้ำเสียงเหมือนเดิม

"ข้าไม่เคยมีภรรยาขอรับ"

..?

"แต่ท่านอายุไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ"

"ข้าทราบขอรับ แต่ไม่มีผู้ใดอยากมาอยู่ในสถานที่อันตรายเช่นนี้ เรือนข้าติดชายแดนโลกวิญญาณ อันตรายกว่าชายแดนที่ติดแผ่นดินอื่นมาก หากเกิดเหตุร้ายขึ้นขณะข้าไม่อยู่บ้านคงเป็นเรื่องไม่ดี"

คำบอกเล่าด้วยแววตาว่างเปล่านั้น ทำให้ชุนหรงเซินมองเทพอสูรตรงหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ ซึ่งไม่แน่ใจว่าเขาจะรับรู้หรือไม่

ก็เข้าใจเหตุผลอยู่หรอก เขาเป็นเทพอสูรที่ต้องปกป้องยุทธภพ มีความคิดเช่นนี้ก็ไม่แปลกอะไร

..แต่มันไม่ดูเปล่าเปลี่ยวเกินไปหน่อยหรือ...

"ท่านอยู่แบบนี้มานาน ไม่เหงาบ้างหรือ"

นานขนาดไหน.. ตั้งแต่จำความได้ชุนหรงเซินเห็นเทพอสูรทั้งสี่ทำงานรับใช้องค์มหาเทพมาตั้งแต่สมัยบิดาเขายังหนุ่ม

คำถามของชุนหรงเซินทำให้หัวคิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ซีจงจวินทำหน้าสงสัยก่อนเอ่ยถาม

"เหงาเป็นอย่างไรหรือขอรับ"

*****************

ยามอิ๋นคือเวลา 3.00 น. ถึง 5.00 น.

1 เค่อเท่ากับ 15 นาที